अननोन चायना - भाग १

अननोन चायना -भाग २- http://www.maayboli.com/node/48669

अननोन चायना - भाग ३ - http://www.maayboli.com/node/48684

अननोन चायना भाग ४ - http://www.maayboli.com/node/48706

चीन मधील तेरा वर्षांच्या वास्तव्यात आमचा कटाक्ष तेथील अश्या स्थळांना भेट द्यायचा असे , जिथे परदेशी

टूरिस्ट्स सहसा जात नाहीत. किंबहुना बहुतेकांना त्या स्थळांची माहिती ही नसते. अतिरिक्त गर्दी टाळण्याकरता

चीनी सरकार काही साईट्स ची इंटरनॅशनल स्तरावर जाहिरात करत नसावे. पण नेटवर या ठिकाणांची माहिती

उपलब्ध आहे.

या एप्रिल मधे आम्ही कामानिमित्त ,' क्वांग चौ' ला गेलो असताना नेट वर सछुवान प्रांतातील ,' चियुचायकोउ' चे

फोटो पाहिले आणी अक्षरशः प्रेमातच पडलो . या चायना भेटीत इथे भेट द्यायचीच हे ठरवून टाकले. त्याप्रमाणे

नेटवर चायनीज साईट वरून ग्रुप टूर बुक ही करून टाकला. (क्वांगचौ , साऊथ चायना तील क्वांगडाँग प्रॉविन्स

ची राजधानी असून , सछुवान प्रॉविंस , साऊथवेस्ट मधे लोकेटेड आहे.)

टूर ऑपरेटर ला मात्र कुणी फॉरिनर्स या ग्रुप मधे सामिल होणार या गोष्टीचं प्रचंड प्रेशर आल्यासारखं वाटलं.

तिने दहांदा फोन करून वॉर्न केलं कि जर तुम्हाला खरोखरच मँडरिन येत असेल तरच हा टिपिकली चायनीज

ओरिएंटेड ग्रुप टूर जॉईन करा. शेवटी ( उतणार नाही मातणार नाही, घेतला टूर सोडणार नाही.. असं मनात

म्हणत..) तिची खात्री पटवून दिली तेंव्हा कुठे ती शांत झाली.

ठरल्याप्रमाणे १३ एप्रिल ला क्वांग चौ हून सछुवान एअर लाईन्स च्या विमानाने तीन तासांचा प्रवास करून आम्ही

सछुवान ची राजधानी ,' छंग तू' च्या विमानतळावर उतरलो. इथे बहुतेक प्रत्येक प्रॉविंस ची स्वतः ची एअर लाईन

आहे ,याशिवाय केंव्हा केंव्हा तर एखाद्या शहरा ची आपलीच एअर लाईन दिसून येते. तेथील म्युनिसिपल कार्पोरेशन

स्वतःच्याच खर्चावर ही विमान सर्विस चालवतात. उदाहरणार्थ पुणे एअर लाईन किंवा महाराष्ट्र एअर वेज ,

असं नुस्तं इमॅजिन करून पाहा!!!

चीन मधील सर्वात जास्त लोकसंख्या असलेल्या शहरांत , छंग तू चा नंबर चौथा लागतो. १४ मिलिअन लोकं इथे

आणी आसपास च्या भागात राहतात. हे जायंट पांडा चे माहेरघर आहे. तिबेट ला जायला छंग तू हे एकमात्र

प्रवेशद्वार आहे.

१३ तारखेला दुपारी पोचल्यामुळे, हॉटेल च्या आसपास फिरून घेतलं. जिथपर्यन्त नजर जाईल तिथपर्यन्त

सहा लेन्स चे रस्ते , मेन रस्त्या ला लागून १५ फूट रुंदीचा फुटपाथ, ज्याचा उपयोग फक्त आणी फक्त पादचारीच

करतात ( ऊप्स!! अविश्वसनीय सत्य !!!). रंगीबेरंगी फुलांनी सजलेले डिवायडर्स, चौक , रस्त्या च्या कडेने

शिस्तीत उभे असलेले डेरेदार वृक्ष दिसत राहतात.

जवळच एक वॉकिंग आणी शॉपिंग स्ट्रीट दिसली.. आधी लहानशी वाटलेली.. एक किलोमीटर चाललो तरी संपण्याची

काही चिन्हंच दिसत नव्हती. मग त्या स्ट्रीट ला अजून काही रस्ते इकडून तिकडून फुटू लागले.. येऊन मिळू लागले.

जागोजागी कचर्‍याचे व्यवस्थित झाकण असलेले डबे ठेवलेले असले आणी नागरिक त्यामधे कचरा

टाकण्याची नैतिक जबाबदारी घेत असले तरी एका हातात लांब दांडक्या चे खराटे वजा झाडू आणी दुसर्‍या हातात

कचरा उचलण्याकरता लांब हँडल चा ट्रे घेऊन सफाई कामगार सतत फिरत होते. याशिवाय त्यांच्या जवळ अजून एक

लांब दांडा होता ज्याच्या टोकाला चिमटा बसवलेला होता. त्याच्या सहाय्याने कागदाचे बोळे सदृष्य कचरा( असलाच

तर!!) सहजपणे उचलला जात होता.

सगळी कडे मोठाले शॉपिंग मॉल्स, फूड मॉल्स, शेकड्यांनी लोकं रमत गमत चालत होते, कुणी खरेदी करत होते

तर कुणी नुसतेच (आमच्यासारखे) भटकत होते. मग पाय दुखायला लागल्यावर मुकाट्याने हॉटेलकडे परतलो. नंतर

कळलंही या ८५ वय वर्षं असलेल्या स्ट्रीट ने जवळ जवळ २० हेक्टेअर ची जागा व्यापलेली आहे.

दुसर्‍या दिवशी चिउचायकोउ ला जाणारे विमान सकाळी साडे सहा ला सुटणार होते. त्याकरता पहाटे चार वाजता

टूर ऑपरेटर कंपनी ची गाडी आम्हाला पिक करून एअरपोर्ट ला सोडणार होती.

क्रमशः