निसटती पानं...

उतरती दुपार,
परक शहर..

रंगबेरंगी पानांची,
स्वच्छंदी पानझड..

अशातच मग...
वाहत्या वा-याबरोबर,
काही पानं तुम्हाला येऊन बिलगतात...
त्या रंगात वाहत जाताना,

अचानक
उराशी बाळगलेली
सारी पानं, नजरेसमोर पसारा घालतात...
नि भरकटत नेतात...
वा-याच्या दिशांच्या पार.......!

उरकुन घेत,
आपण स्वत:शीच हसतो,
एक पान, उचलून वहीत ठेवत...
अव्याहत...
आयुष्याची निसटती पानं
गोंजारत बसतो..

नि परतीच्या वाटेवर,
हलकेच गुणगुणतो...
जिंदगी को ए हमदम...आ गया मुस्कुराना...

ऋतुवेद