गेले क/तरायचे राहून - स्वाती_आंबोळे

छान लिहिलं आहे.
जलतरण शिकण्यासाठी शुभेच्छा !!

तुझ्या कडून जमीन सुटणार नाही याची खात्रीच आहे.
चेकलिस्टची काळजी वाहू आहेस तर टाकुन दे चेकलिस्ट वर होऊन जाऊ द्या टु डू!

खूपच गंभीर लिहील्याने कमेण्ट बोटातच गिळली.

बकेट लिस्ट' म्हणायचं टाळलं असल्याचं चाणाक्ष वाचकांच्या लक्षात येईलच. तरून तरायचं तर बकेटीत कशाला!>>
शुभेच्छा!

जमीन सुटणार नाही>> मला पण हा शब्दप्रयोग आवडलाय

चेकलिस्टची काळजी वाहू आहेस तर टाकुन दे चेकलिस्ट वर होऊन जाऊ द्या टु डू >>>> १००++

खूप छान लिहिलंय, या नव्या टू-डू ला मनापासून शुभेच्छा. लवकरच जमीन सोडून पाण्यावर तरंगण्याचा अनुभव तुम्हाला मिळो!

छान लिहिलं आहे.

मजा करत असतानाही माझं वेळेचं, जबाबदार्‍यांचं वगैरे भान सहसा/पूर्णपणे सुटत नाही. मी एकदम नोकरीधंदा सोडून कलाक्षेत्रात किंवा समाजसेवेत उडी किंवा संन्यास घेणार्‍यांतली नाही. अंतिम जबाबदारी माझी असेल तर दुसर्‍याकडे सोपवलेल्या कामांवरचंही माझं लक्ष हटत नाही. >>>> याला "अगदी अगदी ! " असं झालं
मला पण ते एक्सट्रीम अ‍ॅडव्हेन्चर्स मधे काही थ्रिल नाही वाटत. किंवा मजा म्हणून ते करून पहावे असे अजिबात नाही वाटत.

आत्ताही शिकू शकतेसच. मी जपानमध्ये असताना क्लास लावला होता पोहायचा. पण मजा म्हणून आणि वेळ घालवायला म्हणून. खूप शिकायला हवं असं काही वाटलं नव्हतं.
नाही म्हणायला थोडं नाचता यायला हवं होतं असं वाटतं अधूनमधून. पण एक व्यक्ती आहे ज्याने शिकवलं तर प्रयत्न करता येईल.

डीट्टो!! स्वातीताई मी पण तुझ्याच "बोटीत"

पंचमहाभुतातल्या या एका भुताची फार भिती वाटते मला..

स्विमिंग शिकण्याचे असफल प्रयत्न करून झाले. अ‍ॅडल्ट स्विमबॅच त्यातही फक्त बायकांची वगैरे... श्वासाचं तंत्र जमायला आधी पाण्यात तोंड घालावं तर लागतंच.. तिथेही मान वर च ठेवणार हा बाणा आडवा आला आणि जसं ते जमिनीवरून पाय उचलायला सांगतात हातातल्या नुडल्स किंवा बोर्डच्या आधारे तिथे ततपप व्हायला लागते...
रुढार्थाने पाय जमिनीवरच असणारी बाई आहे मी तू म्हणतेस तसं जमिन सोडवत नाही

तुला शुभेच्छा!

पंचमहाभुतातल्या या एका भुताची फार भिती वाटते मला..>> मला पाण्याच आकर्षण आहे पण तरी मी नाही शिकलेय अजून

स्वाती, तुझे पाय अगदी जमिनीवरच आहेत !

खूप छान लिहिलं आहे. म्हणजे, तुझ्या त्या परिपूर्तीच्या तुलनेत अगदीच साधं...तरीही मनभावनच!
जळाहून हलके होऊन तरंगत राहण्याचा अनुभव घेण्यासाठी खूप शुभेच्छा !

मस्त लिहिलं आहे.
पण राहून गेलेलं कशाला ? अजून शिकू शकतेस की.

छान लिहिले आहे.
मला ते बंजी वगैरे किंवा हिसका बसणारे काहीही सहन होणार नाही, मला गरगर फिरवणाऱ्या राईड्स सुद्धा सहन होत नाहीत. तुझं जसं पाय जमिनीवर, तसं मेंदू आणि शरीर एका रेषेत आणि मेंदू वर लागतो मला. नाही तर आता माझी सटकली. खरीच वेळ आली तर मी मारेनही हेलिकॉप्टर मधून उडी पण असं तिकीट काढून खोटं खोटं नाही. मला पोहता येतं पण.

किंबहुना स्थायीभाव हाच स्थायीभाव आहे असंही म्हणता येईल. >>> एकदम पीएल लेव्हल

मस्त लेख. जमिनीवर पाय हे उपमेसारखे आणणे - जमले आहे.