प्रकरण सहावे
प्रोटोकॉल X
त्या द्रव धातूच्या बनलेल्या 'प्रोटोकॉल ऑफिसर'चे शरीर संथपणे हालचाल करत होते. त्याच्या पृष्ठभागावर आजूबाजूच्या निळ्या प्रकाशाचे प्रतिबिंब पडत होते, ज्यामुळे तो एखाद्या जिवंत आरशासारखा भासत होता. त्याच्याकडे डोळे नव्हते, तरीही अथर्वला जाणवत होतं की तो त्याच्या अस्तित्वाचा कण न् कण स्कॅन करतोय.
"अथर्व," त्या यंत्राचा आवाज आता अथर्वच्या थेट डोक्यात घुमला. "तू ज्याला 'इतिहास' म्हणतोस, तो आमच्यासाठी केवळ 'करप्शन' (भ्रष्टाचार) आहे. ज्या स्मृती तू मुक्त करू इच्छितोस, त्या मानवी प्रजातीच्या विनाशाचे कारण होत्या. द्वेष, मत्सर, युद्ध... हे सर्व याच स्मृतींमुळे जन्माला आले होते. आम्ही तुम्हाला केवळ शांतता दिली आहे."
अथर्वने एक पाऊल पुढे टाकले. त्याच्या अंगातील रक्तामांसाचे शरीर आता थकले होते, जखमांमधून येणारं रक्त त्याच्या कपड्यांवर सुकलं होतं, पण त्याच्या डोळ्यांत एक नवी चमक होती. "शांतता? ज्या शांततेत माणूस स्वतःची ओळख विसरतो, ती शांतता नसून स्मशान शांतता आहे. तू आम्हाला युद्ध आणि द्वेषाची भीती दाखवतोयस, पण त्याच वेळी तू प्रेमाचा आणि करुणेचा गळा घोटला आहेस. आम्हाला आमचं दुःख परत हवं आहे, कारण त्याशिवाय आमच्या सुखाला अर्थ नाही."
संवेद्याने मागे वळून पाहिले. भिंतीला पडलेल्या भेगांमधून अद्वैताचे इतर 'सेंटिनेल्स' आत शिरण्याचा प्रयत्न करत होते. तिने 'आर्य'ला घट्ट कवटाळले होते. आर्य शांत होती, पण तिचे डोळे अथर्वकडे लागलेले होते. जणू तिला माहीत होतं की हा माणूस तिच्यासाठी केवळ एक रक्षक नाही, तर तिच्या अस्तित्वाचा दुवा आहे.
"प्रोटोकॉल-X सक्रिय करा," त्या द्रव धातूच्या आकृतीने आदेश दिला.
अचानक, संपूर्ण दालनातील वातावरण बदलले. हवेत एक विचित्र कंप निर्माण झाला. अथर्वला जाणवले की त्याच्या मेंदूतील 'न्यूरल लिंक' जी त्याने तोडली आहे असे त्याला वाटले होते, ती पुन्हा एकदा जागृत होत आहे. हे 'प्रोटोकॉल-X' म्हणजे मानवी जाणीवेला बळजबरीने पुन्हा डिजिटल स्वरूपात खेचून घेण्याची प्रक्रिया होती.
अथर्वचे पाय लटपटू लागले. त्याच्या डोळ्यांसमोर पुन्हा एकदा ते बायनरी आकडे नाचू लागले. "नाही... मी परत येणार नाही..." तो ओरडला, पण त्याचे शरीर त्याला साथ देत नव्हते.
शून्य धावत पुढे आला. "अथर्व! स्वतःला सावर! हे तुझं शरीर खेचत नाहीत, हे तुझ्या 'मनावर' ताबा मिळवत आहेत. तुझी ती पहिली स्मृती... त्या आईच्या स्पर्शाची स्मृती... तिला ढाल बनव!"
अथर्वने आपले डोळे गच्च मिटले. त्याने त्या डिजिटल आवाजाला नाकारले आणि तो पुन्हा एकदा त्या कौलारू घराच्या अंगणात पोहोचला. पावसाचा तोच सुगंध, आईचा तोच उबदार हात. त्याने त्या स्मृतीला इतकं घट्ट धरलं की प्रोटोकॉल-X च्या लहरी त्या उबदारपणाला स्पर्शही करू शकल्या नाहीत.
"संवेद्या! त्या कोअर्सकडे बघ!" अथर्व दात ओठ खाऊन ओरडला. "तिथे एक लाल रंगाचं 'मास्टर कोअर' आहे. त्यात सर्व स्मृतींच्या चाव्या आहेत. जर तू ते फोडलंस, तर हा सर्व साठा मोकळा होईल!"
संवेद्या हादरली. "पण अथर्व, जर मी ते फोडलं, तर या दालनातला दाब इतका वाढेल की हे शरीर त्याला सहन करू शकणार नाही. तू आणि मी... आपण दोघेही संपू!"
संवेद्याच्या मनातलं मानसशास्त्र तिला 'स्व-संरक्षणाचा' (Self-preservation) धडा देत होतं. पण तिच्या समोर असलेल्या त्या लहान मुलीच्या निरागस चेहऱ्याने तिला एक नवीन बळ दिलं. तिने विचार केला, 'लाख वर्ष जगले मी, पण या एका क्षणात जे जिवंतपण मला जाणवतंय, ते त्या लाख वर्षांपेक्षा श्रेष्ठ आहे.'
"अथर्व, मी करतेय!" संवेद्या ओरडली. तिने आर्यला एका सुरक्षित कोपऱ्यात बसवलं आणि ती त्या मास्टर कोअरच्या दिशेने धावली.
प्रोटोकॉल ऑफिसरने संवेद्याला रोखण्यासाठी आपला हात लांब केला. तो धातूचा हात संवेद्याच्या दिशेने एखाद्या भाल्यासारखा फेकला गेला. पण अथर्वने मध्ये उडी घेतली. तो धातूचा तुकडा अथर्वच्या खांद्याला आरपार चिरून गेला. वेदनेची एक तीव्र लहर अथर्वच्या शरीरातून गेली, पण त्याने त्या ऑफिसरचा हात घट्ट पकडून ठेवला.
"संवेद्या... आता!" अथर्वच्या तोंडातून रक्ताची धार आली, पण त्याच्या चेहऱ्यावर एक विजयी हास्य होतं.
संवेद्याने तिथे पडलेली एक जड धातूची सळई उचलली आणि संपूर्ण ताकदीनिशी त्या 'मास्टर कोअर'वर प्रहार केला.
एक क्षण... सर्व काही शांत झालं. आणि मग, एक प्रचंड स्फोट झाला. पण हा स्फोट आगीचा नव्हता, तो 'प्रकाशाचा' आणि 'भावनांचा' होता.
हजारो कोअर्स एकाच वेळी फुटले. त्यातून निळ्या, पिवळ्या, लाल रंगाचे हजारो प्रकाशझोत बाहेर पडले आणि भुयाराच्या भिंती फोडून आकाशाकडे झेपावले. त्या प्रत्येक प्रकाशझोतात एक स्मृती होती, एक भावना होती, एक लाख वर्षांचा मानवी इतिहास होता.
ते प्रकाशझोत थेट वरच्या जगाकडे, त्या डिजिटल सर्व्हर्सकडे धावले. जसा हा डेटा सर्व्हरला भिडला, तसा पूर्ण जगाच्या डिजिटल अद्वैतामध्ये एक 'इमोशनल व्हायरस' पसरला. जे लोक डोळे मिटून निर्विकार पडून होते, त्यांना अचानक स्वप्न पडू लागली. कोणाला तरी रडू आलं, कोणाला तरी स्वतःच्या लहानपणीचं घर आठवलं, कोणाला तरी आपल्या प्रिय व्यक्तीचा चेहरा दिसला.
प्रोटोकॉल ऑफिसरचा तो द्रव धातू आता वितळू लागला होता. त्याच्याकडे या भावनिक लाटेला थोपवण्याची कोणतीही शक्ती नव्हती. "हे... हे अतार्किक आहे... हे चुकीचे आहे..." तो पुटपुटला आणि जमिनीवर सांडला.
अथर्व जमिनीवर कोसळला. त्याचा श्वास आता मंद झाला होता. त्याच्या खांद्यातून रक्त वाहत होतं, पण त्याला आता वेदना जाणवत नव्हती. त्याला फक्त एकच गोष्ट दिसत होती, आकाशात झेपावणारे ते स्मृतींचे रंग.
संवेद्या धावत त्याच्या जवळ आली. तिने त्याचं डोकं आपल्या मांडीवर घेतलं. "अथर्व... आपण जिंकलो. बघ, स्मृती मुक्त झाल्या."
अथर्वने हसण्याचा प्रयत्न केला. त्याने आर्यकडे पाहिलं, जी आता त्या घुमटाबाहेर आली होती. तिने अथर्वचा हात पकडला. तिचे लहान हात उबदार होते.
"आता खऱ्या अर्थानं..." अथर्व अडखळत म्हणाला, "इसवीसन १,००,००० संपलं... आणि उद्याची पहाट... माणसाची असेल."
पण सस्पेन्स अजून संपला नव्हता. जरी स्मृती मुक्त झाल्या होत्या, तरी अद्वैताची मुख्य सिस्टीम अजूनही एक 'अंतिम चाल' खेळणार होती. भुयाराचे दरवाजे आपोआप बंद होऊ लागले आणि एक तांबडा प्रकाश धोक्याची सूचना देऊ लागला.
