साथ

मस्तच टिपलीयस साथ त्याला समर्पक शब्द अप्रतिम

ती कोकणातल्या बर्‍याचश्या विशेषतः डोंगरातल्या प्रत्येकच गावाची कहाणी आहे.
>>>>अगदी बरोबर. त्यांच्या कष्टांना पर्याय नाही नव्हे अंतच नाही. आपण एक दिवस चाललो तर त्याचं कौतुक करत बसतो, पण म्हणतात नां रोज मरे त्याला कोण रडे. मलाही अगदी फोटो बघून गलबलून आले.

छान आहेत फोटो आणि शब्दही.

फोटो मस्तच
आजी आजोबा जसे शरिराने थकले आहेत तसे मनाने थकले नसतील तर चांगलच.

खरच ह्रदयस्पर्शी!

नीधप, मस्त फोटो आहेत...

कोकणातल्या म्हातार्‍यांचं मला कायम कौतुक वाटतं.. शरीराने वगैरे थकलेले दिसतील पण मनाने??? तुम्हालाच म्हातारे वाटायला लावतील!!! आणि उत्साह तर भरपूर.... आमच्याकडच्या कुणबी माम्याना फिगर मेंटेन करायला विषेष परिश्रम घ्यावे लागत नाहीत. बाजारात जायचय ना... हे काय इथे तर आहे पल्याड पाच सहा किलोमीटरवर

..............
..............
शब्दात बांधता न येणारं.

नीरजा,
तुझा देवनागरी वॉटरमार्क फार मस्तं आलाय एकदम झाडाची सावली पडल्या सारखा.

सुंदर !
एक मिनिट हं, माझ्या डोळ्यात काहितरी गेल्यासारखं वाटतय. डोळे पुसुन पुन्हा पाहिन.

खूप टचिंग...दिनेशदा म्हणतात ते सगळे प्रश्न मनात आले...!

सुरेख, ह्रदयस्पर्शी ...

मस्ताय...शिर्षक आणि सादरीकरण आवडले.

मस्त....

सुंदर केलं आहेस फोटो फिचर! शेवटचा फोटो तर केवढं काही बोलून जातोय.

क्षणात senti केलंस तु....
खुप छान.....

साथ खरी की खोटी ते तेव्हाच कळेल नाही ?

मस्त

साथ खरी की खोटी ते तेव्हाच कळेल नाही?>>> डोळ्यातचं पाणी आलं वाचून!!!

क्लास!

छान !

नी, फोटो फिचर छान आहे.

आजी आजोबांना अजून केवढा तरी पल्ला एकत्र गाठायचाय असचं सूचित होतय चित्रांमधून.. फारच भावस्पर्शी

सुरेख टिपलंस हो मुली... माझ्या आवडत्या १० त गेलं

सुरेख, ह्रदयस्पर्शी ...

साथी हो गर तुमसा, मंझिल की तमन्ना क्या,
हमको तो सफर प्यारा,मंझिल का खुदा हाफिज!

सुंदर..
माझे आजी आजोबा आठवले..

खुप सुंदर.. मस्त टिपलयस नी.. शब्दही सुरेख..
शेवटचा फोटो खूप काही बोलून जातो.

जन्मोजन्मी साथ मिळो .

बरच काही मनात येऊन गेलं .......

या वयात कसं वाटत असेल ना? दोघांपैकी एकाला आधी जायचयं - कोण साथ आधी सोडेल? मागे एकटं कसं रहायचं? उद्याचा दिवस पण बोनस ठरेल का?

तरूण वयात background ला असलेले हे प्रश्न म्हातारपणी क्षणोक्षणी मनात येत असतील ना .... खरंतर इगो, कटूता दूर सारून जीवनाच्या संध्याकाळी केलेली एकमेकांची साथ किती सुखद असेल किंवा निदान करता तरी येईल. किती आश्वासक असेल. पण त्याचबरोबर एक भिती ही .....

माझ्या आजीच्या निधनानंतर आजोबांची जगण्याची इच्छाच नाहिशी झाली होती. त्यांच्यावर प्रेम करणार्‍या मुलं-सुना-नातवंडांनी भरलेल्या घरात ते एकाकी वाटायला लागले. आजी गेल्यानंतर अडिच महिन्यात ते गेले - त्यांनी तारीखही सांगून ठेवली होती आणि त्याप्रमाणे अचानक त्या दिवशी आजारी पडून ते गेले.