हर शाम - उनके नाम

जाम आवडली. मस्तच.
धनु.

अतिशय छान ....ब्रिलीयंट!!! मला यातला ओघवतेपणा खुपच आवडला... अन हो... उशीरा वाचल्याच जाम वाईट वाट्ल....
सस्नेह... गिरीश

अजून काय हवं?

फार च छान!!

एक नंबर...

सुरेख, नचिकेत. खूप आवडली.
-मुकुंद कर्णिक

खूपच छान कविता!!

ती निसटून गेली वेळ
तो संपून गेला काळ
स्मरणात अजूनही माझ्या
ती गुंफीत राहते माळ

खूपच छान

ओंजळभर तहान, ढगभरून दान!

मस्त!

मी खरंच 'फिदा' झालेय या कवितेवर !
कितीही वेळा वाचली तरी मन भरत नाहीए !

क्या बात है!
बापू

हे वाचुन प्रत्येकाच्या आयुश्यात अश्या घड्लेल्या घटनांचि जखम भळ्भळु लागते.डोळ्यात आठवणिंचे पाणि आणते.

अ प्र ति म...शब्द न् शब्द खूप्पच सुंदर !

कशी निखळ अन नितळ!!

आवडली!!

सुनिलजींना अनुमोदन.. झटकन तो साखरपुड्याचा अल्बम समोर आला अन लख्ख प्रकाशातही अंधाराने झडप घालावी तसे काहीसे घटलेले आठवले.

खुपच छान.......................

आनंदयात्री,

बित गई वोह तनहाई भरी शाम, अब तो हर पल सवेरा हि सवेरा है.. दरीया हमारा, कश्ती हमारी ओर किनारा भी हमारा है ! असोत मस्त मस्त कविता. पुन्हा पुन्हा वाचायला आवडेल.

नचिकेत,
किती छान मांडलिस रे मैत्री. अगदी अलवार, अलगद उलगडणारी पण तेवढीच भक्कम आणि परिपुर्ण.
मस्त. खुप आवडली.

कविता खूप आवडली. विशेषतः स्वतःची स्पेस नावाची पोकळी, आषाढ श्रावण...

तो? आजसे हर शाम, उनके नाम, हं?
हे प्रश्नार्थी वाक्य दोघांच्या तोंडुन का निघावे ते कळले नाही. त्याच्या तोंडुन निघावे हे समजण्यासारखे. पण तिच्या का? त्याची काही प्रत्येक संध्याकाळ उनके नाम होणार नाही (होप सो !)

त्या आषाढातलं ते वादळ सहज पेलल्यामुळे
नातं श्रावणासारखं टवटवीत झालं होतं... > खल्लास!! आषाढवय शब्द आवडला!

वा सुरेख !
>>>"स्वत:ची स्पेस" नावाची पोकळी आयुष्यात तोपर्यंत शिरली नव्हती..
बरेचदा संध्याकाळ अंगावरून मोरपीसासारखी निघून जायची...
खिसे रिकामे पण मनं भरलेली असायची.>>><<< वा...... !

कदाचित मैत्री व्याख्येच्या बंधनात तेव्हा अडकली नव्हती

या मैत्रीला वय नाही, त्यामुळे चढ-उतारांचं भय नाही.

हां.. आषाढवयात एकमेकांना एकमेकांबद्दल

ती हातावरची रेघ मात्र पुसून हवी तिथे नाही काढता आली कधी...

ओंजळभर तहान, ढगभरून दान!

हे हे आणि एकंदरीत सर्वच अप्रतीम

मस्त...!!!