तुला पाहिले मी...

ग्रेसच्या ओळींवर लिहीले गेलेले अजून काही, त्यालाच अर्पण ...
........................

बाबांचं नुकतंच मोतीबिंदूचं ऑपरेशन पार पडलं होतं. हॉस्पिटलमध्ये एक दिवस रहावं लागलं होतं. मी आणि बहीण दोघेही परदेशात होतो. त्यामुळे आईबाबांना ते दोन्ही बघावं लागलं होतं, याचा सल मनात होताच. अंतरांचे अवगुण अगदी प्रकर्षाने अंगावर आले. त्यातच बाबांनी हॉस्पिटलमधून घरी येताना चालत यायचा पराक्रम केला. कुठलाही रिक्षेवाला सोडायला तयार नव्हता म्हणून. मग तर तो सल अगदी चक्रवाढ पद्धतीने द.ता.द.से. वाढत होता.

अशातच एका संध्याकाळी कामावर जावे लागले होते. इथली संध्याकाळ म्हणजे करड्या रंगाच्या ढगातून पावसाची पीरपीर सुरू होती. ना धड जोरात पडत होता, ना धड थांबत होता. बाजूने गेलेला एखादा ट्रक त्यापेक्षा कितीतरी पटीने जास्त पाणी काचेवर उडवत होता. अशातच हलणार्‍या वायपर्समधून लाल रंगाचे पाणी ओघळले. एकाएकी मागचे पुढचे सगळेच ट्रॅफिक अगदी स्तब्ध झाले. माझ्यापुढे रस्त्याचे एक नागमोडी वळण होते. वळणाच्या एका टोकावरून पार अगदी पुढच्या वळणापर्यंतचे स्पष्ट दिसत होते. जणू गाड्यांच्या नदीला कुणीतरी बांध घातला होता. गाड्यांच्या अनेक खिडक्यांपैकी एका खिडकीत मी , एक हात सुकाणूचक्रावर तर एक हात कपाळाला लाऊन विचार करत बसलो होतो. सहज आकाशाकडे लक्ष गेले. स्वातंत्र्यदेवतेच्या पुतळ्याचा हिरवा मुकूट आहे तशा आकारात काळे ढग आकाशात पसरले होते. मी विचार करत होतो ही कोण चेटकीण येते आहे आता, असे पिंजारलेले काळे केस घेऊन. उन्हाळ्यात ह्याच रस्त्यावरून जाताना, उबदार अशा पिवळ्या भगव्या रंगाच्या मावळत्या सूर्यप्रकाशात, निळ्या आभाळात पांढरे ओरखडे उमटवणारी विमाने आठवली. ही विमाने अलगद मला ग्रेसकडे घेऊन गेली

असा कसा हा माणूस ? असं कसं त्याला सगळं माहिती? असे कसे त्याचे शब्द पाठलाग करत असल्यासारखे ऐन वक्ताला येऊन टपकतात ? गळा दाटून आलेला हुंदका आणि डोळा तरळलेले पाणी कसे त्याला कळते?