मैफिल

सुरेल मैफिल त्या रात्रीची स्मरते आहे पुरी
धुंद स्वरांची उब अजूनही जाणवते अंतरी
संगितातले दिग्गज ज्यांना विश्व सर्व मानते
असे गायिका गायक होते थोर जुने जाणते

राग बंदिशी ख्याल तराणे दोघांनी गायले
दोघांनी ही गाण्यामध्ये प्राण जणू ओतले
शिष्य गुरूंचे बसले मागे तानपुरे घेउनी
साथीला दोघेही वादक फारच होते गुणी

दोघांच्याही स्वरात होता फार छान गोडवा
थंडी होती सुखवत होता अंगाला गारवा
जमले होते मैफिलीस त्या श्रोतेगण मोजके
जाणकार जे संगितातले लोक असे नेमके

*संगीत मैफिलीचा सेल्फी पॉईंट*
(कदाचित, एक टर्निंग पॉईंट …)

माझा मित्र विनायक रानडे…
हा माणूस म्हणजे भन्नाट कल्पनांच्या खजिन्याचा मालक. त्याच्या डोक्यात कल्पना जन्म घेतात, त्या मोठ्या होतात आणि क्षणात एखाद्या आनंदी धबधब्यासारख्या बाहेरही पडतात. आमच्या नाशिकमध्ये दरवर्षी होणाऱ्या अष्टौप्रहर स्वरहोत्र या संगीत महोत्सवात तो भन्नाट कल्पनेची एखादी नवी खिडकी अशी काही उघडतो की त्यातून काहीतरी नवीन फंडा शिकायला मिळतो … यंदाच्या वर्षी त्याने उघडलेली खिडकी होती—

*“संगीत मैफिलीचा सेल्फी पॉईंट.”*

अशा चांद राती , तुझा हात हाती
तु जवळी राहा ऋतू खमाज गाती
नको ते किनारे फुलांचे पसारे
आतुर दोघे तरी दुरावा कसा रे
मी दीप गाते उजळत फुलवाती
तु मल्हार गाता मेघ बरसुन जाती
मी तल्लीन व्हावे तुझ्या सप्तकांनी
मग बागेश्री गावी या तारकांनी
श्वासानी फुलावे स्वरातून आता
जहर हे भिनावे तु आलाप घेता
मग स्वाधीन व्हावे मी सुरुती गावी
तू केदार गाता रात उलटत जावी
सुखांच्या सरींनी पहाट भिजूनीच यावी
ओल्या क्षणांची एक सरगम व्हावी
सुमधुर शेवटाची तू भैरवी ती घ्यावी
अशा चांद राती रोज मैफिल व्हावी