दारू

दारु
मे महिन्याची तापलेली रणरणती दुपार, उकाड्यामुळे हैराण होऊन लोक घराबाहेर पडायला टाळतायत रस्त्यावरुन झळा ऊठत होत्या. गरम वार्‍याचे झोत जीव नकोसा करत होते. अश्या या ऊन्हात भर दुपारी श्रेया बिअर बार च्या बाहेर तापलेल्या डांबरी रस्त्यावर मी नशेत दुंध होऊन पडलो होतो, बारच्या बाजुनेच एक मोठा सांडपाण्याचा मोठा ओढा त्याच्या पूर्ण क्षमतेने सार्‍या गावाची घाण आणि दुर्गंध घेऊन वाहत होता. बाजुलाच एक नगरपालिकेने ठेवलेली कचराकुंडी होती, ती भरुन बाहेर कचर्‍याचा डोंगर वाढत चालला होता, त्यातच डुकरांचा एक परिवार किंवा टोळी असावी बहुतेक आनंदाने बागडत आपले पोट भरत होती.
अश्या या घाणीत पूर्वाश्रमीचा नामंकित प्रसिद्ध डॉक्टर अर्जुन पाटिल म्हणजे खुद्द मीच लोळत पड्लो होतो, नाका तोंडाभोवती घोंघावणार्‍या माश्यांचे मला काहीच वाटत नव्हते, मळकटलेल्या आणि जागोजागी फाटलेल्या कपड्यांचे मला काहिच वाटत नव्हते, वयाची चाळिसी गाठलेला मी उन्हाच्या तडाक्यात, अश्या गलीच्छ घाणीत खितपत पडलो होतो. खरच दारू ईतक सगळ सहन करण्याची शक्ती देते का? एका साध्या कार्बन आणि हायड्रोजन च्या मिश्रणामध्ये एवढी ताकद असते एव्हढे सगळ पचवण्याची, सहन करण्याची ?
डॉक्टर अर्जुन पाटिल अत्यंत कष्टातून वैद्यकिय शास्त्रातील पदवी मिळवली आणि शहरातल्या एका मोठया हॉस्पीटल मध्ये नोकरी लागली, दहा- पंधरा वर्ष नोकरी केली. नोकरी करताना मित्रांच्या संगतीत राहून दारु प्यायची सवय लागली. हळूहळू कधीतरी होणारी पार्टी दिवसेंदिवस वाढत चालली, रात्री झोपताना थोडीशी घेतो असे ठरवून ठेवलेले मनाशी, पण सकाळ संध्याकाळ रतीप चालू झाला, व्यसनाधीनते मुळे नोकरी वरूनही काढुन टाकण्यात आले. तसा मी दारुच्या पुर्ण आहारि गेलो आणि आता माझी ही अवस्था आहे.
खरच दारुमध्ये इतकी शक्ती आहे की अश्याही परिस्थीत मला स्वर्गात असल्यासारखे वाटते आहे. खरच पण ही नशा ऊतरल्यावर मात्र अतीव यातना देऊन जाते. मी प्यायच म्हणून पीत नाही ओ पण या पैशांच्या दुनीयेला आणि सततचे टोमण्यांना सहन करण्याची शक्ति फक्त आणि फक्त दारूच मला देऊ शकते. खरतर मला लेखक व्हायचे होते पण या घरातल्या हालाखीच्या अत्यंत गरीब परिस्थीला, पैशाने श्रीमंत आणि मनाने व माणुसकीने भिकारी असलेल्या समाज्याच्या कानाखाली एक सणसणीत थोबाडीत मारता यावी म्हणून मी डॉक्टर झालो, तेव्हा असे वाटायचे की पैशानेच सर्व काही विकत घेता येऊ शकते का? यशाचे एक प्रमाण म्हणून आपला समाज पैशांकडेच का बघतो पण आता ऊत्तर मिळाले पैशाने दारू विकत घेता येऊ शकते पैशाने स्वर्ग विकत घेता येऊ शकतो. किती वेळ मी ईथे पडून आहे काय माहिती, पण मला आता कशाचेच वाईट वाटत नाही, लहान पोरं, बायका, माणसं माझ्याकडे बघत चालले आहेत, माझ्यावर हसतायत याच मला काहिच वाटत नाही. कारण हा समाज माझ्या लायकीचाच नाही.
वैद्यकीय क्षेत्रात असल्यामुळे दारुचे मेकॅनीझम ऑफ अ‍ॅक्शन मला माहिती आहे पण हे अमृत मनाच्या असह्य वेदनांना कसे काय शमवत असावे अजुन मला आश्चर्य वाटते. आता जशी नशा ऊतरेल तसे मला या माणसांच्या वेष घेतलेल्या श्वापदांच्या दुनियेत परताव लागेल याचीच खंत आहे. मलापण वाटते शुद्धीत रहावे, निटनेटके रहावे, प्रतीष्टेचे आयुष्य जगावे पण माझ्या दुनियेत आणि या दुनियेत खूप फरक आहे. माझ्या नशेच्या दुनियेत कोणी मला जज करु शकत नाही, माझ्या कपड्या वरून, माझ्या शिक्षणावरुन, माझ्या स्वभावावरून कोणी माझी किमत ठरवू शकत नाही आणि ठरवली तरिही मला फरक पडत नाही.
मी माझ्या बेधुंद आयुष्यात खूप खूप सुखी आहे.