गँबलींग/ जुगाराच्या सवयीपासून सुटका करायचीय...

वय वर्ष २९.५. गेल्या २.५ वर्षांपासून ज्या ठिकाणी राहतोय, तिथे गँबलींग लीगल आहे. इथे आलो, तेव्हा लग्न झालेलं नव्हतं, त्यामुळे सॅलरी खूप जास्त आणि खर्च मोजका. पैसे सेव्ह करत होतो, घरी पाठवत होतो. एफडी केल्या. हळुहळू एकटे राहण्याचा कंटाळा येऊ लागला, आणि एंटरटेंमेंटची साधनं, जागा शोधायला सुरू झालं. आधी नव्या देशात खूप फिरलो, अ‍ॅक्टीव्हिटीज सुद्धा केल्या. मित्र खूप असे नव्हते, पण ओळखी भरपूर झाल्या होत्या, महाराष्ट्र मंडळात बराच अ‍ॅक्टीव्ह होतो. हे सर्व करता-करता, कॅसिनोमध्ये जायची सवय लागली. तिथे छोट्या-छोट्या गेम्सपासून सुरुवात केली. पैसे जिंकायचो, बँकेत जमा करून ठेवायचो. कधीच कर्ज काढलं नाही, कुणाकडून उसने पैसे घेतले नाहीत. पण नंतर पुढच्या ६ महिन्यांत, सॅलरी आली, की कॅसिनोची पायरी चढायला लागलो आणि पहिल्या ४-५ दिवसांत फक्त महिन्याचा खर्च निघेल एवढेच पैसे उरायला लागले. पुढच्या काही महिन्यांत, ते सुद्धा नाही उरायचे. मग क्रेडीट कार्ड घेतलं, आणि बिलं / रेंट भरण्यासाठी कॅश अ‍ॅडव्हान्स घेऊ लागलो. पुढच्या सॅलरीत व्याजासह सगळं बिल भरायचो, मग उरलेल्या पैशात सगळी बिलं, महिन्याचा खर्च रेंट भागवायचो. मग आपली सवय आता व्यसनात बदलतेय, हे उमजून कॅसिनोपासून सेल्फ-एक्सक्लूजन घेतलं.
पुढचे दोन महिने व्यवस्थित गेले. पण कॅसिनोजच्या बाहेर पण, पोकीज नावाचे छोटेखानी कॅसिनोज चालतात, आणि तिथे पण त्याच मशीन्स चालतात, फक्त छोट्या डिनॉमिनेशन्समध्ये हे समजले. एक दिवस तिथली पायरी चढलो, आणि पुन्हा सेम चक्र सुरू झालं. गेल्या महिन्यांत या सगळ्याचा कहर झालाय, आणि क्रेडिट कार्डावर ७५% कॅश अ‍ॅडव्हान्स रक्कम घेतली होती. ती फेडतो न फेडतो, तोच उरलेली रक्कम काल पुन्हा हरून आलोय.
हे सगळं इथे लिहून फक्त मन मोकळं करू इच्छितो. पुढची सॅलरी येईपर्यंत लढणार, पॉजिटीव्ह विचार करून आपण यातून बाहेर पडू म्हणून स्वतःला सावरणार आणि निराश होणार नाही हे जाणतो. पण ही सवय सोडण्यासाठी जे जे शक्य आहे ते करून झालंय, पण यातून बाहेर पडता मात्र येत नाहीये. घरी हे सगळं सांगू शकत नाही, किंवा मला आपल्या दु:खांचा पाढा वाचून आपण कमजोर आहोत हे दाखवता येत नाही, आणि कितीही वाईट परिस्थिती आली, तरी हार न मानता लढायचं असं वाटतं, पण मी कमजोर झालोय खरा. पैसा येईलही, पण माझा आत्मविश्वास डळमळतो, ओव्हर रिअ‍ॅक्ट सुद्धा होतो. मित्र-मैत्रिणी यांच्याशी संवाद साधतो, सगळे कार्यक्रम अटेंड करतो, कुणालाच हे कळू देत नाही की मी माझ्या या सवयीमुळे आर्थिक अडचणीत आहे. उलट एका गरजू मित्राला भारतात पैशांची गरज असतांना, मी सध्याच्या माझ्या परिस्थितीतही मोठी मदत केलीय. कधी खूप पश्चात्ताप होऊन एकट्यात रडून घेतो, सावरतो आणि पुन्हा सारं सुरू करतो, पण अचानक हाव सुटते आणि सगळ्या तत्त्वज्ञानाचा, अक्कल-हुशारीचा कडेलोट करून येतो. काही चांगल्या गोष्टी आहेत/करतोय आयुष्यात, पण त्या घडायला/ पूर्ण व्हायला वेळ लागतोय आणि तोपर्यंत ही सवय मला सोडायचीय. होपफुली आय विल डू इट...