वात आणती या मालिका ! (स्वगत )

माझे तर दोन रिमोट मोडले वापरून वापरून. टीवीचा एक रिमोट कुत्र्याने चावून टाकला. >>>>>>

ना रहेगा रिमोट, ना देखनी पडेगी सीरीयल!! असा विचार करणारा अश्विनीमामीचा कुत्रा किती हुशार आहे.

दिनेशदा, एवढे सर्व प्रतिसाद पाहून तुम्हाला कळलच असेल कि खरंच ह्या मालिकांमुळे सर्वजण कसे त्रस्त झाले आहेत. मी ह्यावर माझ्यापरीने एक तोडगा काढला. माझ्या सासूबाईंना पाच वर्षापुर्वीच एक वेगळा टिव्ही घेऊन दिला. त्यामुळे त्या रूमचे दार ओढून घेतले की, ह्या मालिकांचा थेट आमच्यावर हल्ला होत नाही
दिवसाले जवळ्-जवळ ८-९ तास त्या टी.व्ही. बघतात. आणि ऑफिसमधून आल्यावर ह्या मालिका सहन करण्याचे त्राण आमच्यात नसते.

गाणे आणि डान्सच्या शो नी पण असाच वैताग आणलाय. काय तुमचे ते गाणे म्हणायचे, नाच-बिच करायचा तो करा, मुकाट जे काही मार्कस मिळतील ते घ्या आणि चालू पडा ना. नाही प्रत्येक शो मध्ये कुणीना कुणी तरी अत्यंत गरीब घरातला असतोच. मग त्याचे खासगी जीवन चव्हाट्यावर आणायचे..मग त्याने, त्याच्या बायकापोरांनी, आई बापांनी, शेजार्यापाजार्यांनी यथाशक्ती अश्रूपात करायचा.
मला तर वाटते हे रियालीटी शो वाले स्पर्धकांना ग्लिसरीनच्या बाटल्या पण पुरवत असावेत.
लगेच जज भारावून जाऊन पाठ केलेली वाक्ये म्हणून दाखवणार...त्या रितिक रोशनच्या डान्स शो मध्ये तर कुणाला तरी बाद केले तर तिची बहीण का मैत्रिण का कुणीतरी सांगत होती...त्याने शाळा केली नाही, कॉलेज केले नाही, फक्त तो डान्सच करत होता. आज तर त्याला बाद केले तर तो आयुष्यात परत कधी डान्स नाही करणार...
अरे मुस्काडा ना त्याला मग...
अजून एक वात आणणारा प्रकार म्हणजे, कुणीही सेलिब्रिटी आली की यांचे डायलॉग्स ऐकण्यासारखे...
मै बचपनसे आपके साथ डान्स करना चाहती थी.
अरे, वयाच्या तिसर्या वर्षी जेव्हा रितीकचे नाव कधी कुणाला माहीती नव्हते तेव्हापासून तुम्ही कसे काय ठरवून ठेवता बुवा...
त्याबाबतीत मग मराठी सारेगमप खूपच दर्जेदार वाटते

माझ्याकडे पण दोन टीवी आहेत व पाव्हणे आले तर मी कटाक्षाने ते बंद ठेवते. खरे सांगू का २५ वर्षे खूप पार्ट्या पाव्हण्यांना बघणे वगैरे सर्व इमानदारीत केले. आता थोड्या मी टाइम ची अपेक्षा वाटते. मुंबई सारख्या ठिकाणी घरे लहान असतात व टीवी भल्या मोठ्या कॅबिनेट मध्ये ड्राविन्ग रूम मध्ये ठेवतात. याचा नक्कीच त्रास होतो. जिथे कमी ऐकू येणारे वयस्कर लोक असतात तिथे तर मोठ्या आवाजातील टीवी मुळे खूप त्रास होतो इतरांना. आपल्या वैयक्तिक बेडरूम मध्ये आरामात कमी आवाजात हवे ते कार्यक्रम बघण्यात काय त्रास आहे? रच्याकने आज टीवी बंद ठेवून घर साफ केले आता रात्री आयफा २०११ बघणार.

हॅट्स ऑफ प्रॉडक्शनच्या बर्‍याच मालिका मला आवडल्यात. खिचडी, साराभाई vs साराभाई, बा बहु और बेबी, मिसेस तेंडुलकर, रिमोट कंट्रोल, एक पॅकेट उम्मीद.

पहिल्या दोन निखळ विनोदी. डोके बाजूस ठेवुन बघाव्यात.

बाकीच्यांमध्ये नोकरदार मध्यमवर्गीय लोकांचे आयुष्य दाखवलेले. यातल्या एकाही मालिकेला वर दिनेशदांनी लिहिलेले १-१० मुद्दे लागू होत नाहीत. सगळे अभिनेतेही टॉप क्लास.

आम्ही आयफा सोडून गॉसिप गर्ल बघायला लागलो. आयफात सर्व उगीचच लवयू टोरांटो म्हणून कोकलत आहेत. नाही सांगितले तर तो सोहळा अंधेरीतच आहे असेच वाट्ते आहे. : )

खिचडी , साराभाई बद्दल अनुमोदन.

ह्म्म्म्म खरच आहे दिनेशदा वात आणतात या मालिका..कथानक कुठे सुरु झालं ? कुठे संपल काहीच कळत नाही..या गोजिरवाण्या ( लाजिरवाण्या )घरात काय अन चार दिवस सासूचे ( जे कित्यक वर्षांपासुन संपतच नाही त)
काय असंभव सारखी खिळवुन ठेवणारी मालिका आलीच नाही परत. खरच अशा वेळी चाणक्य भारत एक खोज्,व्योमकेश बक्शी सारख्या मालिकांची आठवण येते. नव्या मालिका बघुन वाटतं ही आधुनिकता पेहरावात च आली विचारांमधे नाही.ह्म्म्म्म्म्म नया जमाना,नये लोग नइ सिरिअल्स..हे बघणारे लोक भरपुर आहेत,

या बाबतीत बी .बी.सी एन्टरटेन्मेन्ट वर काही दर्जेदार इंग्रजी मालिका बघायला मिळतात. रिआलिटी शो आता नकोसे झालेत हे मात्र खर. यु टी.वी वरचे काही कार्यक्रम तर बादच करायला हवेत.

मस्त लेख दिनेशदा.. हे सगळे प्रश्न गेली कित्तेक वर्ष मलाही पड्लेत..
अर्थात आता बरेच वर्ष मराठी हिंदी मालिकांशी संबंध नाही येत म्हणून खूपच बरं वाटतय
आणि भारतात घरी पण आता हे सगळं कमी झालय हे चांगलच आहे

ती चार दिवस सासुचे नामक मालिका अजूनही चालू आहे का?
मी भारतात असताना माझ्या आत्याच्या साबा अगदी नचुकता बघायच्या
मला सारखं वाटायचं की रोहिणी हट्टन्गडी सारखी गुणी अभिनेत्री कशी काय ती मालिका इतके वर्ष करू शकते देवच जाणे

ह्या कलाकारांना डेली सोप मधे चांगले पैसे मिळतात. आणि तेही रोज. त्यामुळे अभिजात कलाकृती निर्माण होत नाहिये हे त्यांनाही माहीत असते पण पैसा सोडवत नाही. मराठीपेक्षाही हिंदीत जास्त्..म्हणजे जवळपास चौपट पैसे मिळतात त्यामुळे आपले चांगले आणि वाइट दोन्ही कलाकार हिंदीत मालीकांमधे जातात त्यामुळे मराठीत दुय्यम तिय्यम नट नट्या राहिल्या आहेत आता फक्त.

आज वाचला हा बिबी.. सगळं तंतोतंत पटलं
बरंच काही आहे लिहिण्याजोगं, कुठुन सुरुवातू?

टीवीचा वाईट परिणाम म्हणजे आपण फार गुंततो त्यात. नॉर्वे मध्ये ज्याने हत्याकांड केले त्याने सांगितले कि डेक्स्टर नावाची सीरीअल त्याने बघून पार आत्मसात केली होती. ही अतिशय रक्तरंजित सीरीअल आहे. व त्यात हिरो विजिलांटि जस्टिस करत असतो.

पोलिस व गुन्ह्यावर आधारित सीरीअल्स जसे सीएस आय, लॉ अ‍ॅंड ऑर्डर वगैरे बघूनही एकाने आपल्याच मैत्रीणीवर बलात्कार करून तिला इतर गुन्ह्यात फ्रेम केल्याची बातमी आहे.

बादवे मी परवा एक रेसीपी पाहिली व्हेज अकबरी. आज सकाळी पाहिली पनीर बिरबली. उषा फूड प्रोसेसर चे डेमो पण पाहिले रंजक होते. व खूप डिस्काउंट प्लस एक किटली व इस्त्री फ्री होती.

दिनेशदा सह्हीच लिहीलयत. एका चॅनेलवरच्या सगळ्या मालिंकामध्ये एकाच विषयाची लाट आलेली असतो. मालिका कधी गुण्यागोविंद्याने नांदताना दिसतच नाही. नेहमी प्रॉब्लेम्स चालुच असतात. त्याच्यातील बायका सतत नविन कोरेच कपडे घालुन घरात वावरत असतात.

दिनेशदा, तुमचं हे स्वगत आता फक्त तुमचंच न राहता, अनेकांचं झालंय. बहुतांश मालिकांची 'गिर्‍हाईकं' म्हणजे गॄहिणी-वृद्ध हेच आहेत. सतत असल्या (असल्या म्हणजे सास बहू, कट-कारस्थानं, विबासं, आई-बापाला न सांभाळणारी मुलं, आजच्या काळातसुद्धा बुरसटलेले आचार-विचार असलेले लोक वगैरे, वगैरे) मालिकांच्या सतत हॅमरिंगमुळे नकळत बरेच जण चांगलं नीट चालत असलेलं आयुष्य आणि व्यवस्थित असलेले नातेसंबंध खराब करु लागलेत. सुरुवातीला ठीक आहे, काहीतरी टाइमपास..... असं म्हणून बघायला सुरु केलेली मालिका, कधी-कधी इतकी टॉप प्रायोरिटी बनते की जेवणाखाण्यापासून अनेक गोष्टी त्या मालिकेच्या वेळेनुरुप 'अ‍ॅडजस्ट' केल्या जातात. पण हे दुष्टचक्र झालंय आणि कोणी आणि कसं थांबवायचं हा एक गहन प्रश्न म्हणता येईल. कारण पैसा मिळतोय म्हणून कलाकार काम करतायत, स्पॉन्सर्स आहेत, टिआरपी वाढतोय म्हणून चॅनल्स मालिका दाखवतायत, आणि आपण पामर आपले गुंतत चाललोय

आजकाल कुठल्याही डेली सोप मध्ये एक नोटीस केलंय की कुणी? सगळ्या नायिका रडुबाई छाप, लग्ना आधी ड्रेस, स्कर्ट वगैरे मॉडर्न फॅशनेबल कपडे घालणार्‍या पण लग्न झाले के लग्गेच साडी (ती ही साधी नाही तर काठा-पदराची [बेळगावी सिल्क]) नेसणार्‍या (ते ही पिन-अप न केलेला पदर!), मंसू-टिकली-हातभर बांगड्या असणार्‍या, कायम नट्ट्या-पट्ट्यात वावरणार्‍या, सासू वा तत्सम कुणीतरी शत्रूंकडून कट्-कारस्थानाचे शोषण होत असलेल्या, सारखे अश्रु ढाळणार्‍या, "मेरा सिंदूर ही मेरा सबकुछ" हे वाक्य बाबा वाक्यम् प्रमाणम् असलेल्या अशाच का असतात???

आजच्या युगातल्या इव्हन गरीब घरातल्याही स्त्रिया अशा नसतात. सुजाण, सुविद्य, समोरच्या अडचणींवर मात करण्याची जिद्द बाळगणार्‍या, कॅज्युअल कपडे घालणार्‍या, स्वतःची डीग्निटी ओळखणार्‍या नायिकेचे चित्रण कुठेच नाही

कुठलाही सण आला की प्रत्येक मालिके मध्ये त्या पूर्ण आठवड्यात तेच दळण दळत बसतात. पुन्हा आपले ते साड्या नि दागिन्यांचे प्रदर्शन. नोकरी करणारी, डेली प्रॉब्लेम्स शी यशस्वी रीतीने डील करणारी नायिका मालिकांच्या जगात अस्तित्त्वातच नाही का? :उद्वेग:

मित यांना अनुमोदन.

मागे लोकसत्ताच्या एका पुरवणीत मी एका माध्यम तज्ज्ञाची मुलाखत वाचली होती. त्याचे नाव आठवत नाही. पण लक्षात राहिलेले सांगतो.

१) चित्रपट किंवा मालिका आपण मनोरंजन, वेळ घालवणे, आपल्या मनातील भावनांचा निचरा होऊ देणे या कारणासाठी बघतो. यात सिनेमा हे माध्यम कमी हानी घडवते. कारण ३ तासांत ती कथा संपते. पडद्यावरील हिंसाचार, उत्तेजक दृश्ये, भीतीदायक प्रसंग पाहिल्यावर प्रेक्षक बाहेर पडतात तेव्हा त्यांचे उत्तेजित मन निवलेले असते. मालिका रोज सुरु असतात. प्रत्येक भाग प्रेक्षकांनी खिळून पाहावा आणि पुढच्या भागाची वाट बघावी असेच चित्रण केले जाते. त्यामुळे उद्या काय होणार, ही उत्सुकता कायमच राहते. जर ही सवय कायम राहिली तर anxity हा विकार उत्पन्न होऊ शकतो तसेच रक्तदाबही वाढू शकतो. मालिका बघण्याच्या वेळी वीज अथवा केबल गेली तर लोक चिडचिडे होतात. लहान मुले मालिकांमधील प्रसंगांचे अनुकरण करू पहातात.

२) चित्रपटाच्या पडद्याशी प्रेक्षकांची भावनात्मक गुंतवणूक होत नाही पण दूरचित्रवानीच्या पडद्याशी मात्र लोक तद्रूप होतात. संगणकात जशा नेटवरून नको त्या फाईल्स, व्हायरस, कुकीज घुसतात तसे मालिकांतील भडक व छापील संवाद, ती वेशभूषा नकळतच प्रेक्षकाच्या मनात ठाण मांडून बसतात आणि त्या फाईल्स कधीच डीलीट होत नाहीत. पुढे सवयीने लोक तशीच नाटकी भाषा बोलू लागतात.

आपल्या बर्‍याच सामाजिक बदलांचे, समस्यांचे मूळ टीवी आहे.

उडान सारखी मालिका नंतर आलीच नाही. >>> खरंच! तसे रजनी, दामिनी वगैरे मालिका होत्या असे आठवतेय. पण सध्याच्य डेली सोप्स मध्ये साड्या आणि दागिने यापलीकडे कथा नाही.

सगळ्यान्ना अनुमोदन

दिनेशभौ, हिअर इज ल्युसी ही मालिका जेव्हा दाखवत होते त्याकाळी म्हणजे १९७४ ते ७६ च्या दरम्यान, आख्खा एपिसोड बघितल्यावर त्यान्च्या भाषेतील एखाद शब्द कळला तरी वहावा अशी आमचि व आईची स्थिती असली तरीही, त्या मालिकेचे चित्रिकरण्/विषय्/सादरीकरण्/प्रसन्गनिष्ठ हालचाली व हावभाव/अभिनय इत्यादी बाबी इतक्या उत्कृष्टरित्या दाखविलेलया असायच्या की भाषा समजल्याविनाच दिग्दर्शकाला काय सान्गायचे/दाखवायचे आहे ते कळून यायचे व ती मालिका बघणे कधीही कण्टाळवाणे झाले नाही

श्रीमंतीचा झगमगाट, कोर्ट, दवाखान्याचा रिपीट, अगदी मरणाला टेकलेलाही मरत नाहीच पण काही झालेच नाही या अविर्भावात कामाला लागतो, अगदी १० दा मेला तरी. भारतीय संस्कॄतीचे दर्शन व्हाव म्हणुन अट्टाहस केवळ दिखावुपणासाठी त्यांच्या चेहर्‍यावरुन फिरणारे कॅमेरे, पुन्हा दुसर्‍या भागात वा दिग्दर्शक जेव्हा सांगेल तेव्हा भांडायला तयात, अगदी सार नांत दिसरुन.

मी कुठलीच सिरीयल बघत नाही, आता तर गाण्याचे कार्यक्रम सुध्दा बंद केले पाहणे मस्त पैकी फिरायला जातो. फार तर न्युज चॅनेल पाहतो. बस !

मंदार-माहितीसाठी आभारी...

पण कसं थांबवायचं हे.... दुरदर्शनच्या सुरुवातीच्या काळात मनोरंजन १०% आणि माहितीवर्धक कार्यक्रम ९०% असं प्रमाण होतं. आणि 'मनोरंजन' सदरात मोडणारे कार्यक्रम खरंच मनोरंजन करायचे.... आता प्रत्येक चॅनल फक्त आणि फक्त धंदा करायला मैदानात उतरतंय आणि स्पर्धेत टिकण्यासाठी दुरदर्शनलाही तडजोड करावी लागतीये. प्रत्येकजण पैसा कमवतोय आणि पैसा कोणाला नकोय. बर उद्या सरकार (सेन्सॉरबोर्ड) पण यावर निर्बंध नाही आणू शकत. (स्वातंत्र्यावर गदा वगैरे म्हणत गदारोळ होईल). म्हणूनच म्हणालो, हे एक दुष्टचक्र झालंय.

चांगल्या मालिका, कार्यक्रम एकमेकांना सुचवून, त्या त्या वेळेस त्या आवर्जून लावून त्याची आवड निर्माण होते का बघता येइल. एकदा एक दोन भाग आवडले की मग लोक लक्षात ठेवून बघतात.
पौर्णिमा ने हाय टेन्शन हा क्विझ कार्यक्रम सुचवला होता. तो काल बघितल्यावर असे वाटले की आता नेहमीच बघायला हवा. खरे म्हणजे हा कार्यक्रम शाळकरी मुले सहज बघू शकतात तेव्हा म्हणजे ८ च्या सुमारास ठेवला पाहिजे. नेमका हा उशीरा आहे आणि त्या जंक मालिका प्राईम टाईमला. ऑगस्ट पासून सुरू होणारे केबीसी तरी लौकर आहे का बघू.

येथेच वरती आणखीही काही मालिका सुचवल्या आहेत. त्याही चेक करतो.

>>मंदार - उपाय काय रे ?

मला तरी सापडलेला नाही. पत्रकारांनी काही भरीव लेखन करावं अशी अपेक्षा ठेवण्यासारखे दिवस राहिलेले नाहीत.
वर फारेण्डाने काही सुचवलं आहे ते उपयुक्त ठरू शकेल.

आणखी एक डोकेदुखी म्हणजे जिकडेतिकडे कसले तरी उत्सवसदृश्य कार्यक्रम सुरू असतात.
जणू जिकडेतिकडेचोहिकडे आनंदी आनंद पसरला आहे आणि सगळीकडे सुबत्ता नांदते आहे.

तुम्ही जस्ट डान्स किंवा इतर उत्सव सेरेमनीज चे सेट पाहिले आहेत का? डोळे दुखून जातात. लायटिंगच्या गणपती समोर बसल्यासारखे वाटते. भडक सेट व कपडे, लाउड संगीत. त्या आयफा मध्ये तर प्रत्येक जण लैच ओरडत होतं.

बघितलंय ते. प्रचंड ताप होतो. म्हणून असलं काही दिसलं तर पटकन चॅनल बदलतो.
मुळात चॅनल सर्फिंग ही सवय घालवतो आहे आता. जे हवं आहे बघायला ते लक्षात तरी ठेवायचं किंवा चक्क लिहून ठेवायचं. सर्फिंग फक्त नॅट जिओ, डिस्कवरी वगैरेंवर.

दिनेशदा,
अगदी मनातलं !
सेन्सॉर बोर्ड याला काही करु शकणार नाही का ? जनमत घेऊन सरकारला बंधन आणता येईल
मीही गेल्या कित्येक वर्षात एकही मालिका पाहिली नाही

बहुतेक लोक हे बघण्यात अगदी अडिक्ट झालेले दिसतात,अगदी सुशिक्षित लोक देखील या भंपक,बुद्धीला न पटणार्‍या (निर्मात्याच्या बुद्धीची रोज किव करावी अशीच कथा,घटना,प्रसंग दाखवले जात असुनही) या रटाळ मालिका पाहताना पाहुन मला थोडं विचित्र नक्कीच वाटतं,या वरुन वैचारिक उंची, प्रगल्भता दिसुन येत नाही का ?