रानजाई आणि शकुंतला

रानजाई आणि शकुंतला

दरीत गाणे घुमते आहे.
निर्झरिणी होऊन वहाते आहे.
दरी प्रकाशाने भरली आहे.
हिरव्या काळोखाची वेळ सरली आहे.
निबिड आडवाटांवर एक पाखरू उडते आहे.
बाळ-कहाणी शकुंतलेची पानजाळीत दडते आहे.

दरीत ही परी, कशी आली झाडांच्या घरी?
वहाते जिथून निळीजांभळी रंगझरी .
आली ती कुठून ?
आकाशातून उमटून ?
कुणाला विचारावेत असले प्रश्न सारे ?
दरीत तरी नाही कुणी उत्तर देणारे.

रानजाईच्या झुडपाला इतकेच कळे,
त्याच्या आडोशाला होते एक मुटकुळे.
गुलाबी गोरे, गालांवर सुकलेले अश्रू खारे.
गार गार तिचे चिमणे हातपाय
दंवात भिजून काकडून जाय.

आली ही इथे माणसांच्या जगातून