तुमचा अकाउंट बॅलन्स काय ओ ताई?

>>>>>>माझेच पैसे मागताना मी रडकुंडीला आलो होतो.
आणि तरीसुद्धा देता? काही तरी कारण असेल.
कारण म्हणजे नाही म्हणता येत नाही. व दुसरे कारण म्हणजे मागचा अनुभव चांगला नव्हता हे सांगता येत नाही.

>>>>कारण म्हणजे नाही म्हणता येत नाही.
बाऊंडरीज सेट करणे हे जिवनावश्यक स्किल आहे. मी यात अजिबातच निष्णात नाही. पण जस्ट एक सांगतेय.

आहेत ना आपल्याकडे, आणि वेळेला द्यावे वाटताहेत ना? देऊन टाकावे. द्यावे वाटत आहेत म्हणजे दिल्याने बरं वाटतं तर बरं वाटुन घ्यावं.
मग वसुल केल्याने परत बरं वाटतं, तर वसुल ही करावे.
शेवटी आपल्याला बरं वाटत राहील ते ते सर्व करावे. आनंदात असावे, आळस भय द्वेष दूर त्यागावे!

पूर्वी इथे स्वीट टॉकर यांचा लेख वाचलेला. त्याचं म्हणणं मला पटलेलं. आपण महिन्याच्या/ वर्षाच्या बजेट मध्ये एक काही रक्कम दान करायला बाजूला काढावी आणि ते कोणाला द्यायचे ते शोधून देऊन टाकावे. असं केलं की मेंदूला आपल्याला शक्य होतं ते आणि तेवढं करुन झालं आहे सिग्नल जातो आणि इम्पल्स गिल्ट आणि इम्पल्स ग्रॅटिफिकेशन पासून आपण (थोडं) दूर राहू शकतो.

>>>>शेवटी आपल्याला बरं वाटत राहील ते ते सर्व करावे.
स्वांत: सुखाय

दिल्याने बरं वाटतं तर बरं वाटुन घ्यावं..... नक्कीच वाटते. पण आपण मामा बनवले गेल्याचे दुःख त्याहून मोठे असते. शेवटी पाय मातीचे असतात ना.

पैसे बुडू नये असं वाटत असेल तर ते देऊच नयेत. पण तसं जमत नाही हा प्रॉब्लेम आहे. त्यामुळं या समस्येवर तोडगा .

१. घरकाम करणार्‍या बाईने पैसे मागू नयेत यासाठी तिला कामावर ठेवल्यापासून सांगावे कि "लवकर आटप मला चार घरची भांडी करायला जायचं आहे"
तिने विचारलं कि "तुम्ही का करताय कामं ?"
तर सांगायचं " तुझा पगार, उधारीचे पैसे परत करायचे आणि रात्रीच्या जेवणासाठी "
जर तिने रात्रीचं जेवण म्हणजे काय विचारलं कि सांगावं कि आमच्या कमाईत फक्त एकाच वेळचं जेवण बनतं. रात्रीचं जेवण मग आम्ही चार घरून घेऊन येतो.
आणि उधारीचे पैसे यावर विशेष भर द्यावा. ती ऐकू आलं न आलं करेल पण खणखणीत आवाजात पुन्हा पुन्हा सांगावं जोपर्यंत तिचे कान किटत नाहीत. आपण पैसे उधार आणतो म्हटल्यावर तिचा पैसे मागायचा धीर होणार नाही.

२. आपल्याला मित्र मंडळी, दु़कानदार पैसे मागत असतील तर चेहर्‍याची प्लाटीक सर्जरी करून तो बेरकी करून घ्यावा. म्हणजे दर महा पैसे मागणारा दुकानदार टरकून राहील. फक्त चेहराच बेरकी करू नये तर लोणावळ्याला कर्नल साहेबांकडे ट्रेनिंग घ्यावे.
जुन्या बाजारात मिळणारे कपडे घेऊन यावेत. शक्यतो याच कपड्यात बाजारहाट करावी, दुकानात जावे. चांगले कपडे घेणं बंद म्हणजे बंद.
शान मधल्या अब्दुल्लाचं वाहन बनवून घ्यावं. त्यावरूनच फिरावे. शक्यतो महिना महिना अंघोळ करू नये. साबण परवडत नाही असे उत्तर द्यावे.

३. जे कुणी उधार मागतात त्यांच्याकडेच उधार मागायला सुरूवात करावी. धंदा बुडाला, नोकरी गेली अशी कारणे सांगावीत. बायकोला बीडाचे दागिने आणून द्यावेत. फारच वाईट परिस्थिती आहे असे सांगावे.

४, फ्लॅट भाड्याने द्यावा आणि सोसायटीच्या वॉचमन केबीनच्या जवळ झोपडं बांधून रहावे. पैसे परत न करणार्‍यांच्या घरी अंगाला वास येत असताना जावे. खाली फरशीवर बसकण मारावी किंवा दाराबाहेर बसून उभयतांनी मोठमोठ्याने रडावे. पैसे बुडाले आता कसं होणार असा सूर लावावा. माणुस गेल्यावर लावतात तसा सूर लागला पाहीजे. याचं ट्रेनिंग आमच्याकडे मिळेल.

५. दुकानदारांकडून उधारीवर सामान आणावे आणि त्याचे पैसे वर्षभर तरी देऊ नयेत. म्हणजे तो त्याचे पैसे वसूल करण्याच्या मागे लागेल आणि स्वतःसाठी पैसे मागावेत हे सुचणारच नाही.

६. रोज सासायटीत, कामाच्या ठिकाणि कुणाशीही पैशांवरून भांडण उकरून काढावे. यामुळे सगळीकडे तुम्ही पैसे मागता हे होईल. यामुळे लोक आपोआप टाळू लागतील. तुम्हाला तोंड लपवून फिरायची पाळीच येणार नाही. तुम्ही छाती काढून चाला. लोकच लपतील. म्हणजे पैसे मागायला कुणी येणारच नाही.

अजून कुणाला काही सुचत असेल तर सांगावे.
लोकांचे आशिर्वाद मिळतील.

एक लेखक >> भन्नाट आहेत सर्व उपाय.
माझ्याकडून काही वापरता येतील असे उपाय. नवीन मोलकरीण कामाला लावतानाच सौम्य शब्दात हे स्पष्ट करावे कि पैसे उसने किंवा वेळेच्या अगोदर पगार मिळणार नाही. अजून घसट निर्माण झाली नसल्यामुळे भिडस्त व्यक्तींनाही हे बोलणे शक्य होते. थोडे खोटे बोलायची तयारी असल्यास, असेही सांगावे कि पूर्वी असेच एकीने मोठी रक्कम बुडविली असल्याने हा नियम केला आहे.
जर पैसे द्यायचीच वेळ आल्यास ऑनलाईन द्यावेत आणि त्या तेथे देण्याचे कारण नमूद करावे, म्हणजे पुरावा तयार होतो व एक वचक राहतो. जर रक्कम मोठी असेल तर त्यांच्याकडून PDC (Post Dated Cheque) घ्यावा. जर चेक बाउन्स झाला तर फौजदारी खटला करता येतो. यामुळे सुद्धा एक वचक राहतो आणि देणाराही निश्चिन्त होतो. जो खरेच प्रामाणिक आहे व पैसे परत देणार आहे, तो चेक द्यायला नाही म्हणायचे काही कारण नाही. ज्यांचे इरादे नेक नाहीत ते चेक देणार नाहीत व पैसे मागणे बंद करतील.

माबो वाचक, उपाय पटले.
माझ्या साबा आठ वर्ष अंथरूणावर होत्या. त्यामुळे असंख्य कामवाल्या बायकांशी डील करावं लागलं. घरातल्या ज्येष्ठांशी एक बोलणे, माझ्याशी दुसरं. असं करून दोघांकडूनही पैसे उसने घेणे असे कटू अनुभव आले. उचल मागणे तर नेहमीच. आजारपणं किंवा शिक्षणासाठी पैसे मागितले, की आपण विरघळतो, हे बायका जोखून असतात. साबा - साबू आजारी असताना हात दगडाखाली अडकल्यासारखे होते. ठेवले तरी दुखायचं आणि ओढले तरी. त्यामुळे बायकांचे सगळे नखरे झेलावे लागले.
ते दोघं निवर्तल्यावर मात्र कडक भूमिका घेतली. पगार वेळेवर मिळेल. उचल कुठल्याही कारणासाठी मिळणार नाही, हे स्पष्ट सांगितलं. पगार - दिवाळीचा बोनस, कधी कुठे गेले तर छोटी - मोठी वस्तू आणणे, मुलांना पास झाल्यावर बक्षिस देणे, हे सगळं करते. पण उचल नाही म्हणजे नाहीच. हा झाला कामाच्या मदतनिसांचा विषय . पण बाकीच्या व्यवहारात गंडा घालणारे लोकं भेटले. त्यांनी फसवलं आहे. ते मिळवायचा प्रयत्न केला. कधी मिळाले. बहुतेक वेळा अक्कलखाती जमा केले.

जुनी गोष्ट आहे, पण एकदा आमच्यावर अशी वेळ आली होती की आम्ही घरकामाला येणारया बाईंकडून पैसे उधार घेतले होते

या अनुभवाचा एक फायदा असा की तो कायम लक्षात ठेवल्यास पाय नेहमी जमिनीवर राहतात

@ धागा शीर्षक,
मला कोणी कधीही हा प्रश्न विचारला की तुझे अकाऊंट बॅलन्स काय आहे तर माझे उत्तर कधीही पाच आकडी नसते आणि ते खरेच असते.
माझा पूर्ण पगार आल्याआल्या बायको स्वतःच्या ताब्यात घेते आणि उधळून टाकते. त्यामुळे मला कधी हा उधार प्रश्न भेडसावत नाही. बायकोला पडतात हे प्रश्न कारण पैसे तिच्या ताब्यात असतात.

लग्नाआधीचे मात्र फार अनुभव आहेत. त्यात एक मजेशीर चटकन आठवला तो असा,

पहिल्या जॉबला लागलो तेव्हा मला पगार साडेबारा हजार होता आणि तिसऱ्या की चौथ्याच महिन्यात एका कॉलेजच्या मित्राने पंधरा हजार मागितले.
कॉलेजला असताना त्याने कित्येकदा माझे ५० ते २०० रुपये घेऊन जुगारात हरून झाले होते. कारण तेव्हा देण्यासाठी तेवढेच असायचे. पण आता थेट १५००० वर उडी मारली होती.
गंमत म्हणजे तो डिप्लोमाचा मित्र होता. आणि मी डिग्री करत बसलो तेव्हा त्या वेळेत त्याला स्वतःचा धंदा उघडून तीन वर्षे झाली होती. पण म्हणावे तसा सेटल झाला नव्हता.
मला पैसे देताना समजले की हे सोडून द्यायचे आहेत. पण नाते असे होते की क्या करू मैं इसका? मार भी नही सकता, प्यार जो इतना करता है.. म्हणून मी त्याला माझा सव्वा महिन्याचा पगार उधार दिला आणि विसरून गेलो.

पण मग वर्ष दीड वर्षाने माझा पगार वाढला तेव्हा इन्कम टॅक्स वाचवायला मला पैसे कुठेतरी गुंतवायचे होते. सेव्हिंग नावाचा प्रकार आयुष्यात कधी केला नाही. त्यामुळे खिसा रिकामा होता. म्हणून फक्त एक ट्राय मारायला त्याला कॉल केला. अर्थात असे आयत्यावेळी पैसे मिळाले नाहीतच. आणि त्यापुढे मी ते पैसे कायमचे विसरून गेलो.

मग काही वर्षांनी माझे लग्न झाले. काही वर्षांनी मला मुलगी झाली. काही वर्षांनी तिचा कुठलातरी वाढदिवस मी साजरा करत असताना तो मित्र बिन बुलाये आला आणि मला म्हणाला अरे तुझे पंधरा हजार द्यायचे होते ना मला, हे घे.. म्हणून माझ्या हातात बळेच कोंबून गेला.

तब्बल दहा वर्षांपूर्वी घेतलेले पैसे तो परत करत होता. मला तर अगदी लॉटरी लागली, वाढदिवसाचा खर्च सुटला असे झाले.

गंमत म्हणजे माझा पगार साडेबारा हजार असताना मला त्याला इतके पैसे द्यायचे काही वाटले नव्हते कारण स्वतःचा असा काही खर्चच नव्हता.
आणि नंतर पगार काही पटीत वाढला असून देखील त्या अचानक परत मिळालेल्या पंधरा हजाराचे काय अप्रूप वाटले म्हणून सांगू .. कारण तेव्हा संसार चालू झाला होता. त्या पैशाला किंमत आली होती

त्या दिवशी एक समजले की किंमत पैशाला नसते तर वेळेला असते!
(हे आपले उगाच. कारण हे बरेच प्रसंगात सर्वांनाच समजतेच)

तर आता इकडे कोणी असे बोलून दाखवू नये की कसा आहे हा माणूस, जे मित्राला दिलेले पैसे बोलून दाखवतो..
तर त्यांना सांगू इच्छितो, की नंतर तो मित्र बीएमसी मध्ये कामाला लागला आणि छापू लागला तसे त्याने माझ्यावर बरेच पैसे खाण्यापिण्यात उधळले आहेत.

धमाल धागा आणि किस्से. बॅलन्स विचारणे हे फार भारी आहे

पैसे मागेपर्यंत गरीब बिचारे असणारे लोक नंतर एकदम १८० अंशात बदलून बेरकी झालेले अनेकदा पाहिलेले आहेत. "असे लोक आपल्याला सोर्स म्हणून पाह्तात" असे अमांनी कोठेतरी लिहीलेले आठवले.

लोकांच्या अशा वागण्याचा परिणाम म्हणजे सर्वच गरीब लोकांबद्दल एक प्रतिकूल मत तयार होते. २-४ लोक असे वागले की या चोर लोकांना एक पैसा द्यायला नाही पाहिजे, यांची हीच लायकी आहे वगैरे वगैरे वाटू लागते व त्यातून खरे गरजवंत भरडले जातात. जेथून मिळेल तेथून फुकट पैसा घेऊन नंतर निर्विकारपणे त्याबद्दल विषयही न काढणे, घेतलेल्या पैशांबद्दल कसलीही सचोटी न दाखवणे, त्याची किंमतही नसणे ई गुणांनी युक्त असे बरेच लोक आहेत. जेन्युइन गरजवंतांमधून यांना कसे ओळखायचे हा खरा प्रश्न आहे

मी कधी भिडस्त तर कधी अगदी व्यवहारी असे अनेक वेळा वागलो आहे व त्यातील काही वेळा आपण जरा जास्तच केले असे दोन्ही बाबतीत वाटलेले आहे

त्रासदायक, करूण असे सगळ्याच प्रकारचे अनुभव येतात.

मुलगी बरीच चलाख आहे आणि खरे कारण सांगत नाही. तिला तुम्ही मदत केली नाही हे बरेच केले. ती मदत घेऊन तुम्हाला डच्चू देऊन पळून गेली असती असे मला वाटले. परतफेडीचा प्रश्नच आला नसता कदाचित. अकाउंट मधे अचानक ८५००० आल्यावर फीचा आधी विचार यायला पाहिजे.

तुम्ही मस्त लिहिता. अजून अनुभव लिहा.

मी मदत करण्याआधी माझ्या गट वर विश्वास ठेवतो. म्हणजे एखादा किती अडचणीत आहे हे जेन्युइनली कळतेच. जराही काळेबेरे असेल तर मी सरळ नाही म्हणतो.

मी नुकतेच माझ्या मित्राला दुकान सुरू करण्यासाठी बरेच पैसे उधार दिले. येत्या एप्रिलच्या आधी परत करतोय म्हणाला आहे. मला तर अजिबात खात्री नाही परत करेल याची.

पण कोणत्याही अडचणीला धावून येतो, कोणतेही काम अगदी ना लाजता स्वतःचे म्हणून करतो. मैत्री मधे पैसे आणल्यावर वितुष्ट येते तसे येऊ नये म्हणजे झाले. माझ्या आईला सांभाळून घेतो. त्यामुळे मी मदत केली. आधी व्याजावर देणार होतो पण त्याने दुकानासाठीच पतसंस्थेचे व्याज काढले आहे म्हणून व्याजावर दिले नाही.

जनहितार्थ सुचवलेल्या उपायांकडे दुर्लक्ष करणाऱ्यांना चांगलीच अद्दल घडेल. पुढच्या वेळी करोडो रूपयांना चुना लागेल. आपल्याला काय करायचे!

एक लेखक, खरं सांगू तर अतिशय पांचट विनोद होते, त्यामुळे तुम्हाला प्रतिसाद मिळाला नाही.

राजकारणावर लिहीत नसल्याने तुमच्या सारखे दर्जेदार सभ्य शिकलो नाही अजून. तुमचे धागे वाचून प्रतिसाद कसे वाढतील याचा अभ्यास करीन.
https://www.maayboli.com/node/86668

https://www.maayboli.com/node/86668

अशा धाग्यावर जे भरपूर प्रतिसाद आलेत ते कशामुळे याचं तुमचं जबरदस्त विश्लेषण नक्की वाचनीय असेल.

आणि कितीही खुंदक काढली तरी इथले माझे मत तेच राहील
https://www.maayboli.com/node/87631

पण पांचट विनोद आपल्या धाग्यपुरतेच ठेवावेत ही विनंती, एखाद्या स्वच्छ रस्त्यावर पो टाकून काय मिळते? आपण विनोदवीर असाल तर आपले धागे गाजवा, इतरांना बोर मारू नका.

एखाद्या मान्यवर आयडीने सांगितले तर नक्कीच विचार करेन. शिवराळ आणि बेताल आयडीचे का ऐकेन?

तुझ्या लिखाणाला किती दाद मिळाली ते पाहून डोळे निवले.

आदाआओ.
आपणच एकटे बळी पडलो नाहीत ही भावना सुखद वाटतेय.

बऱ्याच वेळा आपण दिलेले पैसे विसरतो, तुम्हीही विसरला असाल, लक्षातही नसेल कुणाला किती दिले ते, मी एक यादी बनवली आहे, त्यात कुणावर किती बाकी ते लिहून ठेवतो, एका ओळखीच्या टॅक्सी चालक मालकाने २० हजार घेतले होते १.५ वर्ष दिले नाही, फोन केला तर काहीतरी सांगुन अर्धा तास पकवत बसायचा, त्याला फोन करायचा म्हटलं की भीती वाटायची, शेवटी एकदा त्याची गाडी वापरली नि व्यवहार सेटल केला, कुणी २ हजार, ३ हजार अशे घेतलेत, त्यांनी माझा नंबर ब्लॉक केला आहे,
त्यातले खरच किती परत येतील सांगता येत नाही. आता कुणी अचानक फोन केला तर समजून जातो की पैसे पाहिजेत, फोन उचलल्या वर समोरचा बोलला की मदत पाहिजे तर त्याला “पैसे सोडून काहीही सांग” असे उत्तर देतो.
पैसे गेल्याचे दुःख नसते तर कुणीही आपल्याला फसवते ह्याचे दुःख मोठे असते.
अमुक तमुक आजारी आहे, मुलाच्या शाळेला पैसे पाहिजे वगैरे वगैरे कुणी कारण सांगितले यारी आजीबात भावनिक व्ह्यायचे नाही, कितीही जवळचा असला नी लगेच देतो वगैरे गोष्टींवर विश्वास ठेवायचाच नाही, स्पष्ट नाही सांगायचे. मागे एका ngo मधील बाईचा फोन होता, बाळ एडमिट आहे ६ महिन्याचे वगैरे, तातडीचे ऑपरेशन आहे, पैसे टाका वगैरे, मी जास्त न बोलता फोन कट केला तर नंतर दोन चार वेळा फोन करून “केव्हा टाकताय” वगैरे विचारत होती जसे तिचे मी देणे लागत होतो, तिला चांगले झापले, परत फोन केलास तर याद राख बोललो.
काही मुली रस्त्यात किंवा मॉल मध्ये गाठतात, सुरुवातीला छान शर्ट घातलाय वगैरे वरून सुरू करून मग डोनेशन द्या सांगतात, मी सरळ मी बँक्रप्ट आहे, खिशात छदाम नाही सांगून सरळ निघतो.
एका मित्राने पैसे घेतलेत २ वर्ष झाले अजून देत नाहीये, त्याला आज सकाळी मेसेज केला तर हे उत्तर आले,
Nahi re **** bekkar tangi chalu ahe hospital chalu ahe
Takto me thode tri month end la

तुझ्यासारख्या रासवट, तुसड्या आणि उर्मट माणसाकडे कशाला कोण पैसे मागेल ? उगाच काहीच्या काही फेका मारतो.
तुझा तू धागा काढ आणि तिकडे काय घाण करायची ती कर.