Submitted by नितनवे on 27 March, 2026 - 00:59
नादरहित एका स्पंदनात
अस्तित्वाची रेघ उमटते...की नाहीच?
श्वासांच्या आड लपलेली सावली
स्वतःच्याच शोधाला निघते...की थांबते?
दिसतं ते विरघळत जातं
आणि न दिसणारं आकार धारण करतं,
ओळखीच्या पल्याडचं काही
आपल्यालाच ओळखत राहतं.
शून्याच्या काठावर टेकलेली जाणीव
स्वतःलाच स्पर्श करू पाहते,
पण प्रत्येक स्पर्शाआधीच
ती धूसर धाग्यासारखी तुटून जाते.
काळ इथे सरकत नाही,
तो फक्त साचत राहतो थराथराने,
आणि त्या थरांच्या आड
कुणाचंतरी अस्तित्व दडलेलं असतं...की फक्त भास?
एक दार आहे - न उघडलेलं,
एक पाऊल आहे - न टाकलेलं,
आणि एक क्षण आहे - न आलेलाच,
तरीही सगळं घडून गेलेलं.
आणि शेवटी उरतं तेवढंच,
न विचार, न उत्तर, न प्रश्न,
फक्त एक जाणिवेची पोकळी...
जी स्वतःलाच हळूच नाकारत राहते.
विषय:
शब्दखुणा:
Groups audience:
Group content visibility:
Public - accessible to all site users
शेअर करा
अस्तित्वाची रेघ वाचता क्षणी
अस्तित्वाची रेघ वाचता क्षणी प्रेग्नन्सी टेस्ट च्या इक्विपमेन्टवरची रेघ आठवली. अरसिकतेबद्दल क्षमस्व.
-----------------
कविता गूढरम्य आहे. गूढही आहे पण रम्यही. कळली नाही पण आवडली. कोणत्या तरी विवक्षित (की विविक्षित?) भावावस्थेचा स्नॅपशॉट आहे.
धन्यवाद धनश्री!
धन्यवाद धनश्री!
अरसिक अजिबात नाही — उलट छान observation .
अस्तित्वाची “रेघ” आणि त्या टेस्टची रेघ - दोन्ही ठिकाणी असण्याची खात्री हाच मुद्दा आहे.
“कळली नाही पण आवडली” - या कवितेचा खरा उद्देश.
आणि इथे 'विवक्षित' हा शब्दच योग्य.
छान, आवडली.
छान, आवडली.
छान कविता..!
छान कविता..!