रात्रीस खेळ चाले १

<< ..., उलट देवकीची आई हबकल्यासारखी वाटली काल. म्हणजे तिला कसला तरी धक्का बसलाय..... असे वाटले कालच्या प्रसंगावरुन.>> नाईकांच्या घरार दोनय हातानी रातभर दगड फेकून दमून इल्यासारखी वाटली माकां !!

भाऊ सही!:हहगलो:

माका वाटता नाइकांचो घर जंगलात आसा. एवढी दगडं पडली तरी गाववाल्यांका पत्ता नाय. आणि एवढी दगडा फेकुचा काम काय माणसाचा नाय. ठोकळीक काय वाटता ते तिला नी त्या शेवंताक माहित.

भाऊकाका

आणी मला वाटत की त्या घराच्या कौलाला भोके असतील, त्यातुन पावसाचे पाणी आत येऊ नये म्हणून अण्णानीच भोका-भोकात दगडं घालुन भोकं बुजवली असतील. पण या लोकांच्या दररोजच्या गोंधळ व आरड्या-ओरड्याने ती दगडं एकेक करुन धबाधबा चोहीकडे पडली असतील.:फिदी:

नाहीतर पांडुच अगोचरपणा करायला गेला असेल छ्परावर आधी, नंतर धडपडत येऊन बसला असेल खाली.

<< दगड फेकून दमून इल्यासारखी वाटली माकां !! >>, << माका वाटता नाइकांचो घर जंगलात आसा....>>, <<आणी मला वाटत की त्या घराच्या कौलाला भोके असतील...>>... "प्रत्येकाक काय काय वाटता तसो तसो त्येना अर्थ काढून सिरीयल बघूंची ; आम्ही कसांय, काय काय रोज दाखवत रवतलंव ", असो अभिनव प्रयोग हीच खासियत आसतली ह्या सिरीयलची !!

अर बाबौ! काय बी दाखवु र्हायले ह्ये लोक. माका आता पक्का डाऊट असा की ह्ये ज्ये काय असान ना त्याच्या माग माधवच असां! तां रहस्यकथा लिवता पण ती असल होण्यासाठी मांजराक मारता. काय खर नाय ह्या नाईकांचे.

आजचा माधवच्या बालपणाबद्दलचा (मांजरीवर निबंध लिहायला मांजर मारून समोर ठेवणे, आधी करून बघीन मग लिहीन अशी विचारसरणी) संवाद ऐकून तोच संशयित नंबर १ वाटायला लागलाय !!

रश्मीताई, सेम पिंच

आज असं दाखवलं? ठोकळीची शोधमोहीम कधी चालू होणार?

छाया खुप वर्षांनी सापडलेली बाहुली बघुन हरखुन जाते व माधवंना विचारते की आठवते का नानांनी मला ही बाहुली आणली हेती. माधवंना अजिबात आठवतय असे दिसत नसले तरी ते हो हो म्हणतात मग ती लहानात लहान होऊन तिच्याशी बोलू लागते. सरिता वैतागते की काय चाललय ह्यांचे त्यावर ती पण तिला ही बघ चोंबडी कशी बोलतेय वगैरे म्हणते. माधव गालातल्या गालात हसतात. छाया सरिताला विचारते की येते का खेळायला माझ्या बाहुलीशी खेळायला? ती चाडून उत्तर देते की माझी मुलगी पण खेळत नाही बाहुलीशी. छाया उड्या मारत मारत निघुन जाते. सरिता सामानाची आवराआवर करतांना काही पुस्तकं खाली पडतात. ती ऊचलायला जाते तेवढ्यात माधव तिला अडवतात. ते बघतात व खजीना मिळाला असे आनंदाने माईंना सांगतात. त्यांच्या लहानपणीची त्यांनी लिहीलेली पुस्तकं मिळतात. ते पण आनंदाने निघून जातात व सरिता बाकीचे आवरायला घेते. माधव बाहेर येऊन बसतात व पुस्तकांवरची धुळ झटकतात. तेवढ्यात अर्चिस येतो व आम्ही आवरतोय व तुम्ही काय रद्दी घेऊन बसलाय? विचारतो. त्यावर ते मी कसा रहस्य कथा लिहायचो वगैरे रंगवून सांगतात. मी कसं सगळे लहानपणी ठरवले होते..... तो विचारतो की प्राध्यापक का? तर ते नाही म्हणतात व मी रहस्यकथाकार व्हायचे ठरविले होते. मग ते त्यातली एक कथा वाचून दाखवतात.
तो आश्चर्य व्यक्त करतो की हे तुम्ही लिहीलय? आणि मला साधा निबंध लिहीता येत नाही. ते सांगतात की बघ कसे आता मी स्वत:चे रहस्य कथांचे पुस्तक लिहीतो. पुर्वा चहा घेऊन येते व काय चाललयं विचारते. अर्चिस सांगतो की ते लहानपणी कथा लिहायचे व अत्ताच एक वाचून दाखवली त्यावर ती पण त्या कथा वाचायला देणार का म्हणून विचारते त्यावर ते दिल्या असे सांगतात व अत्तापासुन वाचकवर्ग तयार झालाय बघुन खुश होतात व अर्चिसला हे सगळे निलीमालापण सांगायला सांगतात. इकडे माई झाडू शोधत येतात तर दत्ता तक्रार करतो की माधव रहस्यकथा वाचत बसलाय मीच का म्हणुन काम करू?
मी पण काम करणार नाही. त्या खुप हसतात व लहानपणीची गम्मत सांगतात की अण्णा ओरडले की तुम्ही दोघे येऊन मला एकमेकांची नावे घ्यायचात की कोणाची चुक आहे. दत्ता सांगतात की तेव्हा पण मलाच कामे करावी लागायची व तो वहीपुस्तक घेऊन बसायचा. पुर्वा माईंना चहा हवा का विचारते तर त्या नंतर घेईन सांगतात. माई पुर्वाला माधवंच्या आठवणी सांगतात की कसे ते दुसर्याचे निबंध दुरूस्त करून लिहायचे व मास्तर आम्हाला शाळेत बोलवायचे. दत्ता सांगतात की एकदा तर मांजरावर निबंध लिहायला मांजरीला मारून पुढे ठेऊन निबंध लिहीला की मी आधी करेन मग लिहील. तो निबंध वाचून मास्तर आजारी पडले. पुर्वा पण लिहायची इच्छा व्यक्त करते माई काय करायचे ते कर म्हणतात व सरिताला बोलवायला सांगतात. तेवढ्यात निलीमा खाली येते व सांगते की आवरले सगळे आता जेवूया, जेवायची वेळ झालीय. माई सरिताला वाढायला सांगतात व यमुनाला पाणि तापत ठेव हा निरोप द्यायला लावतात. इकडे यमुना बेचैन असते ती नाथाला सांगते कि सुसल्या बघा कसा घरात जावून बसलाय, त्याता वाटापण आहे. तुम्ही गडी म्हणून किती दिवस राहणार. घरात आवराआवर चालली आहे सोनं लांबवता येईल. नाईकांना काही कमी नाही एखादा दागीना लांबवला तर. पण नाथा मी करणार नाही व तू पण विचार सोडून दे सांगतात. ती वैतागते व निघून जाते. अर्चिस वर खोलीत येतो व निलीमाला डॅड कसे चांगले लेखक आहेत हे सांगतो. निलीमा मग आता रोज कथा ऐकाव्या लागतील म्हणून हसते. अर्चिस सुचवतो की त्यांनी पुस्तक काढायला पाहिजे. तेवढ्यात माधव खोलीत येतात. निलीमा सांगते की तुमचा लेक तुमचे कौतूक करत होता. माधव हसतात व झाडाकडची खिडकी उघडतात. त्यावर निलीमा पुर्वीसारखे वागल्याबद्दल कौतूक करते व एखादी कथा सांगायला लावते. त्यावर ते माझे वाचकच वाचून दाखवतील असे सांगतात.
त्यांच्या वहीकडे निलीमाचे लक्ष जाते ती कसली वही म्हणून हातात घेते तर ते सांगतात की हात नको लावू, माझी वही आहे. खाली छाया बाहूल्याला झोप येत नाही म्हणून राजकुमारीची गोष्ट सांगते की एक राजकूमारी असते तिला भाऊभावजय, आई असते तरी ती एकटीच असते एक राजकूमार तिच्याशी लग्न करू पाहतो तर ही सगळी फौज त्याला अडवते मग तो राजकुमारीला जिंकायचे ठरवतो वगैरे. पुर्वा निलीमा, माधवंना जेवायला बोलावते तर निलीमा जेवण वरच घेऊन ये कारण मी जरा कामात आहे सांगते. माधव सगळ्यांबरोबर जेवायचा आग्रह करतात. मग ते सगळे खाली जातात, तेवढ्यात निलीमाला आठवते की माधव जेवणाआधीची गोळी घ्यायला विसरले. ती खोलीत येते तर लॅपटाॅपवर, 'ह्या घराचा घास मी घेणार... हा सुड आहे' असे लिहीलेले दिसते.

मस्तच भगवती, थांकू.

आता कुठे कथेत रंग भरायला सुरुवात झालीय.

<< आता कुठे कथेत रंग भरायला सुरुवात झालीय.>> तथास्तु !!!! आमेन !!!

भगवती

(मांजरीवर निबंध लिहायला मांजर मारून समोर ठेवणे, आधी करून बघीन मग लिहीन अशी विचारसरणी)>>> ठोकळा ईज नॉट ठोकळा एनीमोर...

काल सुरुवातीचा भाग बघितला थोडा, ठोकळ्याला रहस्यकथालेखक व्हायच असत अस ऐकल आणि या धाग्याची आठवण झाली. कल्प्रेट नंबर वन.

आजचा माधवच्या बालपणाबद्दलचा (मांजरीवर निबंध लिहायला मांजर मारून समोर ठेवणे, आधी करून बघीन मग लिहीन अशी विचारसरणी) संवाद ऐकून तोच संशयित नंबर १ वाटायला लागलाय !! <<< +१

काल पहिल्यांदाच माधवला दोन मिन्ट पाहिल त्याला ठोकळा नाव देणार्‍याला शंभर मोदक माझ्याकडुन..

ठोकळा, छाया सायको वाटु लागलेत.
ठोकळा आर्चिसला कथा सांगत होता तेव्जा कस्ला वेडा वाटत होता.

सस्मित अगदी अगदी हेच लिहायला आले होते. छायाला नाही पाहिलेल, पण कालच्या दोन-पाच मिन्टात माधव मात्र नक्की सायको वाटला.

अगं छाया पण त्या बाहुल्याशी बोलते काय, त्याला गोष्टी काय सांगते आणि त्याला घेउन नाचते काय. बघायला हवं होतस तु.

हम्म. नाही बघता येतय आहेत काही कारणं

ठोकळा ईज नॉट ठोकळा एनीमोर...>>> हो ना

आहेत काही कारणं>>>:हहगलो: मुग्धा हे तु अगदी ठोकळी सारखं म्ह्णालीस!!! तिचे कारणं शास्त्रीय असतात येवढंच!

माधव मात्र नक्की सायको वाटला. >>+११ तो ठोकळीवर ओरड्ला तेव्हा ही बघणेबल सीन होता..

अरे यार दिलीयत का तिने शास्त्रीय कारण आजपर्यंत? कारण आजपर्यंतच्या वाचलेल्या अपडेट्सवरुन तर ती फक्त शास्त्रीय कारण आहेत अस म्हणते पण कारण काय ते मात्र सांगितलेल नाही.

ठोकळा ईज नॉट ठोकळा एनीमोर...>>> हो ना >> +१.

काल पहिल्यांदाच माधवला दोन मिन्ट पाहिल त्याला ठोकळा नाव देणार्‍याला शंभर मोदक माझ्याकडुन..>> तु ठोकळीला पाहिलंस तर माधव ठोकळा वाटणारच नाही.

आहेत काही कारणं>>> मुग्धा हे तु अगदी ठोकळी सारखं म्ह्णालीस!! >>

अपडेट्स वाचून भाग फार बालिश वाटत होता ( भगवती ,तुझ्या लिखाणावर काहीच आक्शेप नाही . प्लीज . गैरसमज नसावा. ) , पण रीपीट बघायला मज्जा आली.थोडी रंगत आली काल.
मांजराला मारून त्यावर निबंध लिहिणारा माधव कोणालाच 'यक्स ' वाटत नाही . आणि पूर्वाला का लिखाणाची ओढ वातावी अचानक . छायाचं कोणावर प्रेम होत का ?
माशाबाला हसायला येत , ती माणसाळतेय हे पाहून आनंद झाला. तिच्या पेपरच काय झाल ??

हे लोकं सगळे प्रश्न अनुत्त्रित ठेवतायत. कदाचित नंतर उलगडा करणार असतील. पण त्यामुळे बघायचा उत्साह कमी होतो. मालिका कमी भागांची असती तर झटपट रहस्य उकल झाली असती. संशयित- माधव, सुषमा, एका एपिसओड्मधे सुषमाच्या टोनमधे बोलणारी देविका, छाया आणि अर्थात नेने वकील आणि गुरव आहेतच.