शशक स्पर्धा - खुशालराव - सावली - करुण रस + भय - उपमा + रुपक अलंकार

आज तो आपल्या आराम खुर्चीवर बसून बाहेर पाहत होता, कडूलिंबाच्या झाडाची पाने वाऱ्यावर डोक्यावर घागर घेऊन ओळीत चाललेल्या स्त्रीयांप्रमाने तालात हेलकावे घेत होती.

बाहेर पडलेल्या तडख उन्हात ती कडूलिंबाची सावली त्याला तिच्या प्रेमाची आठवण करून देत होती तिनेही त्याच्या कोमल मनावर तिच्या प्रेमाची सावली धरली होती..

तो स्वतःला वारंवार आपण रागाच्या भरात हे करायला नको होतं हेच म्हणत होता, हे सगळे स्वप्न आहे आणि आत्ता आपण झोपेतून जागे होणार हे त्याचे मन त्याला सारखे सांगत होते पण तस होत नव्हते.

समोर तिचे निष्प्राण कलेवर रक्ताच्या थारोळ्यात पडले होते.