|| मरण ||

भय दाटुनी येते प्रत्येक रात्रीला
पणतीचा उजेड पुरेसा, भिवविण्यास मला,
काय घडेल ऊद्या, मन शंकाकुल,
कुठे निखळला तारा, मन जाहले व्याकुळ |

जगण्याचे सत्य, एकदाच उमगले मला,
मरण इतुके निकट, जीव कातावला,
शंका कुशंकाच्या सावल्या भिववती,
भुतकाळाच्या आठवणी, भुतासम नाचती |

आत उरले रडणे अन जगण्याचा अट्टहास,
आपुले माणुस परके, लाभणार ना सहवास,
तरीही मना रिझवतो, दाखवुनी खोटी आस,
डोगराएवढे दु:ख गाडण्या किती करु प्रयास |

जाणिला मी हा प्रवास, कधीतरी थांबणारा,
न थाबणारा काळ, माझ्याच माणसास घेऊनी जाणारा
तरिही बांधतो मी आशेचे खोटे इमले,
कोणी पोकळी निर्माण करुन जाणार, मनास उमगले |

एक्ट्याची वाट माझी, किती मरणे पाहणार?
किती गोळा करु सरपण, माझ्या सरणास काय पुरणार?
किती धाय मोकलु, सत्य उमगले मला,
मरण सर्व चिरंतन, निश्चित लाभणार सकला |

विजयकुमार.....................

९८२०२९७५०८