लेखन उपक्रम : माझा पहिला विमानप्रवास - रूपाली विशे- पाटील

लेखन उपक्रम : माझा पहिला विमानप्रवास - रूपाली विशे- पाटील

मानवी मेंदूला सुखावणाऱ्या , मनात आनंद निर्माण करणाऱ्या संप्रेरकांची निर्मिती होऊ शकेल अश्या घटना पहिल्यांदा जेव्हा आयुष्यात घडतात तेव्हा त्या पहिल्या घडणाऱ्या घटनांचे अमाप कौतुक प्रत्येकालाच असतं.. आणि ते का असू नये..??

.. जसा पहिला पाऊस, पहिली नोकरी, पहिला पगार, पहिलं प्रेम, पहिलं बाळं... तसाच आयुष्यात घडणारा पहिला विमानप्रवास ...पहिल्याचा मान तसा थाटाचा आणि कौतुकाचा...!

हव्याहव्याशा वाटणाऱ्या गोष्टी आयुष्यात पहिल्यांदा घडतात त्यावेळी मनात ज्या भावना उमटतात त्या व्यक्त करताना शब्दांवर भाषेचे , व्याकरणाचे कितीही अलंकार चढवले तरी त्या क्षणीच्या भावना जशाच्या तशा इतरांबरोबर वाटून घेता येणं अशक्य आहे... खरंतर त्या भावना , ते क्षण प्रत्येकाला स्वतः च जगावे लागतात...!

हे जरी खरं असलं तरी आपल्या आयुष्यातले आनंदी क्षण, त्या क्षणीच्या मनातल्या भावना दुसऱ्या जवळ व्यक्त केल्याने त्या अविस्मरणीय क्षणांचे स्मरणरंजन तर होतेच पण मेंदूला सुखावणाऱ्या रसायनाची निर्मिती होऊन मेंदूला होणारा आनंद द्विगुणित होतो.

लहानपणी आकाशात उडणारं विमान दिसलं रे दिसलं की अंगणात खेळणारी आम्ही लहान पोरं - पोरी आनंदाने उड्या मारायचो. जमिनीवरून हात उंचावत विमानाला 'टाटा ' करायचो .. जमिनीवरील माणसं विमानात बसलेल्या लोकांना दिसत असणार हा गोड - गैरसमज त्यावेळी होता. मोठे झाल्यावर आपण सुद्धा विमानात बसू अशी भाबडी आशा होती.

__ आणि ती भाबडी आशा पूर्ण झाली ९ ऑगस्ट २००८ रोजी... ईशान्य भारत वारीच्या निमित्ताने.. !

दार्जिलिंग, शिलाँग, चेरापुंजी, गोहाटी अशी सहल करायचं ठरलं होतं. सहलीचा विमान प्रवास हा मुंबई व्हाया कलकत्ता व्हाया गोहाटी असा होता. हा माझ्या आयुष्यातील पहिला विमान प्रवास होता... त्यासाठी मी उत्सुक तर होतेच मात्र माझ्यापेक्षा नवराच जास्त उत्साही होता त्याचा पहिला विमान प्रवास नसताना सुद्धा..!

गोहाटी विमान तळावरचा फोटो

ऑगस्ट महिन्यात भर पावसात आम्ही ईशान्य भारताची सहल आखली होती.. त्याचं कारण म्हणजे चेरापुंजीचा पाऊस , तिथलं वातावरण आम्हांला अनुभवायचं होतं.

तर प्रवासाच्या दिवशी उगाच फ्लाइट चुकायला नको म्हणून आम्ही पालघरहून रात्रीची ट्रेन पकडून रात्री १२ वाजताच मुंबई विमानतळावर पोहचलो होतो.. बाहेर पाऊस सुरू होता आणि विमानतळाच्या आत A.C. मला तर खूप थंडी वाजायला लागली. मी बॅगेतून सरळ स्वेटर काढलं आणि ते घालून बसले. स्वेटर घातलेला तो फोटो आहे माझ्याकडे .. आता तो फोटो पाहून खूप हसू येते.

आमचा विमान प्रवास हा मुंबई - कलकत्ता - गोहाटी असा होता. आम्ही हा प्रवास 'स्पाईस जेट' ह्या विमानाने करणार होतो.

विमानातला एक फोटो..!

ह्या सहलीत आमच्या परिवारासोबत परिचयातले चार- पाच परिवार देखील होते. त्यातल्या एक काकू शुद्ध शाकाहारी होत्या.. हवाई सुंदरीने त्यांना चुकून मांसाहारी जेवण दिलं.. आयुष्यात कधीच मांसाहार न केलेल्या काकूंचा मांसाहारी जेवण उघडून पाहताच कसानुसा झालेला चेहरा आणि त्यांचा झालेला वैताग आजही मला आठवतो.

सहलीच्या परतीच्या विमान प्रवासात एक ह्दयस्पर्शी प्रसंग माझ्याबाबतीत घडला.

तर झालं असं....

दार्जिलिग, शिलाँग, गुवाहाटी फिरून कलकत्ता मार्गे मुंबई असा परतीचा प्रवास सुरु असताना कलकत्ता - मुंबई फ्लाइटला तीन तास उशीर झाला होता. आमच्या सोबत असणारे प्रवासी विमानतळाच्या आजूबाजूचा परिसर फिरायला निघून गेले. .!

मी आणि माझा नवरा आम्ही दोघे विमानतळावरच थांबलो. आम्ही जिथे बसलो होतो तिथेच बाजूला एक शीख दांपत्य बसलेले होते. त्यांचा गोड चिमुकला त्यांच्यासोबत होता. त्यांची लखनौची फ्लाइट होती. बाजूलाच बसलो होतो त्यामुळे त्या परिवाराशी जुजबी ओळख झाली. त्यादिवशी नेमके रक्षाबंधन होते..

थोड्या वेळाने त्या शीख बांधवाची पत्नी माझ्याजवळ येत म्हणाली,

" प्लीज आप इनको आज राखी बांधोगी क्या ?? इनकी बहन अमेरिका में रहती है.. उन्होंने राखी भेजी है अपने भाई के लिए...!!"

मी आनंदाने राखी बांधायला तयार झाले.. खरंतर मी त्या वेळी खूप भावूक झाले ..सख्खा भाऊ नसलेल्या मला देवाने त्या दिवशी रक्षाबंधन साजरा करायला भाऊच पाठवला .. तो पण थेट विमानतळावर..!

रक्षाबंधन सारखा पवित्र सण मी ध्यानीमनी नसताना कलकत्त्याच्या विमानतळावर एका अनोळखी कुटुंबासोबत साजरा केला.. तो क्षण आजही माझ्या मनाच्या कोपऱ्यात साठवलेला आहे.

मला आता त्या परिवाराचं नाव पण लक्षात नाही.. पंधरा वर्षापूर्वी रक्षाबंधनाच्या दिवशी कलकत्ता विमानतळावर भेटलेला हा शीख बंधू आणि त्याचा परिवार जिथे कुठे असेल तिथे सुखरूप असू दे .. ही माझी
गणरायाकडे प्रार्थना..!

खरंतर तो सगळाच प्रवास खूप रमणीय , अविस्मरणीय झालेला.. नवऱ्याला फोटो काढायची खूप हौस असल्याने त्याने माझ्या पहिल्या विमान प्रवासात काढलेले ते फोटो पाहताना आजही ते क्षण , त्या भावना मी जगू पाहते .. आणि मेंदूला सुखावणारं रसायन निर्माण करून घेते.

अठरा वर्षे झाली माझ्या पहिल्या विमान प्रवासाला... मात्र त्या प्रवासाचे फोटो पाहताना सगळं कसं अगदी कालच घडून गेल्यासारखं वाटतं .. आणि डोळ्यांसमोर सगळा प्रवास तरळून जातो.

माझा हा पहिला विमान प्रवास फक्त एका ठिकाणाहून दुसऱ्या ठिकाणी जाण्याचा प्रवास नव्हता, तर तो नवीन अनुभवांचा, आकाशाला स्पर्श करण्याचा आणि आयुष्यात एका नवीन आनंदाच्या क्षणांची भर घालणारा असा एक सुंदर प्रवास होता, जो आजही माझ्या मनावर आनंदाचे हलकेसे तुषार उडवतो.

मायबोलीवरील २०२३ च्या गणेशोत्सवाच्या वेळी 'चित्र खेळ - प्रकाशचित्रांचा झब्बू - माझा पहिला विमानप्रवास ( विमानतळ परिसर)' या धाग्यावर मी माझ्या पहिल्या विमान प्रवासातील काही फोटो दिले होते आणि लेखातला ह्रदयस्पर्शी किस्सा देखील लिहिला होता... त्यावर काही मायबोलीकरiनी भावूक प्रतिक्रिया दिल्या होत्या.. तीन वर्षापूर्वी मायबोलीच्या गणेशोत्सवात लिहिलेला आणि १८ वर्षापूर्वी माझ्या पहिल्या विमान प्रवासात घडलेला अविस्मणीय प्रसंग पुन्हा एकदा गणपती बाप्पांच्या कृपेने लिहिण्याचा योग जुळून आला.. .. त्याबद्दल संयोजकांचे मनापासून आभार..!

धन्यवाद..!