माझि प्रेम कथा फसलेली ३

-------------------------------------------------------------------------------------------
त्या नावामागे लपलेलं माझं निरागस प्रेम… भाग ३
-------------------------------------------------------------------------------------------

MCA च्या पहिल्या वर्षाचे ते सुरुवातीचे दिवस… कॉलेज सकाळी आठ वाजता सुरू व्हायचं. नवीन वर्ग, नवीन चेहरे आणि अधूनमधून शिक्षक प्रत्येकाला समोर बोलावून स्वतःची ओळख करून द्यायला सांगायचे.

आपण पहिल्यांदा भेटलो तेव्हा मी तुला माझं नाव “अमोल” सांगितलं होतं, जरी कॉलेजच्या रेकॉर्डवर माझं खरं नाव “ज्ञानदेव” होतं.

मला माझ्या नावाची लाज नव्हती… पण मनाच्या एका कोपऱ्यात एक छोटीशी भीती होती—
“माझं नाव जुन्या धाटणीचं वाटून तू माझ्यावर हसलीस तर?”

कदाचित कारण त्या वेळेपर्यंत तू माझ्यासाठी फक्त वर्गातली एक मुलगी राहिली नव्हतीस. तुझं माझ्याबद्दल काय मत आहे, याला नकळत माझ्यासाठी खूप महत्त्व आलं होतं.

म्हणून वर्गात ओळख करून देतानाही मी म्हणायचो,
“माझं नाव अमोल कोळी…”

पण ज्या गोष्टीची मला भीती होती, ती एक दिवस खरंच घडली.

मी वर्गासमोर उभा राहून नेहमीप्रमाणे “मी अमोल कोळी…” असं म्हणालो आणि वर्गातून कुणीतरी अचानक म्हणालं,

“तुझं खरं नाव ज्ञानदेव आहे ना? मग अमोल का सांगतोस? ज्ञानदेव नाव सांगायला लाज वाटते का?”

क्षणात सगळ्या वर्गात हशा पसरला…

आणि त्या हसणाऱ्या चेहऱ्यांमध्ये मी नकळत फक्त तुलाच शोधलं.

तूही बाकीच्यांसोबत हसत होतीस.

त्या क्षणी मला खूप अवघडल्यासारखं झालं. चेहऱ्यावर काहीच दाखवायचं नव्हतं, पण मन मात्र भरून आलं होतं. काही न बोलता मी शांतपणे तिथून खाली उतरलो आणि माझ्या बाकावर जाऊन बसलो.

दिवसभर डोक्यात एकच विचार फिरत राहिला—

“मी माझं खरं नाव का लपवलं?”

फक्त ते जुन्या धाटणीचं वाटत होतं म्हणून?
की त्यामागचं खरं कारण वेगळंच होतं?

उत्तर मला हळूहळू समजत होतं…

मला सगळ्या वर्गाच्या हसण्याची भीती नव्हती; मला फक्त तुझ्या हसण्याची भीती होती.

आणि शेवटी नेमकं तेच घडलं होतं.

त्या दिवशी कॉलेज सुटल्यानंतर मी सरळ माझ्या रूमकडे निघालो. कॉलेजपासून रूम फक्त दहा मिनिटांच्या अंतरावर होती, पण त्या दिवशी तो छोटासा रस्ता संपतच नाही असं वाटत होतं.

मला कुणाशी बोलायचं नव्हतं. कुणाला भेटायचं नव्हतं. काही काळ सगळ्यांपासून दूर राहावंसं वाटत होतं.

दुसरा दिवस मंगळवार होता—आपल्या कॉलेजची साप्ताहिक सुट्टी.

तो संपूर्ण दिवस मी स्वतःमध्येच हरवलेलो होतो. मनात अपराधीपणा होता—एका साध्या नावासाठी मी स्वतःची खरी ओळख का लपवली?

पण त्या शांत दिवसात मला एक गोष्ट पहिल्यांदा स्पष्टपणे जाणवली…

मी तुझ्यापासून दूर राहायचं ठरवत होतो. तुला टाळायचं, तुझ्यासमोर जाणं कमी करायचं असं स्वतःलाच समजावत होतो.

पण जितका तुझ्यापासून दूर जाण्याचा विचार करत होतो, तितकंच मन मला तुझ्याकडे ओढत होतं.

आणि तेव्हाच मला माझ्या त्या सगळ्या भीतीचं खरं कारण कळलं—

मला माझ्या नावाची भीती नव्हती…
मला तुझ्या नजरेत कमी होण्याची भीती होती.

कारण नकळत, अगदी निरागसपणे…

मी तुझ्या प्रेमात पडलो होतो.