समज गैरसमज

छानच विचार मांडला आहेस नाने! लिहीत रहा!

मस्तच गं नानबा. पुनः मैत्रिण परत मिळाल्याबद्दल अभिनंदन!!

माझी एक चित्तरकथा.....

माझा एक जुन्या काळातील मित्र होता. त्याचे प्रेमलग्न झाले. त्याची बायको खुपच हुशार होती. आमच्या गृप मध्ये मिसळुन गेली. लग्नाला घरुन पाठिंबा नव्हता त्यामुळे आर्थिक बाजि मित्रांनीच साथ दिली. कधी हिशेब ठेवले नाही. मग लग्नानंतर त्या दोधांना चांगली संधी मिळाली... पैस अही खुप कमावला... पण मग ती बदलली..तो तर तिच्याच आहारी गेलेला... मग ७००, ९००, ५००० रुपये अश्या किरकोळ रकमांवरुन ती आमच्या गृप्मधील मित्रांना फोन करु लागली...मित्रांच्या बायकांना पैसे परत करा म्हणुन फोन करु लागली... अश्याने मित्र दुखावले... ज्याला कधी न मोजता पाकिटातुन पैसे दिले, त्याच्या बायकोने आपल्या बायकोला हजार पाचशे साठी फोन करावे हे पटले नाही.... मित्र दुखावले! अन दुरावले!

मला एकदा ती घाईत होती म्हणुन बॅन्केत ११, ५००/- डिपॉसिट कर म्हणाली. अन बॅन्क अकाउंट नंबर देण्यासाठी अगोदर च्या एटीएम ची स्लिप हाती देउ लागली. पण लगेच स्लिप मधुन बॅलन्स ची रक्कम असणारा भाग कापला अन नंबर माझ्या हाती दिला.... मल ऊगाच वाईट वाटले..... मी काही तिला पैसे मागणार नव्हतो! (माझ्या घरी कामावरचे लोक पण आमच्या पेटीत किती रक्कम आहे हे जाणुन असत- वडिल बॅन्केत कधी गेले, किती पैसे ठेवले हे ही काहींना माहिती असे पण- कधीच चोरी झाली नाही, त्यांना हवे असले अन वडिल घरी नसले, कि आईला सांगत कि पेटीत पैसे आहेत, मला द्या त्यातले, नंतर मालकाला सांगु... वडिल नोकरीला असताना, बॅन्केतुन पैसे आणायला बरेचदा शाळेचा शिपायी जाई, (बर्‍याच शिक्षकांचे पैसे एकदाच एकच शिपायी घेउन येत असे).... कुणाकडे किती पैसे शिल्लकीत आहेत हे पण त्याला माहिती होत असे..... )
मग मी तिचे पैसे बॅन्केत भ्रायला उशीरच केला..... तिने माझ्या बायकोला फोन केले.....दोन तीन फोन झाले..... मग मी पैसे बॅन्केत भरले..अन शेवटची मेल केली.......पैसे भरलेत, पुन्हा उत्तर नको आहे! मित्राने पण कधी संपर्क केला नाही........ ते खुप पैसेवाले झालेत. २० लाखाचा बंगला बांधलाय म्हणे..... बातम्या कळतात पण संपर्क नाही......

ह्याला आता दीड दोन वर्षे झाली! नो संपर्क! एखादा माणुस माझ्या डोक्यात गेला कि संपले, मी पुन्हा संपर्क करीत नाही! तो पंतप्रधान झाला तरी मला काही सुख दुख नाही!

माझ्या एका जवळच्या मित्राला मी बरोब्बर २६ वर्षांनी प्रथम भेटलो! २६ वर्षात, पत्र सुद्धा नाही. (त्या २६ वर्षात, इन्टरनेट नव्हते, फोन करणे म्हणजे अजिबात माहितच नव्हते. ) पण ओळखले त्याला मी व मी त्याला. नंतर देवदयेने भारतवार्‍या झाल्या, इतर मित्र भेटले, असेच २५ वर्षांनी. आता आमच्या आयुष्यात अगदी जमीन अस्मानाचे फरक. माझे भारतातले मित्र, एक जण रिलायन्स चा व्हाईस प्रेसीडेंट, एक कुणा कं चा मॅनेजिंग डायरेक्टर, तर मी नुसती अमेरिकेत धमाल केली, साधा मॅनेजर होतो, पण जगप्रवास केला होता एव्हढेच.

पण आता आमचे अगदी मस्त जमते, कुठलेहि गैरसमज नाहीत. गप्पा तर लग्गेच चालू होतात, विषय लागतच नाही! माझ्या अमेरिकेतल्या गप्पा त्यांना फार आवडतात, त्यांना अतिशय आश्चर्य वाटते की माझ्यासारख्या येडपटाने अमेरिकेत कसे बस्तान बसवले. त्यांना काय माहित, येडपट आहे, म्हणूनच अमेरिकेत आलो, नि म्हणूनच इथे बस्तान बसले. भारतात वाट लागली असती!! त्यांच्याच ऑफिसात प्यून बनून रहायची वेळ आली असती!

<ज्यांना मैत्रीत स्टेटसचा विचार येतो>

हे अत्यंत खरे आहे. देश न सोडता, वारंवार भेटूनहि, ते नेहेमी जाणवून देतात की त्यांचे स्टेटस माझ्या हून वेगळे, वरचे आहे. त्यांच्या गप्पा अश्या की मी त्यात सहभागीच होऊ शकत नाही, झालो तरी कुणि लक्ष देत नाही.
तसे हे भारतातले मित्र नाहीत. जुनी ओळख ठेवतात. मायबोलीकर वेगळेच. माझ्या पेक्षा कितीतरी हुषार नि कर्तबगार,गुणी माणसे असूनहि त्यांच्या मेळाव्यात मला त्यांच्यात सामावून घेतात. नेहेमीच अगदी छान वाटते. तसे मी ऑस्ट्रेलिया, पुणे, मुंबई, कॅलिफोर्निया, नि अर्थात या किनार्‍यावरील बर्‍याच मायबोलीकरांना प्रत्यक्ष भेटलो आहे. नेहेमीच आनंद होतो!

काय लेख आहे नानबा! ग्रेट गं बाई तू आणि तुझी मैत्रीण... आणि अर्थातच सगळे प्रतिसादक...छान लिहिता मंडळी, तुम्ही सगळेच...अनेक वर्ष मी मराठीतल्या एका उत्तम साहित्यिक खजिन्याला मुकले होते, ह्याचे वाईट वाटतेय आता...पण म्हणतात ना, better late than never! happy to be a part of it now atleast !

माझीही अशीच एक अत्यंत प्रिय मैत्रीण. हरवलेली आणि पुन्हा सापडलेली. मोठी गम्मत आहे. तुझ्याकडून प्रेरणा घेऊन आता मी तिची किस्सा लिहिणार आहे. लिहून झाला की इकडे त्याची रिक्षा फिरवेन...चालेल ना तुला?

खरतर आपण मुली मैत्रिणींबद्दल फार हळव्या असतो..... आणि आपणच आपली काहीबाही गृहितके मांडत बसतो....
माझ्या लहानपणापासुनच्या एका मैत्रिणीचे आम्ही कॉलेजात आल्याबरोबर एका मुलासमवेत जमले... आणि मला ज्या दिवशी ते कळले त्यानंतरचे खुप दिवस मी उगीचच अस्वस्थ होते.... आता ही आपल्याला दुरावणार या विचाराने.... जेंन्व्हा जेंव्हा मी तिच्याबरोबर असायचे तेंव्हा तेंव्हा असेच वाटत रहायचे की आता तिला त्याला भेटायला जायचे असेल का? त्यांचा काही प्लॅन असेल का? मी कबाबमे हड्डी तर नाहीये ना?
आणि हे सगळे माझ्या माझ्या मनाचेच खेळ चाललेले असायचे!

मी तर माझ्या मैत्रिणींबद्दल फारच पझेसिव्ह असायचे....

या सगळ्या प्रकाराला माझा नवरा "बायॉलॉजी" म्हणतो

नानबा.. सहीच लिहीलयस..

काय मस्त लिहिलं आहेस नानबा ... सहीच माझं वाचायचं राहुनच गेलं होतं...... धन्स सानी हे वर आणल्याबद्दल!

ए नानबा,
तेरे को क्या भी नही, तो मेरे को क्या?
आ गयी मेरी रिक्षा, बोल बैठती क्या?
http://www.maayboli.com/node/16193

मंजिरी, बघ मी हा धागा परत वर आणते आहे. कित्ती चांगली आहे ना, मी?

माज्या बाब तीही असच झाले आहे. मी काय करु आता....?

नानबा, छान लिहिलं आहेस. आवडलं.

नानबा, इगो नावाचं भूत चांगलचं उतरवलंस या निमित्ताने...

उतारा चांगलाच होता ... प्रत्येकाच्या आयुष्यात असे गैरसमज आहेत ...

नानबा, इगो नावाचं भूत चांगलचं उतरवलंस या निमित्ताने...
दिवसेंदिवस गैरसमज वाढत आहेत,तसे लोकही वाढत आहेत,याचा खरच गंभीरपणे विचार झाला पाहिजे ...