ट्युलीप, मागे एकदा तू 'वो अफसाना जिसे अंजाम तक लाना ना हो' बद्दल लिहीले होतेस, आत्ताची ही कल्पना त्याच्या एकदम विरुध्द आहे ना? खरच काही वेळा आपण असे म्हणतो की 'उसे एक खुबसुरत मोड देकर छोडना अच्छा' पण खरच जमत नाही, कुठेतरी खोल खालती काहीतरी शोधत असतोच. असो. छान लिहीले आहेस, गुलजार महान आहेच.

आह!
कविता आणि तुझं लिखाण, दोन्हीसाठी!

चलो फिर एक बार फिरसे अजनबी बन जाये हम दोनो

http://www.youtube.com/watch?v=dAwBDBx0YYE

सुरेख!

ट्युलिप,
सुरेख लिहिलयस. अगदी मनांतलं.

पण असे गुंते न ठेवणच उत्तम.. प्रयत्नाने नव्या नात्यांकरता जागा करावी.
शेवटी 'वो अफसाना जिसे अंजाम तक लाना न हो मुमकीन उसे इक खूबसूरत मोड देकर भूलना अच्छा' हेच खरं.
गुलझार असच काही जबरदस्त लिहून दीर्घकाळ मनांत रेंगाळत राहतो.

गुलजारबद्दल काय बोलावं.... हम सबकी उमर उनको लग जाये...

ट्युलिप, नेहमीप्रमाणे छानच लिहीलंयस. अगदी नेमकं. तू जेव्हा जेव्हा गुलजारच्या कवितेबद्दल लिहीतेस, मग ते असं छोटसं असो किंवा पान-पानभर, मला वाचायला खूपच आवडतं!

गुलजारचे Grace सारखे असते. वाचावे तेव्हढा अधिक उलगडतोय असे उगाचच वाटत राहते ...
टयु आवडले तुझे टिपण.

ट्यू - सहीच !!

ह्म्म्म!!!

कविता आणि तुमचे लिखाण - दोन्ही खूप छान.

येस्स...आवडलं!

गंमत म्हणजे 'शब्दांवर काट मारून शब्दही 'मिटवता' येत नाहीतच.. आणि ते लिहिताना मनात उमटून गेलेले विचार तर त्याहून नाही'... काट मारण्यामुळे आपण शब्द 'नजरेआड करतो' इतकंच. तो तिथेच असतो, आपण केवळ त्याच अस्तित्व नाकारतो, किंवा नाकारण्याचा प्रयत्न करतो.
आता विचारांचा हा धागा पकडून नात्यांचा, आणि मग गुलझारसाहेब आणि त्यांच्या लेखनाचा विचार करुन बघ...
शोध घेउन बघ... बघ काही शब्द हाती लागताहेत का की नुसताच रिकामा कागद उरतोय हातात ?

शब्दांवर काट मारता येते... कधी कधी शब्दं पुसटतात... काट मात्रं व्रणासारखी वरून मेलेली आत जिवंत...
अवघड केलस हे लिहून!

आपण शहरं सोडली तरी त्यांनी आपल्याला सोडलेलं नसतं कधीच..गुलझारला हे इतकं अचूक कसं उमगलेलं असतं कायमच? >>>>> सुरेख रसग्रहण!

वाह....