प्रार्थना

छान

सुंदर... शेवट पोचला!

"खरा तो एकची धरम जगाला प्रेम अरपावे' "

हे खासच!

मस्तच लिहीलाय बे लंप्या !

खूपच छान! माझ्या शाळेतल्या प्रार्थना आठवल्या.

छान िलहीलंय ़ं शाळेतल्या आठवणी जाग्या झाल्या
तयाजा उनी उठवावे असे आम्ही म्हणायचो.

मस्त लिहिलय.

प्रार्थना आणि प्रतिज्ञा रोज म्हणायचो त्याची आठवण झाली. नंतर खास श्लोकही म्हणायला लागायचे. मनाचे श्लोक, रामरक्षा, गीतेचा अठरावा अध्याय हे न समजता म्हणायचो. शिवाय संगिताचा एक तास असायचा. पुरूषी आवाजाच्या बेंद्रेबाई हा तास घ्यायच्या. त्यांनी शिकवलेलं 'सब के लिये खुला है मंदिर ये हमारा' हे गाणं अजूनही आठवतं.

आवडलं! प्रकाश नारायण संतांचा लंपन याच वयातला आहे त्याची तुमच्या लेखामुळे आणि नावामुळे आठवण झाली!
पुलेशु!

मस्त लिहिलेय!
आमच्या शाळेतल्या 'इतनी शक्ती हमें देना दाता' ची आठवाण आली. आम्हा सर्वांच्या रेकून गाण्यामुळे 'येवडी शक्ती काय आमाला देउ नको' असा अर्थ त्यातून देवाने लावला असेल!

सुरेख लिहिलंय.

मस्त!!
छान वाटलं वाचून...

शाळेतल्या प्रार्थना आठवल्या...
तयाजा ऊन उठवावे >> संपदा +१

मस्त..
आवडल..:)

सही आहे. शाळेतल्या आठवणी जाग्या झाल्या. आमच्याकडे उलटे होते. सकाळी जण गण मन आणि संध्याकाळी वंदे मातरम. पण आमची शाळा जरा मॉर्डन होती. त्यामुळी वर्गावर्गात स्पीकर्स बसवले होते. त्यामुळे आपापल्या वर्गातच उभे रहायचे.

बाकी लिहिले सहीच आहे. मस्त एकदम

मस्तं लिहिलयं..... आवडलं

मस्त रे लंप्या!
हा तुझा माध्यमिक शाळेतला अनुभव असं ग्रुहीत धरतो. माझ्या शाळेत तर खंडीभर प्रार्थना असायच्या. किमान ३० मिनिटे चायायच्या. आणि शनिवारी ४० मिनिटे. त्यातला सगळ्यांत आवडायच ते गायत्री मंत्राचा सामुहीक ओमकार.

आवडलं.

मस्त मस्त लंपन. तुझ्या आयडीसाखच.

शुरुक्कर !

आवडलं.

मस्त लिहिलंयस. आता नियमित लिहित रहा

शेवट मस्त!

ऑस्सम रे भौ.
शाळेतल्या प्रार्थना पोरंपोरी लईच भे(बे)सूर म्हणतात हे खरंच. पण छोट्याछोट्या मनांमध्ये धा वर्षे रेकताना कधीमधी अस्सल भाव झळकायचे हे बी खरं.

आता आमच्या पोरीच्या (वय वर्षे ४) शाळेत 'हम्म कोमन कीश क्तीदेना, मनी जय क्रे sss ' असलं असतंय. तरीपण मी तिला कितीदा गुड्डीतली वरिजिनल प्रार्थना दाखवलीये. आणि 'आई, क्लोज युवर आईज, डोळे नो उघड,' असे तार स्वरात किंचाळून ही प्रार्थना म्हणण्याचा साप्ताहिक कारेक्रम असतो.

शाळेतले दिवस आठवले छान लिहिलय...

शाळा जैन संस्थेची त्यामुळे सुरुवात नवकार मंत्राने होई. जैन विद्यार्थी त्यामानाने कमीच. >>>>>> सेम सेम.. अगदी १० वर्षे रोज म्हणुनही आज जर कोणी मला प्रार्थना म्हणायला सांगितली तरी येणार नाही.. ती कोरसमधेच जमते... आमच्याकडे नवकार मंत्र रोज असायचा. याशिवाय दर वारी वेगळी वेगळी प्रार्थना ठरलेली.. खरा तो एकची धर्म गुरुवारी, इतनी शक्ती हमे देना दाता (हमको मनकी शक्ती वेगळं असेल तर तेही) बाकीच्या आठवतही नाहियेत पण यामुळे प्रार्थना पाठच झाल्या नाहीत.. वाराप्रमाणे वेगवेगळ्या भाषेतुन प्रतिज्ञा, अगदी संस्कृतसुद्धा.. आणि शाळा सुटताना वंदे मातरम..

दुपारी शाळा असायची तेव्हा पण प्रार्थनेनंतर कवायतीचे थोडेफार प्रकार व्हायचे.. जागा कमी त्यामुळे एकमेकांच्या हातात हात गुंफुन व्यायाम चालु असायचे.. घरुन जेवुन आल्यानंतर इतकं सगळं उन्हात उभं राहुन केल्यावर मुली धपाधप चक्कर येवुन पडायच्या.. आणि राष्ट्रगीताच्या वेळी कोणी चक्कर येवुन पडलं तर तिला उचलायला हलायचं की नाही तेच कळायचं नाही.. आणि प्रार्थना संपल्यानंतर वर्गात जाताना प्रत्येकीचं चेकिंग व्हायचं, टिकली लावली आहे ना, बांगड्या घातल्या आहेत ना, वेण्या नीट घातल्या आहेत ना, नखं कापलेली आहेत ना इ. आमचे पीटीचे सरच आम्हाला इतिहास शिकवायचे त्यांना मुलींनी तेल न लावता आलेलं अजिबात चालायचं नाही, मग त्यांच्या सोमवारच्या तासाच्या आधी बर्‍याच मुली केसांना पाणी लावायच्या मंगळवारनंतर शक्यतो त्यांची आईच तेल लावायला भाग पाडत असावी..

आज हा लेख वाचला आणि इतकं सगळं आठवलं

सुंदर!

शाळेतल्या आठवणी जाग्या झाल्या. आमच्याकडे उलटे होते. सकाळी जण गण मन आणि संध्याकाळी वंदे मातरम. पण आमची शाळा जरा मॉर्डन होती. त्यामुळी वर्गावर्गात स्पीकर्स बसवले होते. त्यामुळे आपापल्या वर्गातच उभे रहायचे.>>> आमच्याकडे पण

प्रार्थना संपल्यानंतर वर्गात जाताना प्रत्येकीचं चेकिंग व्हायचं, टिकली लावली आहे ना, बांगड्या घातल्या आहेत ना, वेण्या नीट घातल्या आहेत ना, नखं कापलेली आहेत ना इ. >>> आमच्याकडे पण ज्यांनी कुंकू लावलं नसेल त्या मुली पटकन पेनाने कपाळावर कुंकू गिरबिटवायच्या. वेण्या शेवटपर्यंत वळून वरच बांधलेल्या हव्यात. बटा बिटा बाहेर आलेल्या चालणार नाहीत. (कालच आवराआवर करताना अश्या वेण्या घातलेला फोटो सापडला आणि आज हा लेख वाचला.) आमच्या शाळेत पत्र्याची पेटी चालत नसे. दप्तरच हवं. ते खाकी दप्तर एकदा आणलं की ३-३ वर्षं चाले.

मस्तच रे लंप्या...
माझ्या शाळेतली प्रार्थना आठवली. मुलगा इथे आस्त्रेलियात वाढलाय. त्यांच्या शाळेत प्रार्थना-ब्रिर्थना असलं काय्येक नसतय.
मग ".. मला शिकव तुझ्या शाळेतली प्रार्थना" असा लकडा झाला. मी धन्यच धन्यं. पण मग शिकवताना मलाच रडूच रडू सारखं सारखं. माझा "रडीचा डाव" बगून बिच्चारर्‍यानं नाहीच परत म्हटलं.
आमच्या शाळेचा ड्रेस म्हणजे पांढरा ब्लाऊज आणि पिनोफ्रॉक (मुलींचा).. त्याला पट्टा मस्ट्टं. तो नसला तर... ",,, या अशा पुढे या... अफझलखान... हात पुढे करा..." व्हायचं.

ज्यांनी कुंकू लावलं नसेल त्या मुली पटकन पेनाने कपाळावर कुंकू गिरबिटवायच्या. वेण्या शेवटपर्यंत वळून वरच बांधलेल्या हव्यात. बटा बिटा बाहेर आलेल्या चालणार नाहीत.>>>>>>>>> अगदी...

लंपन हो.. तुम्ही पण जैनचे का?

<< ",,, या अशा पुढे या... अफझलखान... हात पुढे करा..." व्हायचं.>>

परत मागे येताना अफझलखानाचा शाहिस्तेखान करुन नाही ना पाठवायचे ?