ईश्वर....

ऐकलेल्या शब्दाच्या अर्थगर्भातून येणारे हुंकार
वाचलेल्यातून मनावर निर्माण होणारी नि:शब्द वलयं
सगळं सगळं एकवटून मी वस्तुस्थिती चाचपतो
तेंव्हा हाती लागतात फक्त लक्तरं.. कळलेपणाची!
आपलं वाटणं अन कळणं किती फोल असू शकतं.. पुरावा!
तुम्हाला कशाचाही पुर्ण अंदाज येऊ नये ह्याची पुरेपुर सोय आहे ईथे
तूच आहेस तूझ्या जीवनाचा शिल्पकार हे खरंय,
फक्त छन्नी मारल्यावर कसा, कधी अन कुठे टवका उडेल ते विचारु नकोस.
अविरत चालू असलेलं कालचक्र एकच शाश्वत, बाकी
प्रचंड विश्वशक्तीपुढे एवढ्याश्या एका जीवाची शाश्वती कोण देणार?
माणूस ज्ञानाने घडतो हे जरी खरं असलं तरी,
शहाणा मात्र तो फक्त अन फक्त अनुभवानेच होतो.. असं म्हणतात
एकंदरीत काय तर सगळं वाचलं ऐकल्यावर एकच कळलं
त्याने फक्त तुम्हाला नेमकं शब्दात तुमचं म्हणणं मांडतं येतं.. बाकी काहीही नाही
हवं ते जीवनात मिळवण्याचा ठोस मार्ग कोणता?
प्रयत्न करा! प्रामाणिक प्रयत्नानांना यश असतंच.. अपयश आलं तर? नशिब!
शेवटी काय तर नक्की काहीही सांगता येत नाही
सगळ्या बेरजा वजाबाक्या बरोबर आल्या अंकगणिताच्या तरी संचित कोणास ठाऊक
कर्मफळाच्या सिद्धांताला सरळ तडा देत वास्तव जेंव्हा छाताडावर बसतं,
तेंव्हा विश्वासाच्या अंतिम टोकावर फक्त तुम्हीच तुमचा ईश्वर असता.. तो ढगातला निनावी नव्हे!