शिवाजी महाराज आणि मावळ्यांना बाहुबली बनवू नका

लोकांना हे असे च बघायला आवडते हे चूक .
>>>>>>
बहुसंख्य लोकांना नसेल आवडत. पण धंद्याचे गणित जमवायला पुरेश्या लोकांना नक्कीच आवडत असेल.
आणि त्यांना सोबत मिळते ते कसे का होईना आपल्या वीरांवर पिक्चर बनून त्यांच्याबद्दल सर्वांना समजत तर आहे ना अश्या विचारसरणीच्या लोकांची.
निदान हि विचारसरणी बदलली तरी चित्र बदलेल.

लोकांना फक्त लिहिण्या/बोलण्यापुरता तात्विक निषेध नोंदवायला आवडते. अमितव म्हणतात ते काही प्रमाणात बरोबर आहे.. करमणुकीसाठी लोक तत्व/विचार वगैरे सगळं पायदळी तुडवतात. असे लोक पुढच्या पिढीला सारासार विचार करायला कसा शिकवणार देव जाणे.
हे लोक सिनेमा प्रदर्शित झाला की सहकुटुंब सहपरिवार सिनेमाला जाणार, मग आपल्यापाशी कुठलेही क्रेडेंशिअल नसतांना चित्रपटाचे परिक्षण लिहिणार, त्यात सकाळी ऊठल्यापासून संध्याकाळी झोपेपर्यंतचा वैयक्तिक वृत्तांत सांगणार आणि शेवटी मराठी सिनेसंस्कृतीच्या प्रसारासाठी थिएटरध्येच बघा असा सोज्वळ आग्रह करणार.
ट्रेलरमधेच काय वाढून ठेवले आहे हे दिसत असतांना ईथे लेखाशी सहमती दर्शवणार्‍या किती जणांनी तान्हाजी थिएटरमध्ये बघितला असेल?
दुतोंडीपणा हे आताशा सोमिवर अ‍ॅक्टिव लोकांचे व्यवच्छेदक लक्षण व्हायला लागले आहे.

लेख पूर्णत: पटला. ऐतिहासिक सिनेमांचा आता उबग यायला लागलाय. एवढंच आहे तर कुणीतरी फ्रँचाईजी घेऊन वेगवेगळे भाग काढायला हवे होते. कलाकार तेच ठेऊन. एकच भूमिका कितीजण करणार आणि त्यात कितीजण 'सूट' होणार? लहानपणापासून ऐकलेल्या इतिहासातल्या गोष्टी आणि हे सिनेमे यात प्रचंड फरक जाणवतो. आणि तो खटकतो. VFX च्या नावाखाली फक्त अचाट, अतर्क्य काहीतरी दाखवणे आणि हॉलिवूडसारखेच आम्ही हे दाखवायचा अट्टहास करणे निव्वळ हास्यास्पद वाटते.
हे सगळे सिनेमे पूर्ण बघून डोकं न भंजाळलेला माणूस विरळाच.
भव्यदिव्यतेच्या नावाखाली खरा इतिहास झाकोळला जातोय हे खरं.

अक्षर आणी अक्षर पटल.
लोकाना हेच बघायला आवडते हे कारण असेल तर कल्पना विश्वाला मर्यादा नाहित, राजामौलीसारखी घ्या की एखादी काल्पनिक कथा आणी मग दाखवा काय हवे ते
पण इतिहासाशी खेळ करु नका.

या लेखावर माझी मिक्स्ड रिअ‍ॅक्शन आहे. नविन तंत्रज्ञान जरुर वापरावं, पण त्याचा सदुपयोग होणं जरुरी आहे. महाराजांच्या कारकिर्दितल्या अनेक प्रसंगांवर एक स्वतंत्र सिनेमा किंवा एपिसोड होउ शकतो. त्या काळातले लँडस्केप्स, गावं, किल्ले आणि त्यातला रस्टिक फील तंत्रज्ञाना शिवाय येउ शकत नाहि. उदाहरणादाखल जिओटिच्या बॅटल ऑफ दि बास्टर्ड्स मधला हा सीन बघा. त्या प्रसंगातली भव्यता आणि तीव्रता व्हिएफएक्सच्या वापरा शिवाय पडद्यावर येउच शकत नाहि.

आता मांजरेकरांचं बजेट किती आहे याची क्ल्पना नाहि, पण ते मराठ्यांच्या या ऐतिहासीक/भावनिक प्रसंगाला न्याय देतील अशी आशा करुया. अक्षय कुमारची निवड सुद्धा चूक आहे असं मला वाटत नाहि. एखाद्या भुमिकेत ब्लेंड होणं हे खुप कमी कलाकारांना जमतं, अक्षय कुमार त्यातला एक आहे...

््
शब्द न् शब्द पटला.
आधीच तो भंसाळ्या दिसेल त्या ऐतिहासिक व्यक्तिरेखेला डोंबाऱ्यासारखे ग्रुप डान्स करायला लावतो >>>>
मला विनय आपटेंची एक सिरीयल आठवली शिवाजी महाराजांवर केलेली. दूरदर्शन वर होती पण काही कारणांमुळे पूर्ण झाली नाही. काय सुरेख होती ती सिरीयल . असं दर्जेदार काम कोणी का करू शकत नाही?

एक शिवप्रेमी म्हणून या सगळ्या बाजारूपणाचा आता खरोखर उबग आला आहे आणि कुठंतरी हे थांबायला हवं असं मनापासून वाटतं >> मनापासून पटलं. शिवाजींवर भालजींनंतर सिनेमे नव्हते ते बरेच होते असे वाटत होते. फे फ च्या प्रत्येक शब्दाला अनुमोदन. स्वार्थासाठी महाराजांना आपापल्या अगेंड्यांमधे बसवणे हा भयंकर उबग आणणारा प्रकार आहे. ह्या सगळ्यांना टकमक टोकावरून ढकलून दिले जावे किंवा हत्तीच्या पायी दिले जावे.

मधे नागनाथ महाराजांवर तीन सिनेमे काढणार ज्यांचा फोकस व्यक्ती, डावपेच , नाट्य असा असणार असे वाचलेले. तिथे अपेक्षा धरायला हरकत नसावी.

मस्त मुद्देसूद मांडणी. आवडले.
ह्या सिनेमॅटीक लिबर्टीवाल्यांनी महाराज आणि अफझलखान यांना स्विट्झरलंडमध्ये ड्रिम सिक्वेसांत "तू मेरे सामने, मै तेरे सामने, तुझको देखूं के ठार करूं" असं गाणं आणलं की ते ही सुटले नि आपणही... तोवर हे असंच चालायचं....

ओघवते व ओजस्वी

मूळ लेखाशी टोटली सहमत. रानभुली, अमितव व इतर अनेकांच्या प्रतिक्रियाही बरोबर आहेत.

लेख प्रचंड आवडला आणि पटला. शब्दाशब्दाशी सहमत आहे. प्रतिसाद पण उत्तम आले आहेत.

आशुचँप, तुझी काही हरकत नसेल तर व्हॉट्सअ‍ॅप वर हा लेख तुझ्या नावानिशी शेअर करायला आवडेल मला. जरूर सांग.

खूप खरं लिहिलंय आशूचँप. तुम्ही लिहिलेल्या खर्‍या मावळ्यांची ओळख आणि त्यांची कामगिरी वाचून अक्षरशः अंगावर काटा आला. तसं सिनेमात बघून होणं पण अपेक्षित आहे. पण भव्य दिव्य ऐतिहासिक च्या नावाखाली वाट्टेल दे दाखवणं आणि लोकांना तेच खरं वाटून त्याचा उदोउदो करणं याची चिड आणि खेद दोन्ही वाटतं. तुमच्या लेखातला उबग हा शब्द परफेक्ट आहे. हॉलिवूड तुमचा आदर्श असतो तर मग निदान त्या लोकांची जुना काळ उभा करण्याची पद्धत एकदा बघावी. नुसते अ‍ॅव्हेंजर्स सारखे मुव्ही बनवून काय उपयोग?

तुम्ही खरंच हा लेख पेपरात छापून आणता येईल का बघा.

>> तुम्ही खरंच हा लेख पेपरात छापून आणता येईल का बघा.>> ++
तसंच सोशल मिडीयावरही शेअर करा.

एकंदरीत सर्वांचा नाराजीचा सूर आहे हे या लेखावर आलेल्या प्रतिक्रियांमुळे समजले. आपण एकटेच नाहीत याचे समाधान सुद्धा वाटले. दोन प्रतिसाद वेडेवाकडे लिहीलेत, आपण सांभाळून घेतले आणि आवडल्याचे कळवल्याबद्दल धन्यवाद.

आशुचँप तुम्ही अशा सर्वांचे प्रतिनिधित्व केल्यामुळे आभार.

लेख प्रचंड आवडला. अगदी अगदी झालं वाचताना. वेगवेगळ्या वर्तमानपत्रातून, मासिकांमधून छापून आणायला हवा. सोमी वर ही. प्रतिसाद ही छान.

हा लेख पेपरात नक्की यायला हवा.
मला ताना(न्हा)जी आवडला होता.आणि तरीहि हे पटलं आणि सर्व प्रतिसादही.

संपूर्ण लेखाशी सहमत.
हा लेख खरेच सोशल मीडियात जायला हवा

संपूर्ण लेख पटला. अगदी एक अन एक वाक्य.

एकदम सटीक लिहीलंय दादा. एक नंबर. यथार्थ आणि सडेतोड. पूर्ण सहमत.

Sahi pakade hai..
Mee baghayachi himmatach karat nahi anekada..

खरच मनातले लिहिले आहे तुम्ही. मी यातला एकही चित्रपट पाहिला नाही. ट्रेलर पाहूनच हिम्मत झाली नाही. अजून एक ट्रेंड लक्षात आला तो म्हणजे ऐतिहासिक व्यक्ति च्या तोंडी आताची टपोरी भाषा घुसडायची. बाजीराव वाट लागली म्हणणार, बाजी प्रभू चल हट म्हणणार. असला वैताग येतो ना हे बघून.

मराठी मध्ये तर खूप सिनेमे येवून गेले.
आता खरे तर जागतिक दर्जा चा सिनेमा त्यांच्या जीवनावर आला पाहिजे .
आणि अगदी रिअल मध्ये.
त्या काळचे वातावरण ,सामाजिक स्थिती सर्व हुबे हुब आले पाहिजे
अशा सिनेमाची गरज आहे.
तसा एक पण सिनेमा आता तरी अस्तित्वात नाही.
गांधी हा सिनेमा कसा बनला होता.अगदी रिअल.
तरी कलाकार ब्रिटिश होता .

अजून एक ट्रेंड लक्षात आला तो म्हणजे ऐतिहासिक व्यक्ति च्या तोंडी आताची टपोरी भाषा घुसडायची. बाजीराव वाट लागली म्हणणार, बाजी प्रभू चल हट म्हणणार.
>>>>>

हो अगदीच.
आणि हे ट्रेलरमध्ये दाखवतात. म्हणजे यामागे व्यावसायिक ॲंगल असतो हे उघड आहे.

आशुचॅम्प >>> अगदीच सहमत! ह्यातले कोणतेही चित्रपट (मराठी व हिंदी दोन्हीही) बघितले नाही, आणि इच्छाही नाही.

ह्यावरून आठवलं. आमचा एक सामान्य बुद्धिमत्तेचा मित्र होता. त्याने एक संशोधनपर लेख लिहिला, आणि एका जगप्रसिद्ध नियतकालिकात प्रकाशित केला. सगळ्यांनी फार कौतुक केले, हुरूप येऊन त्याने आणखी २ - ३ लेख प्रकाशित केले, परत कौतुक झाले. त्यामुळे मित्राने हुरळून जाऊन (कोविड १९ महामारीत घरी असतांना मिळालेल्या मोकळ्या वेळेत) लेख लिहायचा सपाटाच लावला, चांगले ३० - ४० लेख प्रकाशित झाले. ह्यात एकाच विषयाचे विभिन्न पैलू अभ्यासले असले तरी, सगळ्या लेखांत एकच विश्लेषण पद्धती वापरली होती; तथापि नाविन्यता राहिलीच नाही. त्यामुळे हे लेख वाचायचे सोडाच, जाणकार साफ दुर्लक्ष करत (कारण सगळं तेच तेच). कदाचित त्याच्यात सर्जनशीलता/कलात्मकताच (क्रीटीव्हिटी) नव्हती (कोणतेही संशोधन करायला ती फार आवश्यक आहे असे माझे ठाम मत आहे). सुरुवातीला कोणाच्या प्रेरणेने वा मार्गदर्शनाखाली लिहिलेल्या २ - ३ लेखांवरून जे काही कौतुक झाले त्यावरून त्याने तोच मार्ग पत्करला

(हे लिहिण्यास कारण की, असेच काहीसे दिगपाल लांजेकर ह्याचे झाले आहे असं मला वाटत. चिन्मय मांडलेकरांच्या सोबतीने 'तू माझा सांगाती' ही कलर्स मराठीवरील काहीशी गाजलेली मालिका सोडली तर त्याच्या इतर मालिका फारश्या चालल्या नाही उदा., सख्या रे व चंद्र आहे साक्षीला, (दोन्हीही कलर्स मराठी). पुढे मांडलेकरांच्याच सोबतीने 'फर्जद' चित्रपट लिहिला व कदाचित तो चालला, त्यामुळे हुरळून जाऊन छत्रपती शिवाजी महाराजांशी संबंधी ८ चित्रपट काढायचे घोषित केले, हे सर्वश्रूत आहे. दरम्यान दूसरा की तिसरा चित्रपट प्रदर्शित झाल्यावर त्यांच्या पाठीराख्यांनी समाज माध्यमांवर आणखी अशीच ऐतिहासिक चित्रपटांची मक्केदारी घेतलेल्या एक खासदार-अभिनेत्यावर धूळफेक सुरू केली. त्यातूनच दोघांच्याही पाठीराख्यांचे/समर्थकांचे विविध माध्यमांवर आभासी युद्ध सुरू झाले. ह्यावरून महाराज व मावळेही प्रचंड दुखी झाले असतील. मग मांजरेकर तरी का मागे राहतील? ऐतिहासिक चित्रपट चालत आहेतच, त्यांनीही वाहत्या गंगेत हात धुवायचे ठरवले).

लेखाशी सहमत.
प्रतिसादात चांगली चर्चा.

अतिशय सुंदर लेख आणि प्रतिसाद. हे खरंच सगळ्यांपर्यंत पोहोचलं पाहिजे विशेष करून ह्या सगळ्या निर्मात्यांना हे कळवल पाहिजे

मीही यातले बरेचसे पिक्चर्स पाहिलेले नाहीत. पावनखिंड पाहिला आणि त्यातल्या हास्यास्पद सीन्स वरून कल्पना आली होती. तान्हाजी सुद्धा अर्धाच पाहिला. ते झिपलाइन वगैरे पाहिल्यावर पुढे फार इंटरेस्ट राहिला नाही.

या सगळ्यात आपण महाराजांचा आणि त्यांच्या मावळ्यांचा अपमान करतोय हे कुणाच्या गावीच नसतं. >>> हेच मलाही वाटले. पावनखिंड मधे एक सीन आहे. एका किल्ल्यावर महाराज व त्यांचे सरदार चढाई करत असतात. वरती बुरूजावरून एक शत्रूचा सैनिक भाला मारतो. तो भाला महाराजांच्या चेहर्‍याच्या जेमतेम फुटापर्यंत पोहोचतो. इथे एकदम क्लोज अप. नाट्यपूर्ण सीन वगैरे. मग एकदम एक "बाहुबली" मजबूत हात साइडने पुढे येतो व तो भाला रोखतो. मग त्या व्यक्तिरेखेची (रायाजी) एण्ट्री. एकदम साउथ स्टाइल.

या सगळ्या ड्राम्यामधे यांना हे लक्षात येत नाही की खुद्द शिवाजी महाराज तो भाला इतका जवळ येईपर्यंत नुसतेच बघत बसतील काय? पण मुख्य हीरो सोडून बाकीच्यांनी "बघत बसणे" हा या पिक्चरचा स्थायीभाव आहे. या सीन नंतर सुद्धा मग रायाजी तो भाला अडवतो. पुन्हा वरती बघतो. तर बुरूजावर तो भाला फेकलेला सैनिक तसाच बघत बसलेला आहे. मग रायाजी तो भाला पुन्हा वर फेकतो तर तो "येउ द्या" स्टाइलने अजूनही तसाच उभा असल्याने मरतो.

लढाया, मारामार्‍या या बर्‍याचश्या साउथ पिक्चर्सच्या प्रभावाने कोरिओग्राफ केल्यासारख्या आहेत. त्या अजिबात अस्सल वाटत नाहीत. एरव्ही शेती वगैरे करणारे, किंवा बारा बलुतेदारांपैकी लोक स्वराज्यासाठी लढायला उठले. ते शरीराने बाहुबली नव्हते. डोंगरांजवळ राहणारे, शेती व इतर कामांकरता रोज १५-२० किमी सहज चालणारे मराठी लोक अगदी व्यायाम करणारे असले, तरी टीपिकल धिप्पाड पंजाब्यांसारखे दिसत नाहीत. पण ते भयंकर काटक असतात. तो तसा लुक प्रमुख व्यक्तिरेखांचा दिसत नाही. इथे अंकित मोहन वगैरे एकदम गोल्ड जिम मधे जात असल्यासारखा दिसतो.

पण याने हरखून जाणारे पब्लिक आहे. गेल्या काही वर्षांत डीसी/मार्व्हल वाले पिक्चर्स एका बाजूला, तर एक हीरो, दोन हिरॉईन्स आणि प्रत्येक फाइटीत पन्नास लोक गारद टाइप साउथ च्या हाणामार्‍या असलेले पिक्चर्स - यांचा एक प्रचंड मोठा प्रेक्षकवर्ग महाराष्ट्रात सुद्धा उगवलेला आहे. त्यांना यातले कलाकार, त्यातील कथा वगैरे सगळे तोंडपाठ असते. एखाद्या तेलुगू प्रेक्षकाइतकेच त्यांनी अल्लू अर्जुन, महेश बाबू हे लोक, त्यांची तेथील स्टाइलिश स्टार छाप टोपण नावे वगैरे "इंटर्नलाइज" केलेले आहे. त्यांना हे पिक्चर्स म्हणजे आपल्या इतिहासाचा गौरव वाटतो. "अ‍ॅव्हेंजर्स मधे तुम्हाला हे चालते, तर तानाजी मधे का चालत नाही" असे अफाट प्रश्न या गप्पांत आलेले पाहिले आहेत. आपलाच इतिहास याने चीप होतो हे यातील अनेकांच्या लक्षात येत नाही.

मूळचा पहिलवान किंवा अ‍ॅथलीट नसलेला साधा शेतकरी रात्री प्रचंड अवघड पद्धतीने गड चढून जातो आणि मग त्यानंतर तेथे लढाई करतो. याचे अप्रूप पब्लिकपर्यंत पोहोचायला हवे. तो जर एरव्हीही एका फाइटीत दहा जणांना लोळवताना दिसला, तर तो एका उडीत डोणजे गावातून थेट कल्याण दरवाज्यात का पोहोचत नाही असा प्रश्न पडेल

अतिशय उत्तम प्रतिसाद फारएण्ड!
'पावनखिंड'मध्ये बहिर्जी नाईक राजरोस येऊन शिवाजी महाराजांना भेटतात. नाचगाणंही आहे बहुतेक. सगळे लोक त्यांना ओळखत असतात, की हे महाराजांचे प्रमुख हेर आहेत.
गुप्तहेराला असे सगळेजण ओळखायला लागले तर त्याला गुप्तहेर का म्हणायचं? श्रीमान योगीमध्ये बहिर्जी नाईक पन्हाळ्यावर येण्याचा प्रसंग किती छान रंगवलाय. भर पावसात रात्री बैराग्याच्या वेशात बहिर्जी नाईक येतात आणि पहारेकरी त्यांना पकडतात. ते महाराजांनाच भेटण्याचा आग्रह धरतात, फक्त महाराज त्यांना ओळखतात आणि ते एकटेच त्यांच्याशी बोलतात. असंच काहीसं झालेलं असण्याची शक्यता जास्त आहे ना.

मराठी लोक अगदी व्यायाम करणारे असले, तरी टीपिकल धिप्पाड पंजाब्यांसारखे दिसत नाहीत >> हे डिटेलिंग खूपच पुढचं झालं. हे भारतात सार्वत्रिक आहे. आपल्याकडे पूर्वी कधीच सिक्स पॅक बॉडी आणि मसल कटस दिसणे हे सौंदर्याचं लक्षण नव्हतं. आपल्या देवदेवतांच्या मूर्ती बघा, चित्रं बघा, त्यात एकवेळ मारुतीराया धिप्पाड असेल, पण सिक्स पॅक वाला नसतो. त्याउलट ग्रीक काळापासून पाश्चात्त्य देशांत सिक्स पॅक हे सौंदर्याचं लक्षण आहे. आपला मावळा, रांगडा गडी, हा एरवी शेतात, उन्हातान्हात राबत असे, त्याला कधी खायचे वांदे असत. त्याउलट ग्रीक रांगडा गडी हा मुद्दाम रांगडेपणासाठी वेगळा व्यायाम आणि आहार देऊन तसा घडवला जात असे. आपल्याकडे आता कुठे गेल्या काही दशकात ही पद्धत यायला लागली तेव्हा लोकांना सिक्स पॅकचं सौंदर्य डोळ्यात भरलं आणि ते ही इतकं, की अमुक एक माणूस सुंदर होता असं दाखवायचं असेल तर त्याला तशी बॉडी असणारच हे गृहित धरलं जाऊ लागलं आहे.

पण ते एकवेळ ठीक आहे. सौंदर्य हे बघणाऱ्याच्या नजरेत असतं. आणि जर आता बघणाऱ्यांच्या नजराच बदलल्या आहेत, तर त्यांना कुठे पटवत बसा की तुम्ही समजता ते सौंदर्य पूर्वी नव्हतं. त्यापेक्षा हा घ्या ग्रीक शरीराचा मराठी मावळा.