आईने कसे वळण लावले नाही

कविता थोडी लांबलेली असेल, पण वाचावी असा रसिकांपुढे हट्ट करतो. आताचे ठाऊक नाही पण काही काळापूर्वीचे हे घरोघर दिसणारे चित्र आहे. पूर्वीच्या मराठी चित्रपटांतील खाष्ट व प्रेमळही सासूबाई इंदिरा चिटणीस याना नजरेपुढे ठेऊन या कवितेतले सासुचे पात्र शब्दांकीत केले आहे.

सुनबाई तुला, येतच नाही काही
आईने कसे वळण लावले नाही

आम्ही उठायचो पाचाच्या ठोक्याला
घालून सडा लागतसू पूजेला
चल उठ आता सूर्य आला माथ्याला
जायचे आहे कचेरीस नव-याला

स्वैपाकाची तयारी नाही काही
आईने कसे वळण लावले नाही

चल घाल घड्या वाळुन पडले कपडे
ते झाल्यानंतर आरशात बघ रुपडे
भांडीकुंडी तशीच मोरीत पडली
भाजिही तशी विना निवडता सडली

सारे करुनी ऒफीसची कर घाई
आईने कसे वळण लावले नाही
****

हॆलो अहो, मीच बोलते आहे
सासुबाई, काहीही बोलत राहे
छळणूक आता होत सहन मज नाही
म्हणतात मला वळण मुळीच ते नाही
****

ये जाउनिया दोन दिवस तू घरी
मम आईची भिती न मनी धरी
आताच तिला लाविन येथून फोन
भावास तुझ्या ताप आला सांगेन
****

येते जाऊन घरी मी सासुबाई
भेटीस पुन्हा दोन दिसांनी येई
"थांब गे मुली अशी बरी तू जाते
मी कुठची तुला असली सवलत देते

लाडू केले घरी न्यायला चार
करता करता रात्र जाहली फार
ती साडी दे भेट तुझ्या आईला
माझ्या वतीने भावाला मिठि मार

मोकळ्या हाति बरी मी जाऊ देई
म्हणतिल सासु शिकवत नाही काही
हे पैसे घे, ठेव लागतिल तुजला
घाबरु नको आराम पडो भावाला"
****

पाया पड ना, तुझी मी सासुबाई
आईने कसे वळण लावले नाही
सुनबाईचे भरुन आले डोळे
अन सासुचे रूपच धुसर झाले