अ‍ॅन्युअल फंक्शन - वार्षिक स्नेहसंमेलन - (विडिओसह)

लेख वाचायचा आळस असेल तर आधी विडिओ बघू शकता,

विडिओ लिंक - Incredible INDIA - I AM A SOLDIER BORN TO DIE..! !!

पण विडिओची खरी मजा नंतरच. जेणेकरून दर्दी वाचकांना पुस्तकाची मजा चित्रपटात नाही, तसे लेखाची मजा विडिओत नाही असे मत मांडता येते

तर गोष्ट तशी जुनीच आहे. साधारण तीन वर्षांपूर्वीची. कोविडकाळाच्याही आधीची. जेव्हा आमचे कन्यारत्न मोठ्या शिशुवर्गात होते.

अ‍ॅन्युअल फंकशन म्हणजे वार्षिक स्नेहसंमेलन म्हटले की थेट "पापा कहते हैs बडा नाम करेगाss" आठवणारी आपली एटीज आणि नाईनटीजची पिढी. आता स्वतः पापा आणि मम्मी बनून आपल्या मुलांच्या अ‍ॅन्युअल फंक्शनला हजेरी लाऊ लागले आहेत. आताची जनरेशन मुळातच स्मार्ट, तरी आपल्या वंशाचे पणती आणि दिवे आपले काय नाव करते याची हुरहूर कायम असतेच.

यात कधी मनासारखे होते, तर कधी नाही. तर मग कधी हे असे होते....

साधारण महिनाभर रोज नाचाची प्रॅक्टीस करून झाल्यावर एके दिवशी अचानक कळते की तुमच्या मुलीचे नाव नाचातून वगळले आहे. तुम्हाला ऐकताच धक्का बसतो. कारण आपली पोरगी बॉर्न डान्सर वगैरे आहे असे तुम्हाला ऊगाचच वाटत असते. एक रात्र याच टेंशनमध्ये जाते. असे का केले असावे? जाब विचारावा का? लेकीच्या हक्कासाठी भांडावे का? असे म्हणत तुमच्यातला टिपिकल बंडखोर पालक जागा होऊ लागतो.

पण मग दुसर्‍या दिवशी कळते की नाचातून वगळून लेकीला निवेदनाला म्हणजेच ॲंकरींगला टाकले आहे. कारण पोरीत बोलीबच्चन हा देखील एक गुण(!) आहे. मग मात्र तुम्हाला आनंद होतो, चला पोरगी ईथे जास्त चमकेल.

आता नाचाऐवजी त्या संवादांची प्रॅक्टीस सुरू होते. चौघांचे मिळून स्किट असते त्यामुळे तुम्हालाही एकेक कॉपी हातात धरून प्रॅक्टीसमध्ये सहभागी व्हावे लागते. आधीच दिवस कमी राहिले असतात. त्यात ती लंबीचौडी स्क्रिप्ट पाहून ही आपल्यालाच पाठ होणार नाही, तर आपल्या लहानग्या नातीला कसे जमणार हा प्रश्न आज्जीला पडलेला असतो. एकूण घरभर आबालवृद्धांत वार्षिक स्नेहसंमेलनाचे वारे वाहू लागले असतात.

बघता बघता ॲन्युअल फंक्शनला फक्त साडेतीन दिवस शिल्लक राहतात आणि तुमच्यावर अजून एक बाँम्ब येऊन पडतो.

दुसरा एक मुलगा जो एक पोएम बोलणार असतो. तो ऐनवेळी कच खातो. ती पाठ होत नाही म्हणून माघार घेतो. पोएम थोडी मोठी असते, थोडी डिफिकल्ट असते. पण ती पोएम म्हणजे ॲन्युअल फंक्शनच्या स्क्रिप्टचा क्लायमॅक्स असते. "Incredible India" या थीमचा आत्मा असते. आता ही वाढीव जबाबदारी कार्यक्रमाच्या ऐन तोंडावर कोणाच्या नाजूक खांद्यावर टाकायची हा स्कूल मॅनेजमेंटला प्रश्न पडतो.

आतापर्यंतची सर्व तयारी ऊत्तम झालेली असते. टीचर्सना स्टेजवर यायची गरज पडणार नाही, साधे विंगमध्येही प्रॉम्प्ट करायला उभे राहावे लागणार नाही, ईतकी परफेक्ट झाली असते. त्यामुळे आता थोडक्यासाठी गालबोट लागलेले शाळेलाही नको असते. आणि मग पुन्हा तुमच्या बोलबच्चन मुलीवरच विश्वास ठेवला जातो...

शाळेतून निरोप येतो. दोन दिवसात ही पोएम पोरीकडून घरी पाठ करून घ्या. आम्हीही आमच्या परीने शाळेत तिची प्रॅक्टीस घेतोच. पण तुमचे सहकार्य अपेक्षित.

शाळेने दोन दिवस दिलेले असतात. पण तुमची मुलगी ती पोएम एका दिवसात, आय मीन एका रात्रीत पाठ करते. प्रिन्सिपल मॅडमचा जीव भांड्यात पडतो. त्यांनी केलेल्या कौतुकाचे मेसेज आणि पोरीचा शाळेतील प्रॅक्टीसचा विडिओ तुमच्या व्हॉटसपवर येतो. तुम्हाला प्राऊड पॅरेंट फिलींग येते. जणू तुमची मुलगी आधीच स्टार झाली असते. पण स्टेजवरचा फायनल परफॉर्मन्स अजून शिल्लक असतो!!

ॲन्युअल फंक्शनच्या दिवशी तुम्ही ऑफिसला सुट्टी टाकता. पण तरीही भल्या पहाटे उठता. आंघोळ वगैरे ऊरकून, टापटीप कपडे घालून, आणि तरीही सर्वांच्या आधी पोहोचून, हॉलच्या प्रवेशद्वाराशी पहिल्याच क्रमांकावर शिस्तीत ऊभे राहता. हॉलचे दरवाजे उघडताच पहिल्या रांगेतील सेंटरस्टेज खुर्ची पटकावता. आणि काय योगायोग, विंगेत टिवल्याबावल्या करत बसलेली तुमची पोरगी तुमच्या नजरेस पडते. ती कूल असते. तुम्हीच नर्वस असता!

पहिला गणेशपूजनाचा मोरया मोरया गाण्यावरचा नाच होतो आणि तुमची लाडकी ॲंकर आपल्या फ्रेण्डससोबत स्टेजवर एंट्री मारते. तुम्ही तिचे चुरचुरीत संवाद ठसकेबाज आवाजात ऐकता आणि आता तुम्हालाही कॉन्फिडन्स येतो.

पुढचा सारा कार्यक्रम याच कॉन्फिडन्समध्ये पार पडतो. मुलगी शेकडो लोकांसमोर स्टेजवर परफॉर्म करतेय. मुलगी ईंग्रजी बोलतेय. हेच तुम्हाला मंत्रमुग्ध करायला पुरेसे असते. पण तरीही, दर दोन नाचांच्यामध्ये ॲंकरींगला स्टेजवर आल्याआल्या आपला माईक आपणच ॲडजस्ट करणे, थोडी सोबतच्या फ्रेंडसनाही मदत करणे, बोलताना योग्य ते हातवारे करणे, एखादा डायलॉग ठसक्यात बोलून त्याची पंचलाईन बनवणे, स्टेज आपल्याच बापाचा असल्याप्रमाणे वावरणे... तिच्या व्यक्तीमत्वाचे काही पैलू तुम्हालाही नव्यानेच समजतात.

..आणि मग अखेरीस कार्यक्रम क्लायमॅक्सला पोहोचतो.

पिक्चर अभी बाकी है मेरे दोस्त.. असे मनातल्या मनात म्हणून तुम्ही खुर्चीत कॅमेरा सरसावून बसता. पण आता ती शेवटची पोएमसुद्धा चांगलेच परफॉर्म करणार याची तुम्हाला मनोमन खात्री असते.

आणि तसेच होतेही.. तरीही पहिल्याच वाक्याला सुरू झालेला टाळ्यांचा कडकडाट आणि शेवटाला पोहोचताना मिळालेली वन्समोअरची दाद तुम्हाला विशेष सुखावते.

पण ही अनुभुती एवढ्यावरच थांबत नाही.. संध्याकाळी तुम्हाला तिच्या टीचरचा फोन येतो. त्यांच्याकडून समजते की ईतर पॅरेंटसचे त्यांना मेसेज येत आहेत, ती पोरगी कोण होती? तिच्याकडून तुम्ही हे कसे करून घेतले, अश्या चौकश्या होत आहेत. शाळेतल्या काही टीचर्सनादेखील तिच्या या ऐनवेळच्या तयारीची कल्पना नसते. त्या देखील आश्चर्याने थक्क होतात. तुमच्यासाठी नेहमीच स्टार असलेली तुमची पोरगी आता ईतरांसाठीही स्टार झाली असते. आणि आता स्टार परफॉर्मरचे पॅरेंटस या नात्याने तुम्हीही चमकले असता.

स्टेज फिअर वगैरे सर्व अंधश्रद्धा आहेत. स्टेज पॉवर हे फॅक्ट आहे. स्टेज तुम्हाला जास्तीत जास्त लोकांसमोर चमकायची संधी देत असते. हे तुम्हाला तुमचीच पोरगी नव्याने शिकवते.

ते म्हणतात ना, सुख सुख म्हणजे आणखी काय असते..
तर ते हेच असते! आणि आता हे तुम्हाला पुढचे कित्येक दिवस, कित्येक वर्षे पुरणार असते

विडिओ ईथे बघू शकता - https://www.youtube.com/watch?v=ZyGHr8E8IHE

पोएम पहिल्या प्रतिसादात दिली आहे.

धन्यवाद,
ऋन्मेष