पत्र म्हणजे काळजाचा एक तुकडा !

मितान मस्त लिहील आहेस. खुप आवडलं.
खरच मी पण विसरलेच होते पत्र लिखाण. कॉलेज मधे असताना मी आठवड्याला दोन चार पत्र लिहायचे आणि मला पण दोन चार पत्र यायची मित्र मैत्रिणींचीच. ते पोस्टमन काका मला कुठेही बघितलं की हसुन दाखवायचे आणि आज पत्र टाकलेय/ आज काहीच आलं नाही असं सांगायचे. मग काही आलं असेल तर कधी एकदा जाऊन वाचते असं व्हायचं. ते सगळे दिवस आठवले.
तेव्हाच एका मैत्रिणीने "अगं तुला माहीतेय कॉम्प्युटरवरनं पण पत्र पाठवता येतात असं दादा म्हणालाय. मी पाठवणारे त्याला पत्र." असं सांगितल्यावर कसलं आश्चर्य वाटलेलं. तेव्हा ते कॉम्प्युटरच पत्र हस्तलिखित पत्रांना नामोशेष करतील असं वाटलं देखील नव्हतं.

छान लिहिलय..

मस्तच...

सुंदर लेख.
अगदी मनातलं लिहीलं आहेस गं

खूप छान लेख. मला तर शेवटचं पत्र कधी लिहिलं ते सुध्दा आठवत नाहिये

जिवाभावाची पत्र लै लिहीली बाई, पण जिवाभावाच्या इमेल्स अजून लिहीता येत नाहीत.
रच्याकने- मराठी भाषा दिवसा निमीत्ताने भरवलेले पत्रसंमेलन जरुर पहा मायबोलीवरचे.

खूप सुंदर लेख......
माझ्याच मनातले लिहिलेय जणू!!

छान लिहिलयं.

छान
मला लहानपणीची गोष्ट आठवते त्यावेळेस पत्र लिहायची खुप आवड होती म्हणुन जुनी पत्रे घेवुन त्यावरील मजकुर पाण्याने खोडुन शिक्का खोडुन मग पुन्हा लिहीली
आत्याला दंडही पडला

मितान, छान लिहिले आहेस.

पत्रापासुन ई-पत्र हा प्रवास हा instant gratification मुळे सहज होतो. दिव्य हस्ताक्षरांचा पण हात असु शकेल. पैस्यांचाही संबंध आहे का असे एखादवेळेस वाटते, पण तो नसणार हे लगेच लक्षात येते. आपला वेळ देखिल जास्त गोष्टींमध्ये विभागलेला असतो आजकाल. ई-मेल ने सुद्धा चांगला संवाद होऊ शकतो.

पण पत्रांचे विश्व वेगळे होते हे खरे. माझा अनेक विदेशी रेडीओ स्टेशन्सशी पत्रव्यवहार होता (मी DXing करायचो). रोज एखादातरी लिफाफा यायचा. कधिकधि त्यांचे spelling चुकायचे. असे एखादे पत्र गहाळ होऊ नये म्हणुन स्वतःलाच पत्त्याचे ईकडचे तिकडचे भाग गाळुन पोस्टल ऑफीसचे "कंडीशनींग" करायचो.

मी ३-४ वेगवेगळ्या गावांम्धील शाळांमध्ये शिकलो. तिथल्या वर्गमित्रांबरोबर असलेल्या पत्रव्यवहारामुळेच आता त्यातील अनेक लोक search/facebook इत्यादी द्वारे भेटतात. दोन महिन्यांपुर्वी अशाच एका मित्राला जवळजवळ ३० वर्षांनी भेटलो.

जुन्या पत्रांचे गठ्ठे कधितरी पुस्तकरुपाने प्रसिद्ध करायचे आहेत. दर १०-१५ पत्रांमागे प्रसिद्ध करण्याजोगे एखादे पान, उतारा किंवा संदर्भ मिळायला हरकत नाही.

मस्तच लिहिलयस मितान..
खुप जुनी होस्टेल ला असताना ची पत्रं घरची, मैत्रिणींची, आठवली.. तेंव्हा छान ही वाटायचं आणि मन भरुनही यायचं
एकदम जुन्या दिवसात गेले तुझा लेख वाचुन..
खुप दिवसात खरच कोणाचं पत्र आलं नाही की मी कोणाला लिहिलं नाही.. आता लिहिन एखादं तरी...

खूप छान लिहिलयस मितान!!

मस्त लिहीलयस

खुप छान लिहिलंयस मितान
तुला आलेल्या पत्रांमधून तुझ्या स्वभावाचा अंदाज आला... एवढ्या मनमोकळेपणाने तुझ्याशी शेअरींग झालंय, म्हणजे तू खरंच मैत्रीण म्हणून मस्त असावीस....
मी आई वडिलांपासून दूर राहते, त्यामुळे आम्ही सतत एकमेकांशी नेट, फोन वरून संपर्कात असतो, तरीही एकमेकांना आवर्जून पत्र पाठवतो. खास पत्रासाठी म्हणून मी काही गोष्टी बोलायच्या राखून ठेवते... खरंच, पत्राची सर बाकी कशालाही नाही... इ-मेलमुळे आपण ह्या फार मोठ्या आनंदाला मुकत चाललो आहोत दिवसेंदिवस...

छान लिहीलय. जुनी पत्रं मिळाली की आपण इतकी ४-५ पाने भरुन पत्र कशी लिहायचो याचे आता आश्चर्य वाटते, आता कोणाला वैयक्तिक इमेल करायची म्हटले तरी ३-४ ओळींच्यापुढे मजकुर सुचत नाही.
मायबोलीवर मराठी भाषा दिनानिमीत्त घेतलेला पत्र उपक्रम - सप्रेम नमस्कार.

छान लेख लिहीलाय.

सुंदर लिहिलं आहेस मितान नेहमीप्रमाणेच.
माझ्याकडे आहेत काही जुनी पत्रं. चांगली आठ दहा पानी. मजा येते मधेच कधीतरी वाचायला.

प्रचंड आवडले !!

मी पत्र नाही, पण मोठ्ठ्या इमेल्स मात्र नक्की लिहीते..

सुंदर लिहीले आहे! आवडले एकदम.

रूनी, आजकाल फोन, मेल्स, चॅटिन्ग, इ. मुळे संपर्क खुपच वाढला आहे, दूर असुनदेखील लोक दूर वाटत नाहीत, सतत काहीना काही माहितीची देवाणघेवाण चालू असते, त्यामुळे मेल्समधे सतत वेगळे काय लिहिणार हा प्रश्न पडतो. तसेच अनेक तथाकथित सुधारणांमूळे पुर्वीचा जिव्हाळा, आत्मियता लोप पावत चालली आहे. आजकालच्या पिढ्यांमधे पुर्वीएवढी नात्यांमधली ओढ राहिली आहे का ?

छान लिहिले आहे एकदम. जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या.

मितान अप्रतिम आहे सार लेखन. पत्र लेखन आणि त्याच्या गतस्मृतीमधे व्यग्र होणे ही कल्पनाच खुप छान आहे.

१२ फेब्रुवारीला आम्ही १९७९ ते १९८२ मधे एकत्र शिकलेले मित्र मैत्रीणी एकत्र भेटलो. त्याकाळात लिहलेली पत्र पुन्हा वाचली त्या काळात काढलेले कृष्ण धवल फोटो पाहिले. हा आनंदच काही वेगळा होता.

मितान.. शेवटच्या परिच्छेदातील तुमच्या काही प्रश्नांची उत्तरं देण्याचा प्रयत्न..
हा आळस नाही की असंवेदनशीलताही नाही.. स्वतः व्यक्त होण्यातला कमीपणा नाही की समोरच्या व्यक्तीने समजून घेतले नाही तर वाटणारी भितीही नाही.. मनाचा हा संरक्षक पवित्राही नाही.... अनेक वर्ष एखाद्या कामात स्वत:ला झोकून देऊन काम करताना येणारे अनुभव आपले व्यक्तिमत्व घडवीत असतात.. आपल्या नकळत आपले अंतर्मन या सार्‍याची नोंद ठेवत असते.. या प्रगल्भ होण्याच्या प्रक्रियेमध्ये आपल्या विचारात होणारे काही बदल आपल्यालाही कळत नाहीत... ही प्रगल्भता नकळतपणे आपल्या निर्णय प्रक्रियेवर परिणाम करते... पूर्वीच्या अनेक गोष्टीतील रस नंतर कमी होतो कारण एकतर त्यातील व्यर्थतेची नोंद आपल्या अंतर्मनाने आपल्या नकळत कायम केलेली असते किंवा ते त्यापेक्षा अधिक प्रभावी माध्यमाच्या शोधात असते... त्यामुळे इच्छा होऊनही पूर्वीच्या अनेक गोष्टी आपल्या हातून नंतर होत नाहीत.. काहीवेळा आपल्याला पहिल्यापेक्षा अधिक समाधान देणारे मार्ग मधल्या काळात सापडलेले असतात किंवा पूर्विच्या छंदांकडे लक्ष देण्याइतकी मानसिक उसंत आपल्याकडे नसते.. त्यामुळे इच्छा होऊनही त्या गोष्टी आपण प्रत्यक्षात आणू शकत नाही... तुम्ही स्वतः शोध घेण्याचा प्रयत्न करुन बघा.... नक्की उत्तर सापडेल...

फार छान लिहीलंय मितान

मलाही पत्रं लिहायला फार आवडतं. सध्या लिहीलं जात नाही, पण तीन वेळा पत्रं लिहील्याचं आठवलं हे वाचून : -
१. ८ वीत एन सी सी कँपला दुसर्‍या गावी गेल्यावर. (८ दिवस गेलो होतो... )
--- > घरातले सगळे कसे आहेत वगैरे नावासकट चौकशी केली होती.
२. माझा एकदम खास मित्र १० वी म्हणुन आमची शाळा सोडून दुसर्‍या मोठ्या गावी गेला. त्याची फार आठवण यायची. बरोबर असताना त्याला फार चिडवायचो, 'ते उगाचच करायचो..' वगैरे वाटून त्याला 'सॉरी रे.. उगाच चिडवायचो तुला... माफ कर वगैरे... लय सेंटी पत्रं लिहीली होती. तोही मस्त सेंटी उत्तरं द्यायचा.
३. कॉलेजात गेल्यावरही, घरी गाडी असुनही 'अजुन १८ पुर्ण झालं नाही, या एकाच कारणापोटी गाडी देत नाहीत..' म्हणुन घरच्यांशी भांडण...

आज हे सगळं आठवुन खुप हसलो

ही कविता माहिती असेलच सगळ्यान्ना.. पण लेख वाचुन रहावत नाहीये म्हणुन टाकतेय... खूप जास्त सुन्दर लेख.. अगदी जुन्या आठवणी जाग्या करणारा.. आता पत्र लिहिलच पाहिजे अस वाटायला लावणारा..

पत्र लिही पण नको पाठवू शाई मधूनी काजळ गहिरे
लिपीरेशान्च्या जाळीमधूनी नको पाठवू हसू लाजरे.

चढण लाडकी भूवई मधली नको पाठवू वेलान्टीतून
नको पाठवू तीळ गालीचा पूर्णविरामाच्या बिन्दूतून

शब्दामधूनी नको पाठवू अक्ष्ररामधले अधीरे स्पन्दन
नको पाठवू कागदातूनी स्पर्शामधला कम्प विलक्शण

नको पाठवू वीज सूवासिक उलगडणारी घडीघडीतून
नको पाठवू असे कितीदा सान्गीतले मी , तू हट्टी पण !

पाठवीशी ते सगळे सगळे पहील्या ओळीमधेच मीळ्ते
पत्र त्या नन्तरचे मग वाचायाचे राहून जाते-
-इंदिरा संत

http://merakuchhsaman.blogspot.com/

छान. हल्ली कुणी इ-मेलही पाठवत नाही तर पत्र फार लांबची गोष्ट.
काही दिवसांपूर्वी नवीन घरात शिफ्ट झालो तेव्हा पत्त्यावर पत्र येते की नाही हे बघण्यासाठी मीच मला एक पोष्टकार्ड टाकले. आणखी मजा यावी म्हणून पत्र इटालियनमध्ये लिहीले. मस्त वाटले मिळाल्यावर.
त्याच्या जोडीने घेतलेले पोष्टकार्ड तसेच टेबलावर पडून आहे. कुणाला पाठवणार? कुणाचाही पोष्टल पत्ता नाहिये. सगळ्यांचे फेसबुक, बझ, ट्विटर, आयडी आणि मोबाईल आहेत.