तुझी ओढ की विरक्ती

आत्मबोधाच्या पलीकडे, जिथे ‘मी’चं अस्तित्व विरतं,
जिथे स्वतःचीही जाणीव हळूच विरून जाते,
जिथे ‘मी’ आणि ‘तू’ यांच्यातला भेद शांतपणे विरघळतो,
जिथे प्रेम इतकं गहिरं होतं की ओळख, अहंकार, विचार — सगळं मागे पडतं.

अशा आत्मबोधाच्या काठावर उभा आहे मी —
मला ठाऊक आहे… तो क्षण कधीतरी येणारच,
जेव्हा माझ्यातला संन्यासी
सगळ्या ओढींचे धागे अलगद सोडवू लागेल.

विरक्तीची ती शांत हाक
आतून मला आधीच ऐकू येते आहे…
पण तरीही —
मी जाणीवपूर्वक वेळेला थांबवून धरलं आहे.

हो, प्रिये…
मी मुद्दाम तुझ्या स्पर्शात अधिक खोल बुडतो,
तुझ्या ऊबदार देहाला अधिक घट्ट कवटाळतो,
तुझ्या जवळ येताच
माझ्यातला संन्यासी क्षणभर तरी मागे सरतो,
आणि उरतो फक्त एक धडधडता, तुझ्यासाठी आसुसलेला मी —
तुझ्या प्रत्येक स्पर्शासाठी भुकेला… जागा… जिवंत.

हा केवळ वासनेचा ज्वालामुखी नाही,
ही माझी तुझ्यासाठी केलेली जिवंत बंडखोरी आहे —
विरक्तीच्या नियतीविरुद्ध उभी केलेली
माझ्या प्रेमाची अखेरची मशाल.

मोजणी तर आधीच सुरू झाली आहे, प्रिये…
क्षणांचे अंक शांतपणे कमी होत आहेत,
आणि म्हणूनच —
मी आपल्या नात्याला आणखी घट्ट गुंफतो आहे,
जणू अणू-अणूंमधल्या गुंतागुंतीसारखं
आपलं अस्तित्व एकमेकांत विणतो आहे.

मी वेळेला फसवत आहे, प्रिये,
तुझ्या मिठीत क्षणांना जखडून ठेवत आहे —
कारण तो दिवस येणारच…
जेव्हा शांतता मला पुन्हा आपल्या कुशीत बोलावेल.

पण तोवर —
तुझ्या प्रत्येक उष्ण श्वासात मला विरघळू दे,
तुझ्या प्रत्येक स्पर्शात मला पूर्ण जळू दे,
माझ्या या तुझ्यासाठीच्या ओढीकडे दुर्लक्ष करू नकोस,
कारण तुझ्यावरील ही आस, ही उष्ण ओढ —
हाच तो धागा आहे
जो मला अजूनही तुझ्याशी घट्ट बांधून ठेवतो.

उद्या जर मी विरक्तीत हरवलोच,
तरी माझ्या प्रत्येक श्वासाच्या राखेत
तुझ्याच प्रेमाची धग जिवंत राहील —
अनंत… अटळ… आणि अखंड.