गेले करायचे राहून - राज अज्ञानी

जे आयुष्य मिळालं त्याबद्दल आता समाधानी आहे. खूप गोष्टी नाही मिळाल्या, पण आता त्याबद्दल आकर्षण नाही.
पण स्पर्धा आहे म्हटल्यावर सांगायला पाहीजे कि नको?

असं बरंच आहे कि!

अगदी लहानपणापासून आम्ही दोघे भाऊ एकत्रच फिरायचो, खेळायचो, पण नेहमी भावाची स्तुती सगळे करायचे. ते ही माझ्यासमोरच.
"तुमचा दोन नंबर काय दिसतो बाई, एकदम कृष्णच, कसला आहे" मग आई त्या बायका गेल्यावर तणतण करायची. नजर लावतात या बायका माझ्या मुलाला. आजी म्हणायची "ए नजर काढून टाक बाई त्याची"

या संभाषणात माझा उल्लेख कधीच नसायचा. नजर लागली तर माझी ना नव्हती. पण माझ्याबद्दल जे वाक्य कानावर पडायचं ते
" अहो फुल्याची आई, याला खायला घालता कि नाही? अगदी पाप्याचं पीतर आहे"
मग आई अगदी स्पष्टीकरणं द्यायला लागायची " अहो किती चांगलं चुंगलं करून घालते, पण खातच नाही. एक चपाती संपवायला दोन तास लागतात. कधी कधी तसाच झोपतो जेवता जेवताच"
ही पब्लिसिटी सगळीकडं करणारी आपलीच जन्मदाती आई आहे याचं फारच वाईट वाटायचं...

तेव्हां वाटायचं कि रूप बदलणारा तो दगड मिळाला तर डिट्टो भावाचं रूप घ्यावं...
तो दगड काही सापडला नाही. ते रूप बदलायचं गेलंच राहून.

कॉलेजला गेल्यावर पण मुली त्याच्या मागे फिरायच्या. तो नेहमी द्वारकेच्या नंदनवनात असायचा.
आमच्या बाबतीत थार नाही, सहारचं वाळवंट होतं. कुठेतरी पाणी दिसावं तर ते मृगजळ निघायचं..
त्याच्याच सारखं "एकदम सनी देओल दिसतो ना?" हे वाक्य कानी पडावं असं वाटायचं.
पण व्यायामशाळेत गेल्यावर वजन उचललं तर फासळ्ञा दुखावल्या. तिथला इन्स्टृअक्टर ओरडला "कुछ खाया पिया करो, फिर यहा आओ, कहा कहा से चले आते है"
सनी देओल सारखी बॉडी बनवायचं राहूनच गेलं.

तरी लिस्ट संपत नाही.
सहा नाही तर किमान अर्धं बिस्कीट तरी पोटावर यावं आणि रस्त्याने शर्ट काढून "ओ ओ जाने जाना" म्हणत नाचावं हे स्वप्न सुद्धा राहूनच गेलं.

जिला कधी प्रपोज करता आलं नाही तिच्या घराच्या खाली जाऊन जोरात ओरडावं
" लीना, आ गया तेरा दीवाना, बता बता कहा छिपा है वो कमीना"
हे ही राहूनच गेलं.

पण सर्वात मोठं स्वप्नं..
मायबोली वेबमास्टरांना हिप्नोटाईज करून आपणच बेवमास्तर व्हावं आणि एकदा तरी अ‍ॅडमिनला कामावरून काढून टाकावं...

च्यायला हे पण (अजून तरी) राहूनच गेलंय.
आता आयडी राहिलाच तर भेटू कुठेतरी. नाहीतर हे सुद्धा राहूनच जाईल.