रिकाम्या तिजोर्‍या

आम्हांला ही कविता (मधु मागशी माझ्या सख्या परी) बहुधा दहावी-अकरावीला असणार. त्याच वर्षी विडंबन केलेले.
हल्लीहल्लीच मायबोलीवरील 'मोळीवाली' वरून माझ्या हस्तलिखिताची आठवण झाली.
सभोवती सगळ्या मोळीवाल्या, मोलकरणी, इ. फक्त त्याच काम करतांना दिसायच्या त्यांच्या कुटुंबात, म्हातार्‍या होईपर्यंत; म्हणून सुचली असणार.
थकली गात्रे भिवविती र्‍हदया- येथे देणेकरी भिववती र्‍हदया
लागले नेत्र रे निवृत्तीवरी !!- येथे जप्तीवरी
अशी त्या बालवयात लिहिली होती.
आत्ताही मोलकरणींच्या आयुष्यात खूप काही बदल झाला आहे असे वाटत नाही. त्यांच्या राहणीमानात फरक झालाय; पण कामातून सुटका हवी असते, अशा अर्थी बदल केलाय.

..सुसंगती सदा घडो, सुजनवाक्य कानी पडो..