कल्लोळ!

Submitted by मुग्धमानसी on 31 October, 2013 - 03:10

येता जाता कधीतरी
येऊन जाईन तुझ्या घरी
दचकुन किंवा हरखून मला
घरात घे हं... तेंव्हातरी!

दाराबाहेर चप्पल सोडून
मोकळ्या पायांनी येईन आत
हसून म्हणेन तुला सहज...
"झाली का रे वर्षं सात?"

तुही हसशील छानसं आणि
देशिल बसायला खुर्ची एक
गोंधळलेल्या डोळ्यांत तुझ्या
आठवणींचा तरळेल मेघ?

"आलोच" म्हणत जाशील आत
आणशील घोटभर गार पाणी
तेवढ्यात ओढणीआड माझे
झाकून घेईन काळे मणी....

नजर जराश्या घाईघाईनं
फिरवून आणिन घरभर
नोंदून घेईन काही खुणा...
काही तस्विर भिंतीवर!

अंगठ्याखाली दाबलेलं
स्वप्नं अलगद करीन सुटं
हळूच घालीन फुंकर आणि
स्वच्छ होतील जळमट पुटं

तेवढ्यात तूही येशील तिथं
बसशील समोर, बघशील वर
दोन्ही टोके कल्लोळाची
मधे शुन्यता आभाळभर!

तसेच तिथेच बसून आपण
मनाचं मनाशी बोलत राहू
ओठांतून मागे परतणार्‍या
बिचार्‍या शब्दांची गंमत पाहू

बोलता बोलता विषय पुन्हा
फिरून परत येईल तिथेच...
तेंव्हा मात्र सावध होऊन
समजूत घालशील नजरेनेच.

’खरंय तुझं... नकोच ते...’
मीही झालेय समजुतदार
ओढणीने का झाकता येतं
अंतर सगळं... आरपार...

दाराबाहेर माझ्याच चपला
चुळबुळत मला घालतील साद
म्हणतील, ’बये अनवाण्यानी
कुठवर जाशील आत आत?’

उठेन मग मी... तूही उठ...
म्हणेन, ’निघते... झालंय लेट...’
तेवढा एक क्षण सावरून घे...
टाळच बघणं डोळ्यांत थेट!

दाराबाहेर पडताच पुन्हा
घसरेल ओढणी, अडकेल पाय
भिंतीवरल्या तस्विरीला
सांग हं... माझं नाव काय...?

शब्दखुणा: 
Group content visibility: 
Public - accessible to all site users

सुंदर 'कल्लोळ' मांडलाय शब्दांत. आवडली.
जगण्याच्या वैराण वाळवंटात हे असे 'कल्लोळ' हवेच, भले मृगजळासारखे असले तरी!

दोन्ही टोके कल्लोळाची....
मधे शून्यता आभाळभर !!!!.................. क्या बात है !!! >>>>+ 99999

केवळ सुंदर....

उगिच शब्दबंबाळ नाही. साधी सरळ, सामान्य माणसाच्या मनातली वाटतेय, त्यामुळे खूपच भिडली > +११११

दाराबाहेर माझ्याच चपला
चुळबुळत मला घालतील साद
म्हणतील, ’बये अनवाण्यानी
कुठवर जाशील आत आत?’>>>> वाह!

दोन्ही टोके कल्लोळाची....
मधे शून्यता आभाळभर !!!!.................. क्या बात है !!! >>>>+११११११ काय जबरी आहे हे!

Pages