... फक्त निर्व्याज हसू...

मुस्कुराये तो मुस्कुराने के कर्ज उतारने होंगे .....अशी काहीशी भावना असल्यासारखी वाटते पुण्यामधे..

नानबा, सुंदर लेख.. खरचं नितांत गरज असते असल्या एकाद्या हास्याची... रखरखीत उन्हात हळूवार गारवा दाटून येतो अन भुरभुर सुरू झाल्यावर जो सुखद अनुभव वाटतो ना त्यात अन अश्या हास्यात काहीही फरत नाही.

सही... आवडलं

नानबा , दिसतं आहे हे नविन लेखन मधे.

काय माहिती कोण होती, पण इतकी छान हसली ना.. मस्त वाटलं>>>>>:)

नानबा.... छान गं! आपण मस्त बिनधास्त हसायचं.... टॅक्स फ्री आहे आणि त्यावर कोण काय बंदी नाही आणू शकत! समोरचा हसला - न हसला.... त्याचा प्रश्न! शेवटी ती व्यक्ती कश्या मनस्थितीत आहे, विचारात आहे, तिला हसण्यात कमीपणा वाटतो का या गोष्टी आपल्यालाही माहीत नसतात. नम्मा बंगळुरु, मुंबईमधे मलाही लोकांच्या अश्याच हास्यप्रतिसादाचे छान अनुभव आलेले आहेत. पुण्यात देखील तू उल्लेख केल्याप्रमाणे एखादे छोटुले, रस्ता झाडणारी झाडूवाली, रस्त्यावरचे एखादे वृध्द जोडपे, ओळख-पाळख नसलेल्या अनोळखी व्यक्ती, भाजीवाला वगैरे लोक आपल्याकडे बघून प्रसन्न हसतात तेव्हा किंवा आपल्या स्मितहास्याला प्रतिसाद देतात तेव्हा खरेच मस्त वाटते!

smile is the only curve which makes everything straight

कळलं???? त्यामुळे हसायचं. आपलं हसू दुसर्‍याच्या चेहर्‍यावर आनंद घेऊन येणार असेल तर काय हरकत आहे हसायला?

मला पण रोजच्या प्रवासात कितीतरी असे दिसतात की चेहर्‍यावर हसू तर सोडाच पण सदैव सर्व जगाची चिंता आपणच वाहत असल्याचा आविर्भाव असतो. अशा लोकांना माफ करून टाकायचं. आपण आपला हसरा बाणा का सोडा अशा लोकांसाठी ???

smile is the only curve which makes everything straight >> एकदम सही ..निंबूडा

नानबा खरच सुंदर लेख...

नानबा, खूप छान लिहिलं आहेस. जनरली अशा स्वतःहून उगाचच हसणार्‍या लोकांचंच हसं होतं त्यांच्यामागे. पण त्या हसण्यातून एक निर्मळ साखळी तयार होते शीण घालवणारी, सकारात्मक दृष्टीकोनाची. तू हासलीस, की दुसरा एखादा प्रसन्न होईल, तो अजून कुणाकडे तरी बघून हसेल आणि तो अजून तिसरा आपला दिवसभराचा ताण विसरून जाईल.

हे एक निर्मळ हास्य तुझ्यासाठी

नानबा. मस्त.
पुण्याबद्दल निरीक्षण पटलं. पुण्यात एकंदरीतच फटकुन वागायची तर्‍हेवाईक वृत्ती फार आहे, आणि मुंबईत कमालीचा कोरडेपणा, पुण्याच्या दसपट. स्नेह सुद्धा स्वीकारायची माणसाची एक मानसिक तयारी व्हावी लागते खरंच, भावनांच्या कोंडलेपणाला शिष्टाचार हे गोंडस नाव कसं पडलं असावं ?

इरा (माझी मुलगी) हसते इतकी खळखळुन, इतकी खळखळुन की तिचं हसणं टेप केलय. तिच्या हसण्याला मला मराठी भाषेत एक नवीन शब्द शोधायला हवा.

नानबा सुरेख लिहील आहेस.
निम्बुडा ला अनुमोदन...................

सही लिहिलयस नानबा आवडलं!

नानु, मस्तच हं! मी पण हसते गं लोकांकडे बघुन असच! ईथे काही प्रश्ण नाही पण देशात आल्यावर बर्याचदा तुला आलेले अनुभव येतात.

नानबा, बरेच दिवसांनी तुझ छान लेखन वाचल. म्हणजे तु खुप दिवसांनी लिहीलस की मी वाचल हे सांगता येणार नाही. बहुदा मीच बरेच दिवसांनी वाचल असाव.

मस्त

भावनांच्या कोंडलेपणाला शिष्टाचार हे गोंडस नाव कसं पडलं असावं ?>>>> आपण कुणाकडे पाहुन हसावं तर त्याने नजर चुकवुन जावे! असे बरेचदा होत.. विषेश्तः इथल्या भारतीय लोकांबाबत.

पण आज सकाळी, गाडी पार्क करुन छत्री बाहेर काढली, तो शेजारील गाडी पर्क करणारी एक ऑस्ट्रेलियन बाई तिची छत्री उंचावत छान हसली. अन म्हणाली. हो इट विल रेन टुडे! मग पार्कींग ते बिल्डींग पर्यंत पोचेस्तोवर बराच वेळ गप्पा मारल्या...! ऑस्ट्रेलियातील पाउस, दुष्काळ, तिच्या घरची लॉन्..इ इ !

गुड ऑब्जरवेशन. पुणेकर लोक स्वताला खुप शाणे समजतात दुसर्‍याला तुच्छ,बामनांचे प्रमान जास्त त्यातुन! विचारायलाच नको. हसत ह्रावा.

नानबा मस्त लेख, मला खास करुन लहान मुलांकडे बघून त्यांना टाटा करायला, वगैरे खुपच आवडते.
पुढच्या किंवा बाजूच्या सीटवर, गाडीत छोटे बाळ असले, कि ते नजर चोरुच शकत नाही, परत परत ते बाळ आपल्याकडे बघणारच.

नानबा !
छान लिहिलय !
आज काल बरयाच लोकांना इतरांच्या बरोबर बोलायला,हसायला वेळ तरी कुठे असतो,असलाच तर तो मोबाईल चालु असतो ,अशात कुणीतरी आपल्या गावाकडचा,भागातला म्हणुन बोलल तर शंका,भीती चा महापुर !!

नानबा आवडलं, एकदम छान

छान ... मला नाहीये पण असं हसायची सवय. आणि मला राग येतो सवय नसल्याचा. पण ही सवय नाही, का स्वभाव? पण हां, एकदा ओळख झाली की मी आणि मित्र्मैत्रीणी भेटल्यावर येवढे हस्तो कि काय... फोन्॑वरही बोल्णं कमी हसणं जास्ती.. बाकी गावावर काही नसतं.. माणुस हो. माणुस. आतल्यासहित माणुस. ;). (चोरलं टायटल!)

मस्त हं नानबा
इथे ऑफिसमध्ये कुणालाही हाय हॅलो केलं (विशेषतः ज्युनिअर्स ना) तर माझा बॉस म्हणायचा --"if u treat them like friends, they won't take u seriously"!! :confused:
आणि हो, ऋयामच्या पुण्याला नाही हं काही म्हणायचं

माझं गाव कोल्हापूर आहे, एक फुल;) गावात काय आहे!? आणि ज्युनिअर्सबद्दल माझंही सेम मत. तुझ्यासारखंच गं:)

एकदम छान. हलकं फुलकं लिखाण. ''हसायला पैसे पडतात का??'' हा माझा लाडका विचार.:स्मित: त्यामुळे आपण हसलो आणि समोरचा हसला नाही तर नुकसान नाही होत असं मला वाटतं! अमेरिकेतला अनुभव म्हणजे बरेच गोरे ओळख नसतानाही हसून हाय म्हणतात. छान वाटतं.

खुप सही लिहिलयस नानबा.. आवड्लं
मी पण अशीच कोणाकडे बघुनही हसते आजकाल. (हो मीच ती )
समोरचा नाही हसला तर नाही, आपण हसायचं . कधी कधी त्या व्यक्तिचा गोंधळलेला चेहरा पाहुन अजुन मजा येते..
रच्याकने .. लिहित रहा.. छान लिहितेस...

नानबा..मलाही अगदी अशीच्या अशी सवय आहे तू सांगितल्याप्रमाणे मुंबईत ह्या सवयीमुळे वाईट असे अनुभव नाही. शेवटी काय एवढं मोठं लागतं हसायला..दोन सेकंदाची नजरानजर आणि थोडीशी ओठांची हालचाल...मनातुन खुप खुप छान वाटायला ही किम्मत म्हणजे काहीच नाही

मस्त लेख!!