संतोष किल्लेदार यांचे रंगीबेरंगी पान

मला डीसी गटग ला जाता आले नाही. पण संजयाच्या दिव्यदृष्टीमुळे मला बसल्या जागेहून हे गटग बघता आले. तर या "महाग गटगचा" हा चक्षुर्वैसत्यम (संजयाचे चक्षू) वृत्तांत. गटगला प्रत्यक्ष न जाताही अहवाल लिहण्याचा उत्साह, अपराध आणि पायंडा मी पहिल्यादाच पाडला असावा. द्विरुक्तिचा मोह टाळून इतर वृत्तांतात आलं नाही, ते सांगायचा प्रयत्न करतो.

इती धृतराष्ट्र.

संजय उवाचः
गटगला सुरवात झालेली आहे. मंडळी जमली आहेत. फुटकळ खाणे, पेय पान सुरु आहे. गप्पा रंगायला लागल्या आहेत.

१५-२० वर्षांपूर्वी बहुतेक मराठी मंडळात "कार्यक्रमाला जायच्या अगोदर कळवायचं" असलं काही नव्हतं. त्यामुळे जेवणाची व्यवस्था (आणि इतरही व्यवस्था) करणार्‍या कार्यकर्त्यांची बोंब व्हायची. कारण नक्की किती लोक येणार हे अंदाजपंचे ठरायचं. त्यावर उपाय म्हणून काही मराठी मंडळानी आरएसव्हीपी (R.S.V.P) करण्याची सोय, आणि जे आरएसव्हीपी करतील त्यांनाच जेवण मिळेल असे धोरण अंमलात आणायला सुरुवात केली. पण अचानक जेवणासाठी येऊन टपकायची सवय पिढ्यांनपिढ्या जोपासलेल्या मराठी माणसाला हे थोडं जड गेलं.

फार फार वर्षांपूर्वी म्हणजे १९९६ च्या डिसेंबर महिन्यात , म्हणजे हितगुज वगैरे चालू होण्याच्याही अगोदर, मायबोलीवर माझी "आमचे जीवन, म्हणजे जीव न" नावाची व्यंगचित्रमालिका प्रसिद्ध झाली होती. दर महिन्याला एक अशी सहा महिने ही मालिका चालली. तीच चित्रे जुन्या मायबोलीवरून नवीन मायबोलीत आणायला आत्ता वेळ मिळतोय. जुन्या मेंब्रांना कदाचित तोच तोच पणा जाणवेल त्याबद्दल क्षमस्व. (काय करू नवीन व्यंगचित्रे परत झालीच नाही हो !)