गोठ्याची वाडी - भाग ९

भाग ८ --- https://www.maayboli.com/node/88553

गोठ्याची वाडी - भाग ९ : उघडलेले दरवाजे आणि वरची खोली
​ख्रर्र्र्र... धाड!
​डोंगराच्या उतारावरून आलेला तो आवाज केवळ दगडांचा नव्हता, तर पृथ्वीची छाती फाटल्यासारखा तो भयंकर आवाज होता. खिडकीला धरून उभा असलेला शेखर जागेवरच गोठला. बाहेर पावसाचा जोर इतका होता की दहा फुटांवरचंही काही दिसत नव्हतं, पण त्या दाट धुक्यात आणि पावसाच्या पडद्यामागे जे घडत होतं, ते पाहण्यासाठी डोळ्यांची नाही, तर केवळ भयाची गरज होती.
​त्या जुन्या, महाकाय गोठ्यांच्या दिशेने जमिनीला मोठमोठ्या भेगा पडत होत्या. वर्षानुवर्षे तिथे गाडले गेलेले ते चिऱ्याचे प्रचंड मोठे दगड आतल्या एका अमानवीय रेट्यामुळे वर उचलले जात होते. जणू जमिनीखाली एखादा महाकाय श्वास कोंडला गेला होता आणि आता तो उफाळून बाहेर येत होता. त्या सरकणाऱ्या दगडांच्या फटींमधून तोच फिकट, मृत निळा प्रकाश बाहेर झिरपत होता. तो प्रकाश पावसाच्या पाण्यावर पडून वाफेसारखा हवेत मिसळत होता. तो नुसता उजेड नव्हता, तर ती हजारो वर्षांची साचलेली, पिशाच्च आणि परग्रहवासी जिवांची एक कुबट, विषारी वाफ होती.
​"शेखर!"
​दार उघडून गोविंदराव आत धावले. त्यांचा श्वास फुलला होता. त्यांनी खिडकीबाहेर पाहिलं आणि त्यांचे पाय लटपटले. ते तिथेच जमिनीवर बसले.
​"काका... ते सील (Seal) तुटतंय!" शेखरचा आवाज भीतीने चिरकला होता. "ते चिरे सरकतायत!"
​"ते सरकत नाहीयेत, शेखर... ते आतून ढकलले जात आहेत." गोविंदरावांनी दोन्ही हातांनी डोकं गच्च धरलं. "भालचंद्र शास्त्रींनी त्या जिवांवर जे अघोरी वजन ठेवलं होतं, ते आता कमी पडतंय. तुझ्या बोटांच्या स्पर्शाने त्या चावीला—त्या धातूच्या तुकड्याला—जागृत केलंय. आणि त्या चावीने जमिनीखालच्या त्या मृत्यूला हाक मारलीय."
​गोविंदरावांची नजर टेबलावर पडलेल्या त्या धातूच्या तुकड्याकडे गेली. तो तुकडा आता अधिकच गडद निळ्या रंगाने चमकत होता. आणि त्यातून निघणारा तो सूक्ष्म, गुणगुणणारा आवाज आता स्पष्ट ऐकू येत होता. जणू हजारो मधमाश्या एकाच वेळी कानात गुणगुणत आहेत.
​गोविंदरावांनी टेबलावरचं एक जाड घोंगडं ओढलं आणि त्या तुकड्यावर टाकलं. पण तरीही तो निळा प्रकाश त्या घोंगड्याच्या जाड लोकरीतूनही बाहेर झिरपत होता.
​"काका, आपल्याला काहीतरी करावं लागेल. आजोबांनी डायरीत लिहिलं असेल ना की हे कसं थांबवायचं? आपण ते अनुष्ठान पुन्हा करू!" शेखर हताशपणे म्हणाला.
​"कसं वाचणार? डायरीची पुढची पानं फाटलेली आहेत, पाहिलंस ना तू?" गोविंदराव रागाने आणि अगतिकतेने ओरडले.
​तेवढ्यात...
त्यांच्या डोक्यावरच्या छतातून—त्या वरच्या बंद खोलीतून—एक आवाज आला. हा नेहमीसारखा ओरखडण्याचा किंवा नखांचा आवाज नव्हता. हा आवाज एका जड, ओल्या पावलांचा होता. आणि त्या पावलांच्या आवाजासोबतच एक दुसरा आवाज ऐकू आला.
​तो एक हुंदका होता.
​एखादा माणूस रडत असल्यासारखा तो आवाज होता, पण त्यात मानवी स्वर नव्हता. तो आवाज जणू पाण्याखाली बुडणाऱ्या माणसाच्या गळ्यातून यावा, तसा बुडबुड्यांसारखा (Gurgling), घरघरणारा होता.
​शेखर आणि गोविंदराव दोघांनीही छताकडे पाहिलं. खोलीतली हवा अचानक बर्फासारखी थंड झाली.
​आणि मग तो आवाज स्पष्ट झाला. तो बोलत होता.
​"गो... विं... दा..."
​गोविंदरावांच्या चेहऱ्यावरचा रंग पूर्णपणे उडाला. ते थरथरायला लागले. "हे शक्य नाही... हे शक्य नाही..." ते पुटपुटले.
​"गोविंदा... भाऊ..."
​वरच्या खोलीतून आलेली ती हाक ऐकून शेखरच्या अंगावर अक्षरशः काटा उभा राहिला. तो आवाज सदानंदचा होता! पण तो माणसाचा आवाज वाटतच नव्हता. जणू दोन मोठे दगड एकमेकांवर घासून त्यातून शब्द तयार केले जात आहेत, असा तो भयानक, कर्कश आणि तरीही आर्त स्वर होता.
​"काका... तो... तो तुम्हाला हाक मारतोय." शेखर मागे सरकत म्हणाला.
​"गेली तीस वर्षं त्याने मानवी भाषेतला एकही शब्द उच्चारला नाहीये, शेखर." गोविंदरावांच्या डोळ्यांतून पाणी वाहू लागलं. "तीस वर्षं तो फक्त प्राण्यासारखा गुरगुरलाय, भिंतींवर ओरखडे ओढलेत. पण आज... आज तो मला हाक मारतोय. कारण त्याला माहीत आहे की त्याची वेळ आलीय."
​"तुझा... उजेड... संपला... गोविंदा..." वरून तो घरघरणारा आवाज पुन्हा आला. "ते... आले... आहेत..."
​शेखरने घाईघाईने ती डायरी उचलली. "काका, ही डायरीची पानं कोणी फाडली? बाबांनी?"
​"नाही!" गोविंदराव ताडकन उठले. त्यांच्या डोळ्यांत आता एक भयानक सत्य चमकलं. "श्रीधरने नाही फाडली ती पानं. सदानंदने फाडली आहेत!"
​"काय?"
​"सदानंद ज्या रात्री स्मशानातून फरफटत आला होता, तेव्हा तो पूर्णपणे राक्षसाच्या किंवा पिशाच्चाच्या ताब्यात गेला नव्हता. त्याच्या आतल्या माणसाची, सदानंदची शेवटची धडपड सुरू होती. तो स्वतःच्याच शरीराशी लढत होता. शास्त्रीजी स्मशानात असताना, सदानंद कसाबसा रांगत या खोलीत आला. त्याने ती डायरी शोधली, आणि ज्या पानांवर शास्त्रीजींनी त्या राक्षसांना जमिनीखाली कायमचं बांधून ठेवण्याचा अघोरी मंत्र आणि विधी लिहिला होता... ती पानं त्याने फाडली."
​"पण का?"
​"कारण त्याच्या आत घुसलेल्या त्या परग्रहावरच्या जिवाला आणि पिशाच्चाला तेच हवं होतं! त्यांना तो मंत्र नष्ट करायचा होता. सदानंदने ती पानं फाडली आणि तो ती घेऊन वरच्या खोलीत गेला. तिथेच शास्त्रीजींनी त्याला अंधारात बांधून ठेवलं."
​गोविंदराव शेखरच्या जवळ आले. त्यांनी त्याचे खांदे गच्च पकडले.
"शेखर, ते जमिनीखालचे जीव बाहेर आले, तर या गावाची राख रांगोळी होईल. त्यांना थांबवण्याचा एकमेव मार्ग त्या फाटलेल्या पानांवर आहे. आणि ती पानं..."
​"ती पानं वरच्या खोलीत आहेत." शेखरचा आवाज भीतीने घोगरा झाला होता.
​"हो. सदानंदकडे."
​खोलीत एक भयाण शांतता पसरली, जी फक्त बाहेरच्या पावसाने आणि वरून येणाऱ्या त्या जड पावलांच्या आवाजाने भंग पावत होती.
​"मला वर जावं लागेल." शेखरने स्वतःशीच पुटपुटल्यासारखे म्हटले.
​"तू वेडा झालायस? तू पाहिलंस ना काल रात्री त्याला उंबरठ्यावर?" गोविंदराव म्हणाले. "तो आता सदानंद नाहीये. तो एक संकरित राक्षस आहे. तो तुला जिवंत सोडणार नाही."
​"मग काय करू? इथेच बसून मृत्यूची वाट पाहू? रामा गुराख्यासारखं या घरातल्या सगळ्यांचं रक्त शोषलं जाण्याची वाट पाहू?" शेखरच्या आवाजात आता एक विलक्षण ठामपणा आला होता. भालचंद्र शास्त्रींच्या रक्ताची ती धमक आता त्याच्यात जागृत होत होती. "ती चावी मी जागृत केलीय ना, मग हे सील मलाच बंद करावं लागेल. काका, मला वरच्या खोलीत जावंच लागेल."
​गोविंदराव काही क्षण त्याच्याकडे पाहत राहिले. मग त्यांनी हळूच मान हलवली. ते देवघरात गेले आणि त्यांनी तीच पितळी वाटी आणि काळी राख आणली. सोबत एक जाड, लोखंडी सळई घेतली.
​"चल."
​दोघेही अतिशय दबक्या पावलांनी माजघरात आले आणि त्या जुन्या, लाकडी जिन्याकडे वळले. प्रत्येक पायरी चढताना लाकडाचा होणारा किरकिर आवाज आता काळजाचा ठोका चुकवत होता. जिन्यावरून वर येणारा तो कुबट, सडक्या मांसाचा आणि जुन्या कपड्यांचा वास आता इतका उग्र झाला होता की शेखरला मळमळून आलं. त्याने नाकावर रुमाल ठेवला.
​ते त्या बंद दारासमोर येऊन उभे राहिले.
​दारावर गोविंदरावांनी काल रात्री लावलेलं ते भक्कम पितळी कुलूप होतं, आणि त्यावर त्यांनी स्वतःच्या रक्ताने उमटवलेला तो डाग आता काळा पडून सुकला होता. दारावरचं ते कातळशिल्पासारखं डोळ्याचं चिन्ह आता एका विचित्र, निळसर प्रकाशात चमकत होतं.
​आतून कसलाही आवाज येत नव्हता. पूर्ण शांतता. ती शांतता ओरडण्यापेक्षा जास्त भयानक होती.
​गोविंदरावांचा हात थरथरत होता. त्यांनी खिशातून किल्ली काढली.
​"शेखर, एक लक्षात ठेव." ते कुजबुजले. "आत जे काही असेल, त्याच्या डोळ्यांत पाहू नकोस. त्याचे डोळे तुझी चेतना ओढून घेतील. ती पानं शोध, आणि जेवढ्या लवकर शक्य असेल, तेवढ्या लवकर बाहेर ये. मी दारातच ही राख घेऊन उभा राहीन."
​शेखरने मान हलवली.
​गोविंदरावांनी किल्ली कुलूपात घातली. 'खटाक्' असा आवाज झाला आणि कुलूप उघडलं.
​दाराची कडी काढली.
किर्रर्रर्र... असा हाडं गोठवणारा आवाज करत ते जुनं लाकडी दार आतल्या बाजूला उघडलं गेलं.
​खोलीत पूर्ण अंधार होता. खिडक्यांना लाकडी फळ्या ठोकून कायमच्या बंद केल्या होत्या. फक्त बाहेरच्या विजा चमकल्यावर फटीतून जो प्रकाश येत होता, तेवढाच काय तो उजेड.
​खोलीत पाऊल टाकताच शेखरचा पाय कशावर तरी पडला. काहीतरी करकरलं. त्याने मोबाईलचा टॉर्च लावला.
​जमिनीवर प्राण्यांची, उंदरांची आणि पक्षांची शेकडो हाडं विखुरलेली होती.
खोलीच्या कोपऱ्यात, भिंतीला लागून एक जाड लोखंडी साखळदंड होता, जो जमिनीला घट्ट पुरलेला होता. पण... तो साखळदंड आता तुटलेला होता.
​"काका..." शेखरच्या तोंडातून शब्द फुटला नाही.
​तितक्यात, छताच्या दिशेने असलेल्या एका जुन्या लाकडी तुळईवरून (Beam) काहीतरी सरकल्याचा आवाज आला.
शेखरने टॉर्चचा प्रकाश वर टाकला.
​आणि त्या प्रकाशात त्याला जे दिसलं, ते पाहून त्याचा श्वास कायमचा थांबेल असं त्याला वाटलं.
​तुळईला उलटा लटकलेला... जसा वटवाघूळ लटकतो, तसा... तो तिथे होता. सदानंद!
​पण तो मानवी आकाराचा उरला नव्हता. त्याचे हात पाय प्रमाणापेक्षा जास्त लांब आणि रबरासारखे ताणले गेले होते. त्वचेचा रंग कुजक्या पानांसारखा काळा आणि हिरवट झाला होता. त्याच्या शरीराभोवती तो काळा, पिशाच्चाचा धूर वलयासारखा फिरत होता. आणि त्याची मान... ती पूर्णपणे १८० अंशात फिरून खाली शेखरकडे पाहत होती.
​त्याच्या चेहऱ्यावर माणूसपणाचा कोणताही अंश नव्हता. फक्त ते दोन मृत, पेटते निळे डोळे होते, जे थेट शेखरच्या आत्म्याला भिडत होते.
​आणि मग, त्या उलटे लटकलेल्या अमानवीय जिवाने आपले ओठ उघडले. त्याच्या तोंडातून लाळेसारखा एक काळा स्त्राव खाली टपकत होता.
​"तू... आलास... माझ्या... प्रकाशा..." तो घरघरणारा आवाज पूर्ण खोलीत घुमला.
​पुढच्याच क्षणी, तो जीव तुळईवरून थेट शेखरच्या अंगावर झेपावला!