स्पिरिट ऑफ फ्रायडे!!!

काम थोडे कमी असले की मी कधी कधी आरामात आवरून जिवाचे मुलुं ड - पाच रस्ताच खरेतर - करुन हपिसात अवतार घेत असते. नडलेल्यांचे फोन कमी येतात. सुकून हा मुंबईत कधीही न मिळणारा पदार्थ १०० ग्राम चाखा यला मिळतो. तर परवाच्या
शुक्रवारी एक गम्मत घडली. मी अशीच घरातुन निघून पाच रस्त्यात मेडिकल शॉप मध्ये धडपडत आले. तिथे ही गर्दी म्हातार्‍यांचीच. मग नेहमीचा शिरस्ता असा की दवा घ्यायची. मग रस्ता क्रॉस करुन कीर्ति महल मध्ये जायचे. निवांत उपमा ,वडा नाहीतर ऑनिअन उत्तपम खायचे व आटो करुन हपीसात जायचे.

औषधे घेउन, उपमा खाउन मी बाहेर पडले. आता आटो करायची. हा वेस्ट साइडने स्टेशनला जाणारा मेन रस्ता आहे त्यामुळे आटो मिळणे अंमळ अवघड आहे. इकडे तिकडे थोडे चालत जावे लागते. पण समोर एक थांबलेली आटो दिसली. रोड क्रॉस करुन गेले तर आटोवाला बसतो त्या शिटेवर एक बारके खार्‍या दाण्यांचे पाकीट दिसले. असेल काही च्याउ म्याउ म्हणून त्याला आतैं क्या विचारले.

आटो वाला महत्वाचे काम करत होता पक्षी. समोर एक बारीक खबदाड सारखे पण फुल्ली स्टॉक्ड वाइन शॉप आहे. हे मला तेव्हाच लक्षात आले. मला बसायला सांगून त्याने त्या दुकानातून एक क्लि अर लिक्विड, पक्षी जिन/ व्हॉडका टाइप काहीतरी घेतले. तुमचा काही कार्यक्रम आसेल तर मी दुसर्‍या आटोने जाईन म्हणून मी उठलेच पण नै नै चलो म्हणून तो निघालाच.

इतकेच नव्हे तर त्याने तो पव्वा आपली पाण्याची प्लास्टिकची बाटली असते, ती ही छोटी दहा रुपयाची. त्यात ओतला व सारखे करुन झाकण लावले. व रिक्षा चालवता चालवता आधी त्या शेंगदाण्याचा बकाणा भरला. व एक मोठा घोट रिचवला !! हे फुल ट्राफिक मध्ये ४० स्पीडला!!

टर्न घेइपरेन्त माझी तंतरलेली होती. अरे देवा. आय डोंट सपोर्ट ड्रंक ड्रायविंग अ‍ॅट ऑल. झिरो टॉलरन्स. पण उतरता ही येइना.
नशीबाने पुढच्या टर्नला मोठा सिग्नल लागला. मी भर्रकन त्याच्या अंगावर पैसे टाकले व उतरुन घेतले. मला इथेच एक काम आहे सांगून.
तसे ते होते ही. मग ही दारुडी- बेवडी रिक्षा आली तशीच सिग्नल मध्ये भुर्र कन निघून गेली. बाटली अर्धी पेक्षा जास्त खाली करुन. पुढे काय झाले कोण जाणे. मी फुटपाथ वर उतरुन एक मोठा श्वास घेतला व कामाच्या दुकानात गेले. खुर्ची वर बसून दम खाल्ला व दुकानदाराला ही मज्जा सांगितली. पुढचे काम करुन दुसरी रिक्षा घेउन डेस्क वर आले. पण तरी मन धडधडत होते. साठ वर्शातला बेवड्या आटो चा हा पहिलाच अनुभव व शेवटचा ही. मुंबईत काही ही केव्हाही घडू शकते हे परत एकदा जाणवले!!!