काल, आज, उद्या

कालच्या जखमांना आजही कसला उजेड नाही आहे,
मनात मात्र आशेचा एक दिवा अजून जळत आहे.

आजच्या वाटेवर काळजीचा दाट धूर पसरला आहे,
तरी उद्याच्या वाऱ्याला हळूच स्पर्श करून बघत आहे.

कालच्या नदीवर ओघळलेलं नाव कुठेच दिसत नाही आहे,
आज नव्या लाटेला हृदय पुन्हा हात पुढे करत आहे.

उद्याच्या आकाशात ताऱ्यांचा मेळा जमणार आहे,
आजचा थकल्यासारखा चेहरा तिकडे पाहत आहे.

काल, आज, उद्या — तिघांच्या मधली हीच कथा आहे,
रात्र संपली तरी मनाचा अंधार टिकूनच आहे.