लाल साडी, निळी साडी… श्रीधरची लव्ह स्टोरी भाग १७

लाल साडी, निळी साडी… श्रीधरची लव्ह स्टोरी

भाग १७ — बारा वाजले… पण आयुष्याची वेळ पुन्हा सुरू झाली!

अंतिम भाग — The End
-----------------------------------------------------------------------------

रात्रीचे अडीच वाजले होते.

किंवा पहाटेचे अडीच म्हणायला हरकत नव्हती.

पण माझ्यासाठी ना ती रात्र होती, ना पहाट.

कारण माझ्या डोक्यात एकच वाक्य सतत घुमत होतं.

“श्रीधर, हिंमत असेल तर अंगठी घेऊन स्टेजवर ये. पण लक्षात ठेव, मी तुला होकार दिलेला नाही.”

प्रियांकाचे ते शब्द कानात घुमत होते.

आत्यांनी आम्हा तिघांसाठी तीन सुंदर शेरवानी दिल्या होत्या.

विजयची शेरवानी व्यवस्थित घडी करून ठेवलेली होती.

प्रशांतची शेरवानी कुठेतरी खुर्चीवर पडली होती.

आणि माझी?

माझी शेरवानी माझ्यासमोर होती.

पण ती घालण्याची हिंमत माझ्यात नव्हती.

मी विचार करत होतो.

उद्या काय होईल?

प्रियांकाने नकार दिला तर?

सगळ्यांसमोर माझा अपमान झाला तर?

आई-बाबांना काय वाटेल?

आत्यांना काय वाटेल?

पण मग मनात दुसरा विचार आला.

आज पळून गेलो, तर आयुष्यभर स्वतःला काय उत्तर देणार?

मी निर्णय घेतला.

थांबायचं.

प्रियांकाचं आव्हान स्वीकारायचं.

तिच्यासमोर उभं राहायचं.

मनातलं सगळं सांगायचं.

आणि तिने नकार दिला, तर तो स्वीकारून पुण्याला परत जायचं.

कधी झोप लागली, समजलंच नाही.

---

सकाळचे साडेआठ

अचानक भावगीतांचा आवाज सुरू झाला.

त्यातच विजयचा आवाज ऐकू आला.

"श्रीधर! श्रीधर! उठ रे!"

मी डोळे उघडले.

"काय झालं?"

"सकाळ झालीय!"

"किती वाजले?"

"साडेआठ!"

"कायऽऽ?"

मी ताडकन उठलो.

तेवढ्यात प्रशांत आत आला.

"भावा! आज मॅच डे आहे!"

मी त्याच्याकडे पाहिलं.

"कसली मॅच?"

"अरे, आज फायनल आहे! प्रॅक्टिसचा विचार करू नकोस. फिल्डिंग आम्ही आधीच लावली आहे!"

विजय म्हणाला,

"प्रशांत, हा साखरपुडा आहे. वर्ल्ड कप फायनल नाही!"

प्रशांत हसला.

"माहितीय रे! पण आपल्या श्रीधरची विकेट पडता कामा नये!"

तेवढ्यात शीतल आली.

"श्रीधर, अंगठीची व्यवस्था केली आहे. ती आणणारी व्यक्ती वेळेत पोहोचेल. तू आधी तयार हो!"

मी सगळ्यांकडे पाहत राहिलो.

विजय वेळापत्रक सांभाळत होता.

प्रशांत उत्साहात होता.

शीतल अंगठीसाठी धावपळ करत होती.

जीजाजी आत्यांशी बोलणार होते.

सगळ्यांचा माझ्यावर विश्वास होता.

आणि मी?

मी अजूनही स्वतःवर विश्वास ठेवू शकत नव्हतो.

---

आत्यांचं घर

आम्ही आत्यांच्या घरी पोहोचलो.

संपूर्ण घर आनंदाने भरलं होतं.

नातेवाईक येत होते.

कुणी गप्पा मारत होतं.

कुणी हसत होतं.

कुणी जुन्या आठवणी सांगत होतं.

कुणी लग्नाच्या पुढच्या तयारीबद्दल बोलत होतं.

बाबा कार्यक्रमाची व्यवस्था पाहत होते.

आई घरातील महिलांना मदत करत होती.

आत्या पाहुण्यांच्या स्वागतासाठी धावपळ करत होत्या.

जीजाजी सर्वांना मदत करत होते.

आणि प्रशांत?

तो पाहुण्यांना नाश्ता वाटत होता.

मी त्याला पाहिलं.

"प्रशांत! तू इथे काय करतोयस?"

"सेवा, भावा! सेवा!"

"कुणाची?"

"पाहुण्यांची! आणि त्याचबरोबर तुझ्या भविष्यातील सासरच्या लोकांवर इम्प्रेशन टाकतोय!"

मी कपाळावर हात मारला.

विजय एका कोपऱ्यात उभा राहून वरपक्षाच्या येण्याची माहिती घेत होता.

शीतल सतत कुणाला तरी शोधत होती.

मी तिला विचारलं,

"शीतल, काय झालं?"

"ज्याच्याकडून अंगठी येणार आहे, ती व्यक्ती अजून पोहोचली नाही."

"म्हणजे अंगठी अजून नाही?"

"नाही. पण तू काळजी करू नकोस."

काळजी करू नकोस?

माझ्या आयुष्यातील सर्वात महत्त्वाच्या दिवशी माझ्याकडे अंगठी नव्हती.

आणि मी काळजी करू नये?

घड्याळात साडेदहा वाजले.

---

वरपक्षाचं आगमन

अचानक बाहेर गोंधळ सुरू झाला.

"वरपक्ष आले! वरपक्ष आले!"

नागपूर ढोल वाजू लागले.

फटाक्यांचा आवाज झाला.

सगळे स्वागतासाठी बाहेर धावले.

आत्या आणि बाबा पुढे गेले.

वर आणि त्याचे कुटुंबीय आनंदाने घरात प्रवेश करत होते.

सगळ्यांच्या चेहऱ्यावर आनंद होता.

पण माझ्यासाठी त्या क्षणी वेळ थांबली.

मी वराकडे पाहिलं.

तो आनंदी दिसत होता.

त्याने काहीही चुकीचं केलं नव्हतं.

त्याच्या कुटुंबालाही काही माहीत नव्हतं.

आणि मी?

मी त्यांच्या आनंदाच्या दिवशी स्वतःचं प्रेम व्यक्त करायला आलो होतो.

माझ्या मनात अपराधीपणाची भावना निर्माण झाली.

हे योग्य आहे का?

मी पुन्हा स्वार्थी तर वागत नाही ना?

प्रियांकाला खरंच हे हवं आहे का?

माझा आत्मविश्वास पूर्णपणे ढासळला.

मी ठरवलं.

बस.

पुरे झालं.

आता पुण्याला परत जायचं.

कदाचित माझी प्रेमकथा खूप आधीच संपली होती.

मीच ते स्वीकारत नव्हतो.

डोळ्यांत पाणी आलं.

तेवढ्यात मागून आवाज आला.

"श्रीधर…"

तो आवाज ओळखीचा होता.

मी मागे वळलो.

आणि आश्चर्यचकित झालो.

मयुरी!

आज तिने निळी साडी नेसली होती.

ती माझ्यासमोर उभी होती.

मी विचारलं,

"मयुरी? तू इथे?"

ती हसली.

"का? मी येऊ शकत नाही?"

"नाही, तसं नाही. पण…"

"प्रियांका माझी दूरच्या नात्यातली बहीण आहे. तिच्या साखरपुड्याला आलेय."

मी तिच्याकडे पाहत राहिलो.

ती पुढे म्हणाली,

"आणि आता मला एक गोष्ट समजली."

"काय?"

"जिच्यासाठी तू इतका वेडा झालायस… ती प्रियांकाच आहे ना?"

मी मान खाली घातली.

"हो."

मयुरी काही क्षण शांत राहिली.

मी म्हणालो,

"पण आता उशीर झालाय, मयुरी."

"का?"

"वरपक्ष आलेत. सगळं ठरलंय. मी काही बदलू शकत नाही."

माझा आवाज भरून आला.

"आणि चूक प्रियांकाची नाही. माझी आहे."

डोळ्यांतलं पाणी थांबत नव्हतं.

मयुरीने शांतपणे विचारलं,

"श्रीधर, तुला आठवतंय? मी तुला सांगितलं होतं की मला तू आवडतोस."

मी मान हलवली.

"त्या दिवशी तुला माझ्या भावना स्वीकारता आल्या नाहीत. कारण तुझं मन दुसरीकडे होतं."

मी काही बोललो नाही.

ती म्हणाली,

"आज तू प्रियांकासमोर उभं राहायला घाबरतोयस. कारण तुला तिच्या उत्तराची भीती वाटते."

"हो, मयुरी."

"मग उत्तरावर नियंत्रण ठेवण्याचा प्रयत्न करू नकोस. फक्त सत्य सांग."

मी तिच्याकडे पाहिलं.

ती पुढे म्हणाली,

"श्रीधर, आपण भूतकाळात जाऊन चुका पुसू शकत नाही. पण त्या चुका मान्य करून पुढचं आयुष्य वेगळं जगू शकतो."

मी विचारलं,

"आणि तिने नकार दिला तर?"

मयुरी हलकंसं हसली.

"मग तू तिच्या निर्णयाचा आदर करशील. प्रेम करणं म्हणजे फक्त कुणाला मिळवणं नसतं."

माझ्या डोळ्यांत पुन्हा पाणी आलं.

ती म्हणाली,

"जा, श्रीधर. स्वतःपासून पळणं थांबव."

---

सकाळचे साडेअकरा

मंडपात पूजा सुरू झाली होती.

गुरुजी मंत्र म्हणत होते.

अचानक कुणीतरी म्हणालं,

"नवरीला घेऊन या!"

मी स्टेजकडे पाहिलं.

आणि माझा श्वास थांबल्यासारखा झाला.

प्रियांका!

ती स्टेजवर आली होती.

किती सुंदर दिसत होती!

जणू स्वर्गातून उतरलेली अप्सराच.

पण…

एक मिनिट!

तिने लाल साडी नेसली होती!

मी पुन्हा पाहिलं.

हो.

लालच साडी होती.

ज्या लाल साडीवरून आमच्या गोष्टीची सुरुवात झाली होती…

आज तीच लाल साडी माझ्यासमोर होती.

पण आज तिच्याकडे पाहताना मला साडीचा रंग महत्त्वाचा वाटत नव्हता.

मला फक्त ती दिसत होती.

माझी प्रियांका.

तेवढ्यात प्रशांत आला.

त्याच्या हातात तांदळाचं पाकीट होतं.

मी विचारलं,

"हे काय?"

"अक्षता, भावा!"

"कशाला?"

"साखरपुड्याला! काय माहीत, उपयोगी पडतील!"

मी त्याच्याकडे रागाने पाहिलं.

तो लगेच म्हणाला,

"ठीक आहे! महत्त्वाचं ऐक. जीजाजी आत्यांशी बोलायला जातायत."

मी दूर पाहिलं.

जीजाजी आत्यांकडे चालले होते.

त्यांनी माझ्याकडे पाहून हाताने इशारा केला.

काळजी करू नकोस.

प्रशांत त्यांच्यामागे जायला निघाला.

विजयने त्याला थांबवलं.

"कुठे?"

"संभाषण ऐकायला!"

"तू इथेच थांब!"

---

ऑपरेशन जीजाजी — अयशस्वी!

जीजाजी आत्यांना एका बाजूला घेऊन गेले.

दोघांमध्ये चर्चा सुरू झाली.

आम्ही दूरून पाहत होतो.

काही ऐकू येत नव्हतं.

पण आत्यांच्या चेहऱ्यावर नाराजी स्पष्ट दिसत होती.

जीजाजी काहीतरी समजावत होते.

आत्या मान हलवत होत्या.

चर्चा वाढत गेली.

आणि अचानक आत्यांचा आवाज आला.

"मला आता काहीही ऐकायचं नाही!"

त्या तिथून निघून गेल्या.

स्टेजकडे जाताना त्यांनी माझ्याकडे पाहिलं.

त्यांच्या नजरेत राग होता.

मी नजर खाली घातली.

जीजाजींनी माझ्याकडे पाहिलं.

आणि नकारार्थी मान हलवली.

ऑपरेशन जीजाजी अयशस्वी झालं होतं.

माझ्या मनातली शेवटची आशाही संपली.

---

बारा वाजायला काही मिनिटं…

मी डोळे मिटले.

सगळ्या आठवणी समोर येऊ लागल्या.

पहिल्यांदा प्रियांकाला पाहिलं तो दिवस.

तिची निळी साडी.

माझी लाल साडीची अपेक्षा.

बंद पडलेलं घड्याळ.

चित्रपटासाठी झालेला उशीर.

विजयबद्दल बोललेलं खोटं.

प्रशांतची Train Theory.

तीन आठवड्यांची शांतता.

प्रियांकाचे संदेश.

कात्रजचा प्रवास.

पोलीस स्टेशन.

मयुरी.

शीतल.

विजय.

जीजाजी.

आणि काल रात्री प्रियांकाने दिलेलं आव्हान.

प्रत्येक आठवण मला एकच गोष्ट सांगत होती.

श्रीधर, तू चुका केल्यास.

आणि त्या चुकांपासून पळत राहिलास.

तेवढ्यात गुरुजींचा आवाज आला.

"बारा वाजत आलेत. वर कुठे आहे? त्याला स्टेजवर बोलवा!"

मी डोळे उघडले.

प्रियांका स्टेजवर बसली होती.

मी मनात म्हणालो,

प्रियांका…

एकदा माझ्याकडे बघ.

फक्त एकदा.

तुला काही सांगायचंय.

काही सेकंद गेले.

ती पूजेकडे पाहत होती.

मी तसाच उभा होतो.

प्रियांका… एकदा तरी…

आणि अचानक…

तिने माझ्याकडे पाहिलं.

त्या एका नजरेत काय होतं, मला माहीत नाही.

राग?

आशा?

प्रेम?

की फक्त एक प्रश्न?

पण त्या क्षणी माझ्या मनातील भीतीपेक्षा सत्य सांगण्याची इच्छा मोठी झाली.

मी पुढे चालू लागलो.

विजयने माझ्याकडे पाहिलं.

प्रशांतने पाहिलं.

दोघेही माझ्यामागे आले.

मी चालत राहिलो.

आणि काही क्षणांत…

मी स्टेजवर होतो.

---

स्टेजवरचा श्रीधर

सगळीकडे शांतता पसरली.

गुरुजींनी विचारलं,

"हेच वर आहेत का?"

कुणीच उत्तर दिलं नाही.

मी प्रियांकाकडे पाहिलं.

ती हळूच उठली.

माझ्यासमोर आली.

काही क्षण आम्ही एकमेकांकडे पाहत राहिलो.

मी बोलायला सुरुवात केली.

"प्रियांका…"

पण ती माझ्याआधीच म्हणाली,

"अंगठी?"

मी स्तब्ध झालो.

अंगठी!

मी स्टेजवर आलो होतो.

पण माझ्याकडे अंगठीच नव्हती!

मी खिशात हात घातला.

एक खिसा.

दुसरा खिसा.

शेरवानीचा आतला खिसा.

काहीच नाही.

खाली विजयकडे पाहिलं.

त्याने खांदे उडवले.

प्रशांतकडे पाहिलं.

तो माझ्यापेक्षा जास्त घाबरलेला दिसत होता.

मी मनात म्हणालो,

श्रीधर, तुझं आयुष्य कधी सुधारणार आहे का?

आणि तेवढ्यात आवाज आला.

"श्रीधर!"

मी वळलो.

मयुरी स्टेजवर येत होती.

तिच्या हातात एक छोटासा डबा होता.

ती हसत म्हणाली,

"ही घे तुझी अंगठी!"

मी तिच्याकडे पाहतच राहिलो.

"मयुरी? पण…"

ती म्हणाली,

"काय श्रीधर! अजूनही काही समजलं नाही?"

तेवढ्यात मागून हसण्याचा आवाज आला.

मी पाहिलं.

शीतल हसत होती.

प्रशांत हसत होता.

विजय आश्चर्याने त्यांच्याकडे पाहत होता.

जीजाजी हसत होते.

आत्या हसत होत्या.

आई-बाबाही हसत होते.

आणि सर्वात आश्चर्याची गोष्ट…

प्रियांकासुद्धा हसत होती!

मला काहीच समजत नव्हतं.

---

सर्वात मोठा ट्विस्ट!

मयुरी माझ्यासमोर आली.

"श्रीधर, तुला खरंच वाटतं की मी तुला प्रत्येक वेळी अचानक भेटत होते?"

मी तिच्याकडे पाहिलं.

"म्हणजे?"

"आणि एखादी मुलगी अचानक येऊन तुला प्रेमाची कबुली देईल, असं तुला इतकं सहज कसं वाटलं?"

मी गोंधळलो.

"मयुरी, तू काय बोलतेयस?"

ती प्रियांकाकडे पाहून हसली.

"हे सगळं एका मुलीने ठरवलं होतं."

माझी नजर प्रियांकाकडे गेली.

"प्रियांका?"

ती हसली.

"हो, श्रीधर."

मी काही बोलू शकलो नाही.

प्रशांत पुढे आला.

"भावा… मला माफ कर!"

मी त्याच्याकडे पाहिलं.

"कशासाठी?"

"मला माहिती होतं!"

"काय?"

"हा प्लॅन!"

मी ओरडलो,

"प्रशांतऽऽ!"

तो लगेच विजयच्या मागे लपला.

"भावा, ऐक ना! मी आधीपासून सगळ्यात नव्हतो. पण नंतर प्रियांकाने मला सामील करून घेतलं!"

मयुरी म्हणाली,

"श्रीधर, माझ्या आणि तुझ्या काही भेटी योगायोगाने झाल्या नव्हत्या. प्रियांकाला तुला स्वतःच्या भावना समजाव्यात असं वाटत होतं. माझ्या प्रेमाच्या कबुलीचाही भाग ठरलेला होता."

मी थक्क झालो.

"म्हणजे तू…?"

मयुरी शांतपणे म्हणाली,

"त्या कबुलीचा भाग अभिनय होता. पण तुला मी दिलेला सल्ला खरा होता."

मी प्रियांकाकडे पाहिलं.

"पण काल तू इतकी रागावली होतीस…"

तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू थोडं कमी झालं.

"कारण माझा राग खरा होता, श्रीधर."

सगळे शांत झाले.

ती पुढे म्हणाली,

"तू उशिरा आलास, ते खरं होतं. तू खोटं बोललास, तेही खरं होतं. तीन आठवडे माझ्याशी संपर्क केला नाहीस, त्यामुळे मला झालेला त्रासही खरा होता."

मी मान खाली घातली.

"मला तुझ्यावर प्रेम होतं. पण मला हेही जाणून घ्यायचं होतं की तू माझ्यासाठी स्वतःच्या चुका मान्य करू शकशील का."

ती थोडी थांबली.

"मी तुला स्टेजवर यायला सांगितलं. पण तू येशीलच याची मला खात्री नव्हती."

माझ्या डोळ्यांत पाणी आलं.

"आणि जर मी आलो नसतो तर?"

ती म्हणाली,

"मग मला तुझा निर्णय स्वीकारावा लागला असता."

मी विचारलं,

"पण हा साखरपुडा? वरपक्ष?"

आत्या पुढे आल्या.

"अरे वेड्या, आम्हाला सगळं आधीच माहीत होतं!"

मी आश्चर्याने त्यांच्याकडे पाहिलं.

जीजाजी म्हणाले,

"माझं आत्यांशी बोलणंही आजच्या योजनेचा भाग होतं. पण काल रात्री तू मला सांगितलेली गोष्ट ऐकून मी खरोखर तुझ्या बाजूने बोलायचं ठरवलं होतं."

मी विचारलं,

"मग तुम्ही मला नकाराचा इशारा का केला?"

जीजाजी हसले.

"अरे, प्रशांतने मला सांगितलं होतं की शेवटपर्यंत गुपित ठेवायचं!"

प्रशांत छाती पुढे काढून म्हणाला,

"ऑपरेशन जीजाजी — शेवटी सक्सेसफुल!"

जीजाजी त्याच्याकडे वळले.

"अरे, तुझ्यामुळे काल रात्री माझी झोप उडाली होती. ते मात्र प्लॅनमध्ये नव्हतं!"

सगळे हसू लागले.

विजय म्हणाला,

"एक मिनिट! म्हणजे मला पण कुणी सांगितलं नव्हतं?"

शीतल हसली.

"नाही!"

"का?"

"कारण तू श्रीधरला लगेच सगळं सांगितलं असतंस!"

प्रशांत म्हणाला,

"आणि मी किती छान अभिनय केला बघ!"

विजयने त्याच्याकडे पाहिलं.

"तू अभिनय केलास की नेहमीसारखा गोंधळ घातलास, हे अजूनही समजलेलं नाही!"

पुन्हा एकदा हशा पिकला.

मग आत्यांनी आणखी एक गोष्ट स्पष्ट केली.

ज्या तरुणाचं स्वागत वर म्हणून झालं होतं, त्याला आणि त्याच्या कुटुंबालाही कार्यक्रमाची खरी कल्पना होती. ते आत्यांचे जवळचे परिचित होते आणि या छोट्या नाट्यात सहभागी झाले होते.

कुणाचाही ठरलेला साखरपुडा मोडला नव्हता.

मला आता सगळं समजू लागलं होतं.

पण अजून एक प्रश्न बाकी होता.

मी प्रियांकाकडे पाहिलं.

"प्रियांका… तू इतकं सगळं का केलंस?"

ती काही क्षण शांत राहिली.

मग म्हणाली,

"कारण मला फक्त लाल साडी आवडणारा श्रीधर नको होता."

मी तिच्याकडे पाहत राहिलो.

"मला माझ्या निवडीचा आदर करणारा श्रीधर हवा होता."

तिचे डोळे भरून आले.

"आणि आज तू स्टेजवर आलास तेव्हा तुझ्याकडे अंगठीसुद्धा नव्हती."

सगळे हसले.

तीही हसली.

"पण तू आलास."

माझ्या डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागले.

ती पुढे म्हणाली,

"तू पहिल्यांदा वेळेवर आला नाहीस. आज मात्र वेळ संपण्याआधी स्वतःच्या मनातलं सांगायला आलास."

मी म्हणालो,

"प्रियांका, मी अजूनही परिपूर्ण नाही."

ती हसली.

"मला परिपूर्ण श्रीधर नकोय."

मी थरथरत्या आवाजात विचारलं,

"मग?"

तिने माझा हात हातात घेतला.

"मला माझ्या चुका समजून घेणारा, त्या सुधारण्याचा प्रयत्न करणारा आणि माझ्यासोबत प्रामाणिकपणे जगणारा श्रीधर हवा आहे."

मी काहीच बोलू शकलो नाही.

ती म्हणाली,

"आणि हो…"

मी तिच्याकडे पाहिलं.

"माझं उत्तर हो आहे, श्रीधर."

त्या क्षणी मला सभोवतालचं काहीच ऐकू येत नव्हतं.

ना ढोल.

ना टाळ्या.

ना लोकांचा आवाज.

फक्त प्रियांकाचे ते शब्द.

माझं उत्तर हो आहे.

मयुरीने माझ्या हातात अंगठीचा डबा ठेवला.

"आता तरी नीट प्रपोज कर!"

मी डबा उघडला.

प्रियांकाकडे पाहिलं.

"प्रियांका, मला आयुष्यभर तुझ्यासोबत राहायचं आहे. पण त्याहून महत्त्वाचं म्हणजे मला तुझा विश्वास जपायचा आहे."

मी थोडा थांबलो.

"माझ्याशी लग्न करशील?"

ती हसली.

"हो, श्रीधर."

मी तिच्या बोटात अंगठी घातली.

टाळ्यांचा कडकडाट झाला.

ढोल पुन्हा वाजू लागले.

आईच्या डोळ्यांत पाणी होतं.

बाबा हसत होते.

आत्या आनंदाने रडत होत्या.

जीजाजींनी सुटकेचा निःश्वास टाकला.

आणि प्रशांत?

तो अक्षतांचं पाकीट उघडत होता.

विजय ओरडला,

"अरे थांब! अजून गुरुजींनी सांगितलं नाही!"

प्रशांत म्हणाला,

"भावा, सोळा भाग वाट पाहिली आहे! आता तरी टाकू दे!"

सगळे पुन्हा हसू लागले.

---

मयुरीची निळी साडी

कार्यक्रमानंतर मी मयुरीला भेटलो.

ती निघण्याच्या तयारीत होती.

मी म्हणालो,

"मयुरी… धन्यवाद."

ती हसली.

"कशासाठी?"

"मला समजून घेतल्याबद्दल. आणि आज इथे आल्याबद्दल."

ती म्हणाली,

"श्रीधर, मी काही गोष्टी प्रियांकासाठी केल्या. पण आज तुला दिलेला सल्ला मनापासून दिला."

मी मान हलवली.

माझी नजर तिच्या निळ्या साडीवर गेली.

मी विचारलं,

"आज निळी साडी का?"

ती हसली.

"कारण आज मला निळी साडी आवडली."

आम्ही दोघं हसलो.

किती साधं उत्तर होतं.

पण त्यात किती मोठा अर्थ दडला होता!

मी मागे वळून पाहिलं.

प्रियांका लाल साडीत उभी होती.

मयुरी निळ्या साडीत होती.

आणि मला अचानक जाणवलं…

प्रेमाचा रंग लाल किंवा निळा नसतो.

प्रेमाचा रंग विश्वासाचा असतो.

---

काही दिवसांनी — पुणे, खराडी

आम्ही पुण्याला परत आलो.

तीच आमची खोली.

तोच सोफा.

तीच खिडकी.

तोच प्रशांतचा पसारा.

विजय ऑफिसच्या कामात गुंतला होता.

प्रशांत मोबाईलवर कुणाला तरी त्याची महान प्रेमकथा सांगत होता.

आणि माझी नजर भिंतीवर गेली.

ते घड्याळ अजूनही बंद होतं.

मी काही क्षण त्याच्याकडे पाहत राहिलो.

ज्या घड्याळामुळे माझ्या आयुष्यात इतका गोंधळ झाला होता…

ते अजूनही तिथेच होतं.

त्याच जागी.

त्याच थांबलेल्या काट्यांसह.

मी काहीच न बोलता बाहेर पडलो.

जवळच्या दुकानातून घड्याळासाठी नवीन बॅटरी विकत घेतली.

परत आलो.

विजयने विचारलं,

"कुठे गेला होतास?"

मी म्हणालो,

"एक जुनी चूक सुधारायला."

प्रशांतने लगेच विचारलं,

"काय? आणखी एखाद्या मुलीला सॉरी म्हणायला?"

विजयने त्याच्या डोक्यावर हलकी टपली मारली.

मी हसलो.

भिंतीवरचं घड्याळ खाली घेतलं.

जुनी बॅटरी काढली.

नवीन बॅटरी बसवली.

वेळ बरोबर लावली.

आणि…

टिक…

टिक…

टिक…

घड्याळ सुरू झालं.

कित्येक दिवसांनी.

मी त्याच्याकडे पाहत राहिलो.

विजय माझ्या जवळ आला.

"श्रीधर…"

"हं?"

"हे काम तू खूप आधी करायला हवं होतंस."

मी त्याच्याकडे पाहिलं.

"माहितीय रे."

तो म्हणाला,

"एका बॅटरीमुळे किती गोंधळ झाला!"

मी हसलो.

"नाही विजय."

तो माझ्याकडे पाहू लागला.

मी म्हणालो,

"गोंधळ बॅटरीमुळे झाला नव्हता."

प्रशांतही शांत झाला.

"गोंधळ माझ्यामुळे झाला होता."

मी घड्याळाकडे पाहिलं.

"त्या दिवशी मी उशिरा पोहोचलो. पण घड्याळ बंद आहे हे माझ्या लक्षातच आलं नव्हतं."

"आणि जेव्हा चूक समजली… तेव्हा मी ती स्वीकारली नाही."

मी विजयकडे पाहिलं.

"उलट तुला दोष दिला."

विजय काहीच बोलला नाही.

मी पुढे म्हणालो,

"त्या एका खोट्यानंतर कितीतरी गोष्टी बिघडत गेल्या."

काही क्षण शांतता होती.

मग प्रशांत म्हणाला,

"आणि माझी Train Theory?"

मी त्याच्याकडे पाहिलं.

"ती तर सगळ्यात मोठी दुर्घटना होती!"

विजय मोठ्याने हसला.

प्रशांत म्हणाला,

"अरे, पण शेवटी ट्रेन योग्य स्टेशनवर पोहोचली ना!"

विजय म्हणाला,

"हो! पण मध्ये तीन आठवडे सिग्नल बंद ठेवला होतास!"

आम्ही तिघं खळखळून हसलो.

काही क्षणांनी विजय म्हणाला,

"चल, आता तरी तुझं घड्याळ नीट चालतंय."

मी हळूच उत्तर दिलं,

"हो रे."

मग पुन्हा घड्याळाकडे पाहिलं.

त्याचे काटे पुढे सरकत होते.

आणि माझ्या मनात अनेक आठवणी जाग्या झाल्या.

ती पहिली भेट.

निळी साडी.

बंद घड्याळ.

प्रियांकाचा राग.

माझं खोटं.

प्रशांतचा सल्ला.

विजयची मैत्री.

शीतलची मदत.

मयुरीचे शब्द.

जीजाजींची माफी.

आणि शेवटी…

लाल साडीतली प्रियांका.

माझ्या डोळ्यांत नकळत पाणी आलं.

विजयने विचारलं,

"काय झालं रे?"

मी हसलो.

"काही नाही."

पण मनात एक विचार आला.

किती विचित्र असतं ना आयुष्य!

आपण एखाद्या छोट्याशा गोष्टीला दोष देतो.

कधी वेळेला.

कधी परिस्थितीला.

कधी मित्रांना.

कधी नशिबाला.

पण अनेकदा आपण स्वतः केलेल्या चुका स्वीकारायला तयार नसतो.

त्या दिवशी मी घड्याळ बंद असल्यामुळे उशिरा पोहोचलो होतो.

पण त्यानंतर माझ्या आयुष्यात जे काही घडलं…

त्याला फक्त ते घड्याळ जबाबदार नव्हतं.

जबाबदार मी होतो.

आणि आज…

तेच घड्याळ पुन्हा सुरू झालं होतं.

कदाचित घड्याळासाठी ती फक्त एक नवीन बॅटरी होती.

पण माझ्यासाठी?

ती एका नवीन आयुष्याची सुरुवात होती.

---

शेवटची आठवण

मी खिडकीजवळ जाऊन उभा राहिलो.

पुण्याच्या रस्त्यांवर नेहमीसारखी गर्दी होती.

गाड्या धावत होत्या.

लोक आपापल्या कामाला जात होते.

कुणासाठीही वेळ थांबली नव्हती.

माझ्यासाठीसुद्धा नाही.

पण आता मला वेळ थांबवायची नव्हती.

मला ती जगायची होती.

प्रियांकासोबत.

माझ्या मित्रांसोबत.

माझ्या कुटुंबासोबत.

आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे…

स्वतःशी प्रामाणिक राहून.

तेवढ्यात मोबाईलवर एक मेसेज आला.

प्रियांका ....

"काय करतोयस, श्रीधर?"

मी हसलो.

उत्तर दिलं.

"एक जुनं घड्याळ सुरू केलं."

काही क्षणांनी तिचा मेसेज आला.

"म्हणजे आता मला भेटायला उशीर होणार नाही ना?"

मी हसत उत्तर दिलं.

"नाही. पण कधी उशीर झाला, तर खोटं बोलणार नाही."

तिचं उत्तर आलं.

"बस. मला एवढंच हवं होतं."

मी मोबाईल बाजूला ठेवला.

मागून प्रशांतचा आवाज आला.

"श्रीधर! आता लग्नाची तयारी कधी सुरू करायची?"

विजय ओरडला,

"अरे आधी त्याला साखरपुड्याचा आनंद तरी घेऊ दे!"

प्रशांत म्हणाला,

"माझ्याकडे लग्नासाठी एक जबरदस्त प्लॅन आहे!"

मी आणि विजय एकाच वेळी ओरडलो—

"प्रशांतऽऽ! नकोऽऽ!"

आणि पुन्हा एकदा आमच्या खोलीत हशा पिकला.

भिंतीवरचं घड्याळ सुरूच होतं.

टिक… टिक… टिक…

मी शेवटचं एकदा त्याच्याकडे पाहिलं.

आणि मनात म्हटलं…

प्रियांका…

त्या दिवशी मी तुझ्यासाठी लाल साडी निवडली होती.

पण तू निळी साडी निवडलीस.

तेव्हा मला वाटलं, तू माझं ऐकलं नाहीस.

आज समजलं…

प्रेम म्हणजे समोरच्याने आपल्या मनासारखं वागणं नाही.

प्रेम म्हणजे त्याला स्वतःसारखं जगू देणं.

आणि त्या प्रवासात एकमेकांची साथ देणं.

त्या दिवशी आमची भेट चुकली होती.

पण त्या चुकीमुळेच मला प्रेमाचा खरा अर्थ समजला.

आणि म्हणूनच…

ही गोष्ट फक्त लाल साडीची नव्हती.

ही गोष्ट फक्त निळ्या साडीचीही नव्हती.

ही गोष्ट होती एका बंद घड्याळाची…

आणि वेळेवर स्वतःच्या चुका स्वीकारायला शिकलेल्या एका वेड्या श्रीधरची.

लाल साडी, निळी साडी…

श्रीधरची लव्ह स्टोरी

समाप्त