आरसा

पूर्व-पश्चिम दोनच झरोके,
त्यातून सहजपणे खोलीत घुसणारे स्वप्नाळू परंतु तेजस कवडसे -
एक अंधार उजळणारा
दुसरा अंधार ठसविणारा ...

ये हुई ना बात...

पीके... मै शायर बदनाम.... पीके ने बोहोत दिनोबाद कुछ पिके लिखा है... क्युं? बोहोत खुब मेरे दोस्त..

आरसा ही कविता वाचून मला माझी एक जुनी कविता आठवली:

शेवटचं पान कोरं

शेवटचं पान कोरं
प्रत्येक वहीच्या अंती
मी हळूच दुमडुन घेतो
आतच अपुल्या खंती

किति दूर कुठे फुलते ती
ती नील किनारी कलिका
द्रुष्टी पण माझी नाही
नाही पोचत तिथवर का?

या दुष्ट मनाच्या काठी
मी असेन हतबल बसला
किंवा माझ्या हातांनी
आव़ळला, फासा कसला...

एक हलकीशीच, पण निश्चयी फुंकरही पुरेल
कडीकोंड्याविना दरवाजा अगदी सताड उघडेल

पीके, खूप छान आहे कविता.

एक हलकीशीच, पण निश्चयी फुंकरही पुरेल
कडीकोंड्याविना दरवाजा अगदी सताड उघडेल.

>>> क्या बात है !

खूप छान.

छान ! खुप आवडली !

मस्त रे!