मुलीचा बाप होणे फार अवघड असते ..

मुलीचा बाप होणे फार अवघड असते. आणि त्यात तुझ्या लेकीसारखीचा बाप होणे तर आणखी अवघड. येतील हळूहळू अनुभव तुला ..

लेक अगदी अडीच तीन वर्षाची झाल्यापासून हे ऐकतोय. आणि तेव्हापासून उत्सुक आहे, तयार आहे, ते अनुभव कधी येताहेत याची वाट बघत

आज एक बहुधा त्यातलाच मजेशीर अनुभव आला, तो शेअर करावासा वाटतोय. तेवढीच विचारांची देवाणघेवाण...

तर झाले असे,
काल लेकीने आपली एक पँट दाखवली. जिला लेगिंग की काय म्हणतात. तिला गुडघ्याजवळ एक छानसे भोक पडले होते. म्हटले बाद झाली.
आज तिने गपचूप तिच्या दोन्ही पायांवर छान कातरकाम करत आणखी भोकं पाडली आणि मी एक बाद झालेली पँट कशी फॅशनच्या नावावर पुनर्जिवित केली असा आव आणू लागली.

आईबापच आहोत तिचे. सात वर्षे झाली तिच्यासोबत. तर तिनेच हा गेम केला हे आम्हाला समजले.
त्यात मी पडलो बाप, मला तर तिचे सारेच आवडते, हे सुद्धा आवडले. म्हणजे आता पुन्हा असे करू नकोस अशी ताकीद देऊन झाली. पण कौतुकाने तिचा एक फोटोही काढला. तिनेही छान दारातली सायकल घरात आणून त्यावर बसून छान पोज वगैरे देत फोटो काढून घेतला. त्यानंतर शास्त्रंच असते ते म्हणत मी तो फोटो छानसे कॅप्शन देत फेसबूक आणि व्हॉटसप स्टेटसवर शेअर केला... आणि कामाला लागलो.

तासाभराने लाईक्स कॉमेंट चेक केल्या. ज्यात व्हॉटसपवर मला एका शालेय मित्राची मजेशीर कॉमेंट आढळली.

थांबा, एक मिनिट, फोनच बघून सांगतो.. म्हणजे त्यापुढे आमच्यात घडलेल्या संवादाचा शब्दन शब्द डिट्टो देता येईल..

हम्म, तर मित्राची प्रतिसाद होता,
भिकारपणा आहे हा, आवरायला हवे..

मी - छे रे, बघण्याचा दृष्टीकोण .. (तुटक उत्तर देऊन संवाद न वाढवता निसटणार होतो पण तो भाई काही ऐकायच्या मूडमध्ये नव्हता)

मित्र - काय बघण्याचा दृष्टीकोण? तुला तुझा आणि ईतर लोकांचा पोरींकडे बघण्याचा दृष्टीकोण माहीत नाही का? की आता बदलला आहेस तू.. सर्वांचा दृष्टीकोण तोच असतो..
(मला उगाचच मी स्वत:ही शक्ती कपूर, रणजीत कॅटेगरी असल्यासारखे वाटू लागले)

मी - सर्वच लोकांचा दृष्टीकोण तसा आहे हे मानले तरी काय मग आपल्या पोरी बुरख्यात ठेवायच्या का?

मित्र - बुरख्यात कशाला, पण आहे ते नीट घालावे ना, फाडायचे कश्याला. लोकांना मुद्दाम फाडून दाखवावेच कश्याला?

मी - तसे तर साडीतही पोट दिसते, ब्लाऊजमध्ये पाठ दिसते. एखादा पाठ पोट बघून चेकाळत असेल तर मग आपले पारंपारीक वस्त्र साडीही नेसणे सोडायचे का आता?

मित्र - हे बघ मला ईतके गहन नाही जायचेय, काय दिसतेय काय नाही. याबाबत तू आईबाबांचा सल्ला घे.

मी - बाबा तर मीच आहे.

मित्र - अरे तुझ्या आईवडिलांचा सल्ला घे.

मी - त्यांचा काय ईथे संबंध?

मित्र - पोरगी लहान आहे. काही संस्कार जुन्या जाणत्या लोकांनी केले तर वाईट नाही. आणि संस्कार म्हणजे लगेच काही बुरखा नव्हे.

मी - एक्झॅक्टली. संस्कारांचा आणि पोशाखाचा काही एक संबंध नसतो. सर्वांशी प्रेमाने वागावे, शांततेत जगावे, समानता बाळगून राहावे हे शिकवतो तिला..

मित्र - This is westernization. Mad mimic of western culture

मी - असू दे ना वेस्टर्न कल्चर. हे मॅड आहे हे कोणी ठरवले?

मित्र - ते लोकं नागडे फिरतात, आपण फिरायचे का?

मी - मग बुरख्यात जायचे का? निसर्गानेच माणसाला नागडे जन्माला घातले आहे. कपड्यांचा शोध नंतरच लागला आहे.

मित्र - ते सोड, मी काय म्हणतो, घेऊन फाडायचे कश्याला. मग फाटकेच घ्यायचे ना?

मी - हो, हे बरोबर म्हणालास. तिलाही तेच सांगितलेय. कसेही फाडू नकोस. वाटल्यास तुला एखादी छानशी डिझायनर कटस असलेली जीन्स घेऊया.

मित्र - पण न फाडता वापरले तर चालणार नाही का? उगी तापू नको हा, nothing personal.

मी - छे रे, मी कूल आहे. तूच लोड घेत आहेस उगाच.

मित्र - नाही रे, लोड नाही घेत. विचार करतोय या मानसिकतेचा.

मी - तेच, उगाच जास्त विचार करू नकोस. आपले विचार वेगळे आहेत ईतकेच.

मित्र - नाही रे विचार नाही करत आहे जास्त. कोणाला कर्मदरीद्री व्हायचे असेल तर आपल्याला काय.

मी - बघ, पुन्हा जगाकडे बघण्याचा दृष्टीकोणाचा फरक. आपल्या आनंदासाठी जगावे, जगाचा विचार करू नये. ईतका सिंपल फंडा आहे आमच्याकडे
(मला जेव्हा जेव्हा असली फिलॉसॉफी झाडायचा चान्स मिळतो तेव्हा मी तो सोडत नाही )

मित्र - असू देत. compulsion नाही बाबा. कपडे फाडण्यात आनंद मिळतो तर मिळू देत. तुझ्याशी म्हणून बोललो मी. अन्यथा उगी तोंड उघडत नाही.

मी - एक्झॅक्टली ! हाच अ‍ॅटीट्यूड ठेवावा. मला काय. प्रत्येकाला आपल्या मर्जीने जगण्याचा अधिकार द्यावा. जर त्याने आपले नुकसान नसेल..

मित्र - तू मित्र आहेस, म्हणून बोललो रे..

मी - जरूर बोलावे. विचारांची देवाणघेवाण झालीच पाहिजे. फक्त ते लादले जाऊ नयेत. कोणाला एखाददुसर्‍या गोष्टीवरून जज करू नये. हेच जर माझ्या मुलाने पँट फाडली असती तर कदाचित असे बोलला नसतास..

मित्र - मुलगी आहे म्हणूनच तर जास्त काळजी घ्यावी लागते.....
(फायनली !! ये सुनने के लिये मेरे कान तरस गये थे )

मी - मी स्वतःही एक पोरगा आहे रे. मलाही कॉलेजला असताना अशी जीन्स फाडायची बरेचदा ईच्छा व्हायची. पण कधी हिंमत झाली नाही.

मित्र - आपले संस्कारच तसे होते.

मी - छे रे, संस्कारांनी हात बांधले नव्हते. माझ्यात ती फॅशन कॅरी करायची हिंमत नव्हती. त्यासाठी लागणारी बेफिकीरी, तो स्मार्टनेस नव्हता. पोरीत ते ऊपजत आहे.

मित्र - जेवलास का? काय होते स्पेशल आज? तुझी बायको केक करते ते आवड म्हणून की बिजनेस म्हणून? चल बाय ! Dont Take it personally ...

कटला मेला, ते सुद्धा जेव्हा मी छान रंगात आलेलो.. म्हणजे त्या डीडीएलजेच्या अनुपम खेर सारखे, "बस्स चौधरी साहब बस्स, मेरी बेटी मेरा गुरूर है, और मेरे गुरूर को मत ललकारो" वगैरे डायलॉग मारायच्या मूडमध्ये आलेलो तेवढ्यात तो शुभरात्री बोलून निसटला...
बाकी त्याला कोण समजवणार, मी पर्सनली बोललेले किती छान एंजॉय करतो ते

जोक्स द अपार्ट,
मुलीचा बाप होणे फार अवघड असते. येतील हळूहळू अनुभव तुलाही...
येऊ देत