माझी हरवलेली आणि पुन्हा सापडलेली मैत्रीण...

प्रेरणा: नानबा यांचा "समज गैरसमज " हा दुरावलेल्या आणि पुन्हा भेटलेल्या मैत्रिणीविषयीचा लेख -
http://www.maayboli.com/node/13719

(मैत्रिणींची नावे बदलून लिहिली आहेत)
माझीही अशीच एक अत्यंत प्रिय मैत्रीण...बागेश्री. जिच्यापासून मी दुरावले... पण फरक इतकाच, की आमचा दुरावा गैरसमजातून नाही तर तीच शाळा सोडून गेल्यामुळे निर्माण झालेला. एकाच शाळेत बरीच वर्ष असूनसुद्धा जी मैत्री होऊ शकली नव्हती ती शिक्षकांनी उंचीप्रमाणे बेंचेसवर जागा अ‍ॅलॉट केल्यामुळे जुळली.

आमच्या शाळेत दर वर्षी कधी दर दोन वर्षांनी आमच्या तुकड्या बदलायच्या. सगळ्याच शाळेत असं घडतं की नाही ते माहीती नाही, पण हा एक फारच वाईट असा पायंडा आमच्या शाळेत तरी पडलेला होता. त्यामुळे व्हायचं काय, की आपलं नशिब बलवत्तर असेल तरच आपली मैत्रिण आपल्या वर्गात, नाहीतर ताटातूट...ह्या मागची काय भूमिका आहे ते अजून समजलेलं नाही.

पण असो, त्यामुळेच बागेश्री आणि मी एकाच वर्गात येऊ शकलो. ८वी आणि ९वी अशी दोन वर्ष आम्ही सोबत होतो. एकाच बेंचवर आम्ही तिघीजणी बसत होतो. मी, बागेश्री आणि चारू. चारू बागेश्रीची आधीपासूनची मैत्रिण होती. पण मी आल्यानंतर बागेश्री माझ्याशी जास्त आणि चारूशी कमी बोलायला लागली. तसं ती जाणीवपूर्वक काही करत नसावी. आता जुळतं एखाद्याशी जास्त, म्हणून असेल, तिला माझ्याशी बोलायला जास्त आवडत असावं. आम्ही काही खास मैत्रिणी वगैरे अजून तरी झालेलो नव्हतो. पण एक दिवस एक गंमत झाली आणि बागेश्रीची आणि माझी मैत्री जास्त घट्ट झाली.... त्याला चारूच जबाबदार होती.

एकदा एक कसला तरी तास चालू असतांना माझं लक्ष आहे की नाही याची शहानिशा न करता चारुने बागेश्रीला वहीच्या शेवटच्या पानावर एक संदेश लिहून दिला. जो नेमका मी वाचला. त्यावर लिहिलं होतं, "तू जर तिच्याशी (म्हणजे माझ्याशी) बोललीस, तर ह्यापुढे माझ्याशी बोलू नकोस." मला हे वाचून मोठ्ठा धक्का बसला. मी बागेश्री यावर काय उत्तर लिहिते, याची उत्सुकतेने वाट पाहायला लागले. बागेश्रीने लिहिलं, " तू माझ्याशी बोलायचं की नाही, हा तुझा प्रश्न आहे, पण मी तिच्याशी बोलणं सोडणार नाही!"

बागेश्रीचं हे उत्तर मला सुखावून गेलं. तेव्हापासून बागेश्री मला जास्तच आवडायला लागली. ह्या संदेश-देवाणघेवाणीनंतर चारूने लिहिलेल्या अटीप्रमाणे बागेश्रीशी मैत्री काही तोडली नाही. फक्त माझ्याशी मात्र ती कामापुरतीच बोलायला लागली. चारूशी मैत्रीचा हात पुढे करायला माझी खरंतर काहीच हरकत नव्हती, नव्हे ती माझी मैत्रिण आहे असंच मी गृहित धरलं होतं. पण चारूला तिची मैत्रिण फक्त तिच्यापुरती हवी होती आणि मी तिला चक्क तिच्यापासून तोडलं होतं. त्यामुळे तिच्या मनात माझ्याविषयी कटूता निर्माण झाली होती. मी हे त्यांचं वहीवरचं संदेशलेखन वाचल्याचं त्यांना कळू दिलं नाही. चारू त्यामुळे अजूनच दुखावली असती ना! पण त्यानंतर मी ही जाणीवपूर्वक बागेश्रीशी जास्त बोलायला लागले.

बागेश्री....हसल्यावर गालावर मस्त खळ्या पडणारी, अतिशय गोड दिसणारी अशी ती माझी मैत्रिण...बहुगुणी होती. अभ्यासात तर हुशार होतीच, पण तिची चित्रकलाही अप्रतिम! अक्षरही सुंदर आणि केवढी बोलकी! तिने बोलत रहावं आणि बाकीच्यांनी ऐकत रहावं. आम्ही दोघी एकमेकींना एकदम पूरक होतो. मला तिचं बोलणं ऐकायला आवडायचं आणि तिला माझ्या रुपाने उत्तम श्रोती मिळालेली. त्या माझ्या मैत्रीणीला शाहरुख खानचं आणि भुताच्या गोष्टींचं प्रचंड वेड...ह्या दोघांच्या गोष्टी सांगून ती माझं मन रमवायची. शाहरुखच्या 'सर्कस' मालिकेपासूनच तो माझा पण आवडता होता. भुताच्या गोष्टींची आवड मात्र तिच्यामुळे मला लागली. तिचं बोलणं ऐकणं हा एक सुंदर अनुभव असायचा...

शाहरुख खानचे बाजीगर, डर ह्या त्यावेळी गाजलेल्या सिनेमांवर केवढी चर्चा करायचो आम्ही...भुताच्या गोष्टी हा मात्र सर्वस्वी तिचा प्रांत. तिच्या घरी तेव्हा केबल कनेक्शन आलेलं होतं. आमच्या घरी मात्र बाबांनी अभ्यासाची वर्षे आहेत, एवढ्यात नको, म्हणून मुद्दाम घेतलेलं नव्हतं. मग ऑफ तासाला आणि मधल्या सुट्टीत बाईसाहेब झी टिव्हीवर आदल्यादिवशी पाहिलेल्या भुताच्या मालिकेची स्टोरी सांगायला सुरुवात करायच्या. त्यातल्या भुताचे नखशिखान्त वर्णन करण्यात तिचा हातखंडा होता. त्या भुताने काय काय करामती केल्या हे ती अगदी रंगवून रंगवून सांगायची. अशीच दोन वर्ष भूर्र्कन उडून गेली.

बागेश्रीची इतकी सवय लागलेली असतांना ९ वी च्या वार्षिक परिक्षेनंतरच्या सुट्टीत तिने मला एक मोठ्ठा धक्का दिला- तिच्या वडिलांच्या बदलीचा. आधीच १० वी ला आम्ही एकाच वर्गात असू की नाही ही धाकधूक मनात असतांना ती आता माझ्या शाळेतूनच काय, माझ्या शहरातूनसुद्धा निघून जाणार ही मोठी दु:खदायक बातमी तिने मला दिली. माझ्या डोळ्यासमोर एकदम ते १०वी चं रखरखीत चित्र दिसायला लागलं. दहावीला गेल्यावर कराव्या लागणार्‍या जास्तीच्या अभ्यासाने एक तर हे वर्ष कंटाळवाणं होणार होतं, त्यातून मी माझ्या लाडक्या मैत्रिणीला गमावून बसणार होते. मी रड-रड रडले. कायम संपर्कात रहायचं असं एकमेकींना बजावून आम्ही निरोप दिला...

पण पत्र, फोन अशा सगळ्या सोयी असल्या तरी नानबाने लिहिल्याप्रमाणे कॉमन धागे तुटले की मैत्री टिकू शकत नाही, तसं झालं...काळाच्या ओघात मी तिचा पत्ता, फोन नंबरसुद्धा गमावून बसले. मला तिची आठवण यायची मधूनच. नंतर सोशल नेटवर्किंग साईट्स सुरु झाल्या आणि त्यावर तिला शोधायचा प्रयत्न केला... पण ती कुठेच सापडेना... मग लक्षात आलं, तिचं आता लग्न झालेलं असू शकतं आणि मुलींची तर लग्नानंतर नावंही बदलतात...आता कशी सापडणार ही??? शेवटी नाद सोडून दिला. पण मनातल्या तिच्या आठवणी मात्र कधीच मिटल्या नाहीत.

एकदा अचानक आई-बाबांनी फोनवर बोलता-बोलता सांगितलं. "अगं तुझी ती शाळेतली मैत्रीण बागेश्री, परवा हॉटेलमध्ये भेटली आम्हाला. नवर्‍यासोबत होती. एक छोटीशी मुलगी पण आहे तिला आता.... आधी समजेच ना कोण ते..फक्त चेहरा ओळखीचा वाटत होता. मग तिनेच आम्हाला पाहिलं. हसतच जवळ आली. ओळख पटवून दिली. जरा सुद्धा बदलली नाहीये. जशी होती अगदी तशीच. एकदम गोड...आम्ही तिचा फोन नंबर घेतला आहे. जमेल तसा फोन कर."

अचानक ही आनंदाची बातमी मिळाली आणि मी हरखूनच गेले. ताबडतोब बागेश्रीला फोन केला. तिला "मी कोण, ओळख बरं?" म्हणाले. तिने लग्गेच ओळखलं. माझा फोन एक्सपेक्टच करत होती ती. भरभरुन बोललो आम्ही. गंमत म्हणजे २ वर्षांपूर्वी ती नवर्‍यासोबत जर्मनीला येऊन, दीड वर्ष राहून गेली होती. जेव्हा मी तिला सोशल नेटवर्किंग साईटवर शोधायचा प्रयत्न करत होते, तेव्हा ती मी राहतेय त्याच देशात, माझ्यापासून फक्त १०० कि.मी. दूर असलेल्या गावी राहत होती. पृथ्वी गोल आहे, जग लहान आहे वगैरे आपण जे म्हणतो ना..त्या गोष्टींचा मला काहीच उपयोग झालेला नव्हता...

...हो, पण आत्ताची तिची फोनभेट, हा कसला प्रत्यय होता मग? तिने नेमकं आमच्या गावी कामानिमित्त जावं काय, नेमकं माझे आई-बाबा गेले त्याच हॉटेलमध्ये जेवायला जावं काय, तिने त्यांना ओळखावं काय...
त्यामुळे बागेश्री मला पुन्हा भेटली...

...पण आता पुन्हा तेव्हासारखा आमचा शाहरुख लाडका नाही, आम्ही एका शाळेत नाही, तिच्या भुताच्या गोष्टी नाहीत आणि टेक्नॉलॉजीमुळे आम्ही कायम संपर्कात राहू शकत असलो तरीही त्यात दोघींनाही तेवढा इंट्रेस्ट उरलेला नाही. थोडक्यात माझी ती हरवलेली मैत्रिण आता मला परत मिळाली, असं काही मी मनापासून म्हणू शकत नाही. पण आमच्या मैत्रीच्या जुन्या गोष्टी आठवून तिच्याशी त्या शेअर करण्याचा आनंद मात्र मी नक्कीच घेऊ शकते, हेही नसे थोडके

---- सखी, जर्मनी