भटकंती

माझा पहिला विमान प्रवास - ऋतुराज.

२००३ - मे महीना.
माझा इन्टर्व्ह्यु देउन झालेला होता. रोज सकाळी उठले की धावत जाउन ईमेल चेक करणे - का तर अमेरिकेतून तोवर रिप्लाय आलेला असतो. आणि काहीतरी २५ की २६ मेला उत्तर आले. 'सिलेक्टेड' - अमुक इतका पगार. लवकरात लवकर जॉइन व्हायचे आहे - २८ मे ला
नंतरचे २-३ दिवस प्रचंड धामधुमीचे गेले. प्रोफेशनल कपडे, प्रवासाच्या बॅग्स, डॉलर्स तर होते कारण नवरा जहाजावर जात असे. घरात युरो पासून केन, डॉलर सगळ्या करन्सीजच्या नोटा , नाणी असत.

दोन हजार आठ साली जेव्हा मी पहिल्यांदा अमेरिकेत आलो तेव्हा माझ्या वडिलांनी मला निक्षून सांगितलं होतं की ग्रँड कॅनियन आणि नायगारा पाहील्या शिवाय भारतात परत येऊ नको. नायगारा पाहून झाला, तो ही चांगला दोनदा पाहिला. पण ग्रँड कॅनियन बाबत मी काही इतका सिरीयस नव्हतो. प्रोजेक्ट पूर्ण होत आलं होतं, भारतात निघायची तारीखही दोन महिन्यांवर आली. बाबा म्हणाले "तू कसही कर पण ग्रँड कॅनियनला जाऊनच ये, अरे जगातलं नैसर्गिक आश्चर्य आहे". शेवट भारतात यायच्या पंधरा दिवस आधी मी ग्रँड कॅनियन पाहून आलो, अगदी एकटा, माझ्याबरोबर अक्षरश: कोणीही नव्हतं.

“…हताश होऊ नकोस. जीवन एक प्रवास आहे बघ”, असं म्हणायचं, चहाचा शेवटचा घोट घ्यायचा, पीडिताच्या पाठीवर थाप द्यायची आणि निघून जायचं. संभाषणाला स्वल्पविरामकडून तडकाफडकी पूर्णविरामाकडे नेण्यासाठी हे वाक्य अगदी सहज वापरले जाते - ‘जीवन एक प्रवास आहे’. पण जितक्या सहजपणे हे वापरले जाते, तितके हे समजायला सोपे आहे का?

जीवनाचा प्रवास म्हटलं की मला आठवण होते ती ‘बृहदारण्यक उपनिषदा’तील प्रसिद्ध प्रार्थनेची

ॐ असतो मा सद्गमय ।
तमसो मा ज्योतिर्गमय ।
मृत्योर्मा अमृतं गमय ॥
ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥

आम्ही तीन जोडप्यांचा (एकूण ६ जण) ज्येष्ठ नागरिकांचा गट श्रीलंकेच्या सहलीचे नियोजन करत आहोत. आमची विमानाची तिकिटे आणि हॉटेल्स आधीच बुक झाली आहेत. आमचा प्रवास कार्यक्रम (itinerary) खालीलप्रमाणे आहे. आमच्यासोबत ड्रायव्हरसह एक व्हॅन असेल.
आमचा नियोजित कार्यक्रम खालीलप्रमाणे आहे:

२३ ऑगस्ट: बंदरनायके आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर आगमन आणि अनुराधापुराकडे प्रयाण.

२४ ऑगस्ट: अनुराधापुरा शहर दर्शन: श्री महाबोधी, रुवानवेलीसाया, जेतावनारामया, अभयगिरी
मठ, इसुरुमुनिया मंदिर, थुपारामया, कुट्टम पोकुना.

पन्ना म्हंटले की आपल्याला शाळेच्या भूगोलात शिकवलेल्या हिऱ्याच्या खाणी आठवतात.. नाहीतर इतिहासात शिकलेल्या बुंदेलखंड आणी त्याचा पराक्रमी राजा छत्रसाल! यानेच बाजीराव पेशव्याना मस्तानी दियी थी!
पण पन्ना ची खरी श्रीमंती आहें तिथले टायगर रिजर्व नॅशनल पार्क आणी पन्ना पासून केवळ वीस किलोमीटर वर असलेली अद्भुत मंदिरे.. खजुराहो!!

प्रत्येक कुटुंबाला वर्षातून किमान एकदातरी कुठेतरी लांब फिरायला जावे असे सतत वाटत असते. रोजच्या धकाधकीच्या आयुष्यातून एक विश्रांती हवीशी वाटते. शिवाय काहीतरी नवीन पाहून, अनुभवून पुन्हा एकदा जोमाने कामाला लागू अशी आशा असते. दमलेल्या आयुष्याला एका ट्रिपचा रिचार्ज मारणे हे अतिआवश्यक असते. आमचे कुटुंब यातून सुटलेले नाही. वर्षातून किमान एकदा कुठेतरी भेट देऊन तिथल्या स्थानिक व्यवसायांना वृद्धिंगत करण्याचे हे राष्ट्रीय कर्तव्य आम्ही अनेक वर्षे चोखपणे पार पाडीत आलो आहोत.

कसं काय होतं तुम्हाला इतकं सायटिंग जंगलामध्ये?......

कच्ची -पक्की सडक -पप्पू कि सोनपापडी आणि बदनाम सामोसा !!!

दुधवा -पिलिभित जंगल डायरीज - भाग १
जंगल हा प्रकारच मोठा चित्ताकर्षक आहे. पण तराई भागातली अरण्ये हा त्यात पण वेगळा क्लास आहे... शेकडो वर्षे जुन्या , साल वृक्षांच्या दाट गर्दीने सदैव हिरव्या कंच सदाहरित गवताळ मैदानातून 'कोभांची लवलव -सांगे भूमीचे मार्दव ' असा काव्यात्म माहोल मिरवणारा ,अरभाट मामला .कॅनॉपितून जेव्हा झिरझिरत उन्हे खाली जंगलवाटेवर उतरतात ना..तेव्हा चुकून जरी कॅमेऱ्याचा क्लिक उडला तरी फ्रेमवर्दी फोटो मिळावा....
कॉर्बेट चे जंगल हे तराई चे एक टोक.