स्वतः

आज स्वतःने स्वतःचीच गोष्ट लिहायची ठरवली तेव्हा स्वतः रस्त्यावरचं ऊन पाहत खिडकीत बसला होता. ऊन हळुहळू फाटकातून आत शिरत होतं आणि स्वतः त्याच्या कडे नजर रोखून पाहत होता.
स्वतः ला उन फार आवडतं, अगदी शेजारच्या झाडावरच्या घरट्यापेक्षा, त्यातल्या छोट्याश्या पिल्लापेक्षा आणि त्या पिल्लाला पळवून न्हेण्याच्या कल्पनेपेक्ष्याही जास्तं!
उन्हात बसलं की आतला गारठाही थोडा उबदार होतो असं स्वतः मला परवाच सांगत होता. तो म्हणे एकदा एका ओसाड रानामध्ये हरवला होता. रात्र होऊ लागली, सूर्य अस्ताला गेला. रानात अंधार वाढू लागला. हळू हळू अंधाराला पसरायला जागाच राहिली नाही तेव्हा अंधार स्वतःच्या काळजात उतरला. त्याचे ते धाकधुक करणार काळीज पाहून अंधारालाही थोडे हायसे वाटले. त्याने त्याला घट्ट मिठीत घेतले.जशी रात्र उलटू लागली तसे स्वःताला आपल्याच हृदयाचे ठोके ऐकू यायचे बंद झाले. रात्रीचा नुस्ता किरकिराट.....
स्वतःचं काळीज हळूहळू थंडं होऊ लागलं पण स्वतः पळत राहिला ...जीव खाऊन... सूर्याच्या दिशेने.
किती मिनिटे,किती दिवस, किती महिने....
स्वतःला जाग आली तेव्हा एक भुंगा स्वतःच्या कानापाशी गुणगुण करत त्याला हाका मारत होता. दुपारचे कितीतरी वाजले होते. ऊन स्वतःच्या डोक्यावर थोपटत होते. सगळे वारे शांतपणे स्वतःभोवती उभे होते. स्वतःने डोळे उघडले तसे ऊन पटकन आत शिरले. काळजातल्या अंधाराला बाहेर हाकलत काळीज शेकले.
त्या दिवसापासून थोडसं ऊन स्वतःच्या आतच घर करून राहतंय. आतलं उन आणि बाहेरचं उन भेटलं की अजूनच मजा येते. मग चार दोन पक्षी, एखादा भुंगा, वार्यावर उडत जाणारे पान, दोन-एक फुलं, ढगाची सावली, गवताचे तृण सगळे स्वतःच्या काळजातलं ऊन पाहण्यासाठी आजुबाजूला गोळा होतात, गप्पा मारू लागतात.
स्वतः स्वतःच्या गोष्टींमध्ये त्यांच्या ही गोष्टी रंगवून लिहणार आहे.
चला , रस्त्यावरचं ऊन आता अंगणात पोहोचलय.
ऊन्हाला काळजात उतरवून घ्यायची वेळ झालीय, काळजातल्या उन्हाला उधळून द्यायची वेळ झालीय.