माझी प्रेम कथ फसलेली भाग ७

---------------------------------------------------------------------------------------------------
गोड, तिखट… आणि आता अख्खी प्लेटच बदलायची? भाग ७
---------------------------------------------------------------------------------------------------

माझ्या मनात मात्र एक गोष्ट अगदी स्पष्ट होती—

मी कुठून आलो आहे, माझी परिस्थिती काय आहे आणि माझ्या घराने मला इथपर्यंत पोहोचवण्यासाठी काय सहन केलं आहे… हे मी विसरू शकत नव्हतो.

मी एका साध्या, गरीब कुटुंबातून आलो होतो.

माझे वडील शाळेत ग्रंथालय सहाय्यक म्हणून काम करत होते.

लहानपणापासून मी त्यांना काम करताना पाहिलं होतं. शाळेतले काही शिक्षक त्यांच्याशी ज्या पद्धतीने वागायचे, ते मला अजिबात आवडायचं नाही.

शाळेचं काम वेगळं… पण अनेकदा कुणाला घरासाठी भाजी आणायची असेल, किराणा आणायचा असेल किंवा एखादं वैयक्तिक काम करून घ्यायचं असेल, तर बाबांना सांगितलं जायचं.

मला त्याचा खूप राग यायचा.

मी अनेकदा बाबांना म्हणायचो,

“बाबा, तुम्ही सरकारी कर्मचारी आहात. कुणाचे वैयक्तिक नोकर नाही. मग त्यांची घरची कामं का करता?”

पण बाबा कधी चिडले नाहीत.

ते शांतपणे एकच उत्तर द्यायचे—

“ज्ञानदेवा, एक गोष्ट लक्षात ठेव. उद्या तू मोठा अधिकारी झालास ना, तर तुझ्या हाताखाली काम करणाऱ्या माणसाशी कधीही असं वागू नकोस.”

त्या एका वाक्यात बाबांनी मला जे शिकवलं, ते कदाचित कोणत्याही पुस्तकात शिकायला मिळालं नसतं.

पण त्या अनुभवांनी माझ्या मनात नकळत एक न्यूनगंडही तयार केला होता.

आणि म्हणून मनीषाबद्दल विचार करताना माझं मन मला सतत सांगायचं—

“आपली वास्तविकता विसरू नकोस.”

खरं तर मनीषाने मला कधी कमी समजलं नव्हतं. तिने माझ्याबद्दल तसं काही म्हटलंही नव्हतं.

कदाचित तिला मी आवडतो की नाही, हेही मला माहीत नव्हतं.

प्रेम माझं होतं… निष्कर्षही माझेच होते… आणि स्वतःला नाकारण्याचा निर्णयसुद्धा मीच घेत होतो.

मी स्वतःच ठरवलं होतं—

“मनीषाला विसरायचं.”

राहुलच्या भाषेत सांगायचं तर—

“गोडापासून दूर राहायचं.”

पण प्रश्न अजूनही तोच होता—

कसं?

आणि अशा गंभीर प्रश्नांसाठी माझ्याकडे आता एकच स्वयंघोषित तत्त्वज्ञ उपलब्ध होता—

राहुल!

⸻

एक दिवस मी पुन्हा राहुलकडे गेलो.

तो अभ्यास करत बसला होता.

मी तोंड उघडणार एवढ्यात त्याने माझ्याकडे न पाहताच सांगितलं—

“मी तुला आता कोणताही सल्ला देणार नाही.”

मी थबकलो.

“आता मी काय केलं?”

तो माझ्याकडे पाहून म्हणाला,

“काल तू दीपालीकडे का गेला होतास, हे मला सगळं माहिती आहे. तुझा हेतू काय होता, तेही माहिती आहे.”

माझ्या पायाखालची जमीनच सरकली.

“याला कसं कळलं? "

डोक्यात CID सुरू झालं.

दीपालीने सांगितलं?

नाही… शक्य नाही.

मनीषाने सांगितलं?

पण तिला कशाला सांगायचं? तिला तर या सगळ्याबद्दल काही माहीतही नसावं!

मग?

शेवटी ठरवलं—या रहस्याचं उत्तर एकाच माणसाकडे आहे.

राहुलकडेच.

मी सावधपणे म्हणालो,

“राहुल, sorry यार. खरं तर मी तुला आधी सांगायला हवं होतं. पण गोष्ट थोडी complicated आहे आणि मला यात अजून गुंतायचं नाहीये. पण…”

राहुलने मला मध्येच थांबवलं.

“पण काय?”

आणि पुढे म्हणाला,

“Assignment complicated आहे म्हणून काय झालं? मी complete करू शकत नाही असं तुला वाटलं का? दीपालीची मदत घेण्याआधी एकदा मला विचारायचं ना!”

मी त्याच्याकडे पाहतच राहिलो.

“Assignment…?”

माझ्या डोक्यातली प्रेमकथा आणि राहुलच्या डोक्यातलं MCAचं assignment…

दोन्ही वेगवेगळ्या ग्रहांवर चालू होतं!

पण आता सत्य सांगण्यापेक्षा त्याच्या गैरसमजामध्येच सुरक्षित राहणं मला जास्त योग्य वाटलं.

मी लगेच चेहरा गंभीर केला.

“हो राहुल… माझीच चूक झाली. Complicated assignment साठी दीपालीकडे जाण्याआधी तुला विचारायला हवं होतं. पण काय आहे ना भावा… मला तुझ्यावर अजून pressure टाकायचं नव्हतं.”

बाहेरून मी अत्यंत भावनिक मित्र…

आणि आतून माझं मन वेगळंच calculation करत होतं—

“दीपाली तिच्या graduation मध्ये University Topper…

राहुलचे साधारण 55%…

दीपकला बारावीत 94%, पुढे 65%…

आणि हा पठ्ठ्या स्वतःला थेट दीपालीचा academic competitor समजतोय!”

राहुलचा confidence मात्र IIT च्या AIR-1 पेक्षा कमी नव्हता!

पण राहुल अजून नाराज होता.

तो गंभीरपणे म्हणाला,

“बघ अमोल, तू माझा विश्वास तोडलास. आता आपण एकमेकांशी बोलायला नको. माझी स्वतःची self-respect आहे, dignity आहे. माझ्या values सोबत मी कोणतीही compromise करू शकत नाही.”

आता परिस्थिती गंभीर झाली होती.

मैत्री धोक्यात होती.

माझ्याकडे पर्याय उरला नव्हता.

मी माझं ब्रह्मास्त्र बाहेर काढलं.

त्याच्याकडे गंभीरपणे पाहून विचारलं—

“कशासाठीच compromise नाही करणार… वडापावसाठीसुद्धा नाही?”

…

काही वेळाने आम्ही जवळच्या हॉटेलमध्ये बसलो होतो.

राहुलसमोर—

एक प्लेट वडापाव आणि चहा.

Values सुरक्षित.

Dignity सुरक्षित.

Self-respect सुरक्षित.

आणि आमची मैत्रीही पुन्हा सुरक्षित!

वडापावचा पहिला घास पोटात गेल्यावर राहुल पूर्ववत झाला.

मी मनात म्हटलं—

“हीच योग्य वेळ आहे. पोट भरलेला तत्त्वज्ञ जास्त चांगला सल्ला देतो.”

मी त्याला विचारलं,

“राहुल, एक प्रश्न आहे.”

त्याने संशयाने माझ्याकडे पाहिलं.

मी म्हणालो,

“समज… माझ्या एकाच प्लेटमध्ये गोड आणि तिखट दोन्ही आलं. आणि मला गोड खायचंच नाहीये… तर काय करायचं?”

आता मात्र राहुल माझ्या प्रश्नांना वैतागला होता.

तो म्हणाला,

“भावा! तुला गोड खायचं नसेल तर खाऊ नकोस ना! प्लेटमध्ये आहे म्हणून खायलाच पाहिजे का?”

मी शांतपणे ऐकत होतो.

तो पुढे म्हणाला—

“आणि तरीही सारखं गोड तुझ्या प्लेटमध्ये येत असेल…”

क्षणभर थांबला.

चहाचा घोट घेतला.

आणि अत्यंत सहजपणे म्हणाला—

“तर प्लेटच बदल! Simple.”

…

मी स्तब्ध.

डोळे मोठे.

मनात अचानक घंटा वाजली.

“अरे देवा… काय माणूस आहे हा!”

त्याला माझ्या आयुष्यात काय सुरू आहे याची अजिबात कल्पना नव्हती.

त्याच्यासाठी गोड म्हणजे खरंच गोड…

तिखट म्हणजे खरंच तिखट…

आणि प्लेट म्हणजे खरंच जेवणाची प्लेट!

पण माझ्या प्रेमात गोंधळलेल्या मेंदूने त्याच्या साध्या वाक्याचा थेट जीवनाचा सिद्धांत बनवला—

“गोड टाळता येत नसेल… तर प्लेट बदला.”

मी विचार करू लागलो.

मनीषापासून दूर राहायचा प्रयत्न केला—जमलं नाही.

तिला टाळण्याचा प्रयत्न केला—ती पुन्हा कुठेतरी समोर यायची.

लायब्ररीत कपाटामागे लपलो—तरी बाहेर आलो तर समोर तीच!

दीपालीशी बोलायला गेलो—मागे वळलो तर पुन्हा मनीषाच!

मग माझ्या बावळट मनाने राहुलच्या एका साध्या वाक्याचं भन्नाट translation केलं—

प्लेट = कॉलेज.

मी मनात म्हटलं—

“बस्स! उत्तर मिळालं.”

मनीषाला टाळण्यासाठी मनीषाला बदलायची गरज नाही…
स्वतःला रोज त्रास देत तिच्यापासून लपायचीही गरज नाही…
आपण सरळ कॉलेजच बदलायचं!

माझ्या चेहऱ्यावर अचानक समाधान आलं.

समोर राहुल निवांत वडापाव खात होता.

त्याला कल्पनाही नव्हती की त्याच्या “प्लेट बदल” या तीन शब्दांनी मी मनात थेट college transfer चा निर्णय घेऊन मोकळा झालो होतो!

आज मागे वळून पाहताना स्वतःवरच हसू येतं.

मी प्रेमातून बाहेर पडण्यासाठी किती विचित्र प्रयत्न करत होतो—

कधी लायब्ररीत लपत होतो…

कधी गोड-तिखटाचं गणित मांडत होतो…

कधी दीपालीकडे उपाय शोधत होतो…

आणि आता तर थेट कॉलेज बदलायला निघालो होतो!

पण त्या सगळ्या विनोदामागे एक अतिशय निरागस सत्य लपलेलं होतं—

मला मनीषापासून दूर जायचं नव्हतं…
मला फक्त तिच्याबद्दल वाटणाऱ्या प्रेमापासून स्वतःला वाचवायचं होतं.

कारण माझ्या मनाने आधीच ठरवलं होतं की मी तिच्यासाठी योग्य नाही.

मनीषाने नाही…

मीच स्वतःला तिच्या आयुष्यातून नाकारलं होतं.

आणि म्हणून त्या दिवशी वडापाव खाताना राहुलने सहज सांगितलेल्या एका वाक्यावर मी माझ्या प्रेमकथेचा सर्वात मोठा निर्णय घेतला—

“गोड प्लेटमधून जात नसेल… तर प्लेटच बदलायची.”

म्हणजेच—

कॉलेज बदलायचं… आणि मनीषापासून कायमचं दूर जायचं.

पण मला तेव्हा कुठे माहीत होतं…

कॉलेज बदलणं सोपं असतं,
पत्ता बदलणंही सोपं असतं…
पण एखाद्या व्यक्तीने मनात स्वतःची जागा बनवली असेल,
तर ते मन बदलण्यासाठी राहुलच्या वडापावपेक्षा थोडा जास्त मोठा उपाय लागतो!