उद्या आणणार आहे

***
...s a Moebius signature. This is a Moebius signature. Th...

****************************************************************
तुमच्या लग्नात घेतलवत का हो तुम्ही "नाव"?... नाही.... अरेरे!... पण असु द्या, आता भागवुन घ्या हौस...
काय म्हणला घेतलवतत... अहो मग परत घ्या ना! ... तेव्हढाच पुनःप्रत्ययाचा आनंद आणि दुसर्‍या कुणाच तरी नाव घ्यायची संधी!
काय? तुमच लग्न व्हायचय अजुन... मग तर उत्तमच!.... चला उखाण्याची नेट प्रॅक्टिस करुन घ्या...

कुठ काय विचारताय?.... गणेशोत्सवाच्या स्पर्धेत

सुरु झाला गणेशोत्सव
गोळा झालं गाव...
उखाण्यांच्या स्पर्धेत
टाका घेऊन "नाव" !

इथे टिचकी मारा
http://www.maayboli.com/node/3280/contests
***************************************************************

आजचा सुविचार (अर्थात मेल वरुन आलेला) :
What is a Fear?
Fear is the Deep, Wrenching feeling in your stomach
When pages of your book still smell new

and

Just few hours left for your exams..!

हेच कोणी सॉफ्टवेअर वाला डेडलाइनला पकडून परत लिहु शकेल का??

.............................................................
Marriage is a relationship in which one person is always right and the other is husband!

झकासा, ही साधीसुधी भीती नाही, ही तर 'पाचावर धारण / abject terror'... स्वानुभवातून सांगतो
सुभप्रभात लोक्स.

***
If dreams are like movies, then memories are films about ghosts...

साजिरा ...... !
तुम्ही नाशिकला येउन गेल्यापासुन एकदम कॉन्टॅक्टच नाही (तुमचाही नाही आणि तुमच्या माणसाचाही नाही ) !!

नमस्कार बाप्पा.
नमस्कार वाडकर. कसे आहात?
झकासा, स्लार्टी, शेवटी शेवटी आम्ही स्थितप्रज्ञ झालो होतो. त्यामूळे वरील भीती वाटेनाशी झाली. दुसर्‍या एखाद्या सिनियरकडून पैसे वाचविण्यासाठी जुनी पुस्तके घेतली, तरी ती देखील वास येण्याइतपत नवीन असत, असा अनूभव येऊ लागला. पण लोक अन घरचे म्हणत की आम्ही निर्लज्ज झालो. आता स्थितप्रज्ञ अन निर्लज्ज यातला फरक त्यांना कळत नव्ह्ता, तिथं कोण काय करणार??
बिपिन, आमच्या नाशिकच्या माणसाला जरा ब्रेन वॉशिंगची गरज आहे. गणपती होऊ देत, तिथं येऊन त्याला जरा टॉनिक देतो. मी तुम्हाला तेव्हा भेटेन. बाकी नाशकातले गणपती काय म्हणताहेत??

>>> आता स्थितप्रज्ञ अन निर्लज्ज यातला फरक त्यांना कळत नव्ह्ता, तिथं कोण काय करणार??
अवघड आहे फरक सांगणे !

***
If dreams are like movies, then memories are films about ghosts...

What is a Fear?
Fear is the Deep, Wrenching feeling in your stomach
When you have NullPointerException somewhere in ten thousand lines of code
and

Just few hours left for the deadline..!

कस्काय झकास ना?

आत्ता दात दाखवतीये , पण खरंच अशी वेळ आली तर काय होईल विचार सुध्दा करायला मन धजावत नाही ..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
नको दंड नको शिक्षा , शांत मंगलमय गणेशोत्सव हीच अपेक्षा!

बर्फाने आच्छादलेला रस्ता, रेअर व्हील ड्राइव्ह गाडी, गाडीत दोन थकली-भागली, भुकेजलेली मुलं, सगळीकडे ट्रॅफिक जाम, घरी जायला झालेला उशीर अन त्यात गाडीची पुढची चाकं नुसतीच गोल गोल फिरतानाचा आवाज!
ती भिती नुस्ती पोटात नाही, पाठीच्य कण्यात जाणवते. आता लिहितानासुद्धा हात थरथरतात माझे.

दुसर्‍या एखाद्या सिनियरकडून पैसे वाचविण्यासाठी जुनी पुस्तके घेतली, तरी ती देखील वास येण्याइतपत नवीन असत, असा अनूभव येऊ लागला.>>>>>>>>>.
ह्यालाच महान अशा परंपरेचा वारसा म्हणत असावेत.

पण लोक अन घरचे म्हणत की आम्ही निर्लज्ज झालो. आता स्थितप्रज्ञ अन निर्लज्ज यातला फरक त्यांना कळत नव्ह्ता, तिथं कोण काय करणार??>>>>

.............................................................
Marriage is a relationship in which one person is always right and the other is husband!

नमस्कार पुपुकर्स .........

आर्च : सिग्नेचर बदलली हो .........

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
गणपती बाप्पा मोरया ..........

झकासराव, तुम्हाला डेडलाईनवर सुविचार हवा होता तो दिलाय बघा वर...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
नको दंड नको शिक्षा , शांत मंगलमय गणेशोत्सव हीच अपेक्षा!

कृश्णाला विचारा नाहीतर अर्जुनाला विचारा.. अर्जुनानेच विचारले होते ना, 'स्थितप्रज्ञस्य का भाषा' म्हणुन?

वरच्या पुस्तकांच्या चर्चेवरुन आठवले.. १०वीच्या बोर्डाच्या भूगोलाच्या पेपरची गोष्ट.. आदल्या दिवशी इतिहासाचा पेपर होता.. तो दिला आणि घरी येतायेता आठवले की भूगोलाचे पुस्तक नाहिये.. खरे तर ही गोष्ट पूर्वपरीक्षेच्या वेळीच लक्षात आली होती पण तेव्हा परीक्षेच्या ऐवजी क्रिकेट खेळून पुस्तक नसल्याचा प्रश्ण सोडवला होता.. आता बोर्डाच्या परीक्षा चालु असताना पुस्तकाच्या दुकानात पण स्टॉक नसतो कारण त्या वेळी पुस्तक विकत घेणारा कुणी महाभाग नसतोच मुळी.. मग शेवटी एका सिन्सिअर मुलाच्या घरी गेलो.. तो दर संध्याकाळी दोन तास मोकळिक (हा माणसाचा शब्द) घेत असे. त्याच्याच घरी बसून दोन तास जेव्हडे जमेल तेव्हडे पुस्तक वाचले आणि दुसर्‍या दिवशी पेपल दिला.. तेव्हा एकदा भिती वाटली होती खरीखुरी..

>>>>दुसर्‍या एखाद्या सिनियरकडून पैसे वाचविण्यासाठी जुनी पुस्तके घेतली, तरी ती देखील वास येण्याइतपत नवीन असत, असा अनूभव येऊ लागला>>>>>>>>
ह्याच्यावर पण उपाय शोधून काढला होता.. परिक्षेच्या आदल्या दिवशी सेकंड हँड, कॉन्ट्रीब्युशन काढुन विकत आणलेल्या पुस्तकाचे तीन-चार भाग करायचे आणि तिघा-चौघांनी एकत्र बसून आपल्या आपल्या वाट्याला आलेला भाग वाचायचा.. मग एकमेकांना काय वाचले ते थोडक्यात सांगायचे आणि दुसर्‍या दिवशी पेपर द्यायचा.. ही पद्धत चारही वर्ष इमानेइतबारे कामी आली

टण्या, अगदी आगदी.
नवीन पुस्तक तिघांमिळून घेऊन रूमवर येतानाच पुस्तकाचे तुकडे केलेले आठवतात. फक्त तुमच्यसारखं वाचून एकेमेकांना सांगायचं असं नव्हतं, तर ते तुकडेच सर्क्यूलेट करायचे! ही 'थेर'पी वापरून फुल्ल 'नाईट मारून' किती पेपर दिलेत, त्याची गणतीच नाही..

साजिर्‍या, सुरुवार अशीच व्हायची की प्रत्येकाने प्रत्येक तुकडा वाचायचा.. पण बिडी-काडी-चहा-गप्पा-टप्पा-कॅरम ह्यात इतका वेळ जायचा की मग सकाळपर्यंत एकच तुकडा वाचून व्हायचा प्रत्येकी...

परीक्षेच्या आदल्या दिवशी जे अगाध प्रकार व्हायचे, त्यावर तर पुस्तक लिहून होईल.
जगबूडी झाली तरी चालेल, पण आमच्या रूमपासनं दीडेक किमी अंतरावर (हायवेवर) असलेल्या टपरीचा चहा पिणे चुकायचे नाही (रात्री दीड्-दोन वाजता!). आमच्यात एक अफाट 'जोश्या' होता. सहा महिने अचाटगिरी केल्यावर आदल्या दिवशी याला टेन्शन यायचे. रस्त्याने पुस्तक घेऊन वाचायचा. मग त्याला समोरची ट्रॅफिक, माणसे, भिंती, गाई-म्हशी, मुली- काहीच दिसत नसे.
एकदा हा उघड्या गटारात पडला, हातातल्या पुस्तकासकट. गटार बरेच खोल होते. त्याला सर्वांनी मिळून कसातरी बाहेर काढून रुमवर आणला अन बाथरूममध्ये आदळला. थोबाड प्रचंड खरचटल्यामूळे अन एक पाय मुरगळल्यामूळे त्याचा दुसर्‍या दिवशीचा पेपर हुकला.
आमची रूम म्हणजे एक मोठा बंगलो प्लॉटच होता. भरपुर मोकळी जागा अन एका कोपर्‍यात प्रशस्त टॉयलेट-बाथरूम. हा जोश्या त्याचे दरवाजे कधीच बंद करत नसे. एकदा पेपरच्या टेंशनमध्ये तो 'आतलं' उरकून पुस्तकासकट बाहेर निघाला. तर मी त्याला 'दरवाजा लाव' म्हणून ओरडून सांगितले. तर हा पठ्ठ्या पुन्हा पुस्तक घेऊन आत, टॉयलेटमध्ये गेला, अन दरवाजा लावून घेतला..!!
'अरे, तुझं झालं असेल, तर तू बाहेर ये. तू कशाला आत जातोस? फक्त दरवाजा लाव म्हणून सांगितलं तुला' असं ओरडल्यावर हा पुन्हा गोंधळून पुस्तकासकट बाहेर आला, अन मग मख्ख मुद्रेने दरवाजा लावला.
त्यानंतर आम्ही रात्रभर पाण्याचे फुगे फुटावेत, तसे लोळून लोळून हसत होतो. दुसर्‍या दिवसाच्या पेपरचं काय झालं, ते आता आठवत नाही.
या जोश्यानं ७ की ८ वर्षांत इंजिनियरिंग पुर्ण केलं. अन तो आता वॉशिंग्टन डी सी ला आहे. त्या अमेरिकेचं लवकर भलं होवो.

टण्या महान आहेस तू. भूगोलाचे पुस्तकच वर्षभर न्हवते.

तसे आम्हीपण महानच फरक ईतकाच की माझ्याकडे पुस्तक होती आणि कधी कधी वाचली पण होती. क्रिकेट समोर अभ्यास करने म्हणजे मिनी स्कर्ट घातलेल्या मुलीच्या अंगावर चादर टाकने.

साजिरा, टण्या, धमाल चाललीये !!
टण्या, तुला शि.सा.न.

***
If dreams are like movies, then memories are films about ghosts...

तुम्ही सगळे पुस्तकं का घ्यायचात? आम्ही फक्त गाईडच घ्यायचो.

साजिरा,टण्या
गाइड... हम्म. बारावीची विन्ग्रजीची परिक्षा त्यात पडलेल्या ५६ मार्कासहीत मी गाइडच्या कृपेनेच पास झालो. ते ही एक आठवडा आधी घेतलेल. आता आठवत देखील नाही बारावीच्या विन्ग्रजीत काय काय होत ते.
एन्जिनीरींगला (डिप्लोमाला तरी) व्हीबीडी नावाचा एक प्रकार लोकाना परिक्षेच्या आधी बराच हात द्यायचा.
शिवाय त्याच्या महत्वाच्या पानांची रिडक्शन कॉपी मारुन देणारा तर देवच वाटायचा.

.............................................................
Marriage is a relationship in which one person is always right and the other is husband!

हाय हाय. इंजि.कालेजातले दिस परत आठवले. मला तर अजुनही पी.ल.ची भयानक स्वप्नं पडतात.

हाय हाय. इंजि.कालेजातले दिस परत आठवले. मला तर अजुनही पी.ल.ची भयानक स्वप्नं पडतात.

शंतनु, (तुला टण्या कसं म्हणु? नवर्याचे नाव शंतनु आहे.) परिक्षेच्या काही दिवस आधी likly questionsचे फार लोण पसरायचे. प्रत्येकाकडे वेगळे LQ असत. नुसता गोँधळ.

पी.ल.ची भयानक स्वप्नं>>>>
अगं भयानक स्वप्ने पेपरच्या आदल्या दिवशी. पी.एल. मध्ये गोड-गोड स्वप्ने!!
घरी अभ्यास करत नाही, म्हणून घरचे लोक घरी येऊ द्यायचे नाहीत. मग आम्ही साळ्सूदपणे पडत्या फळाची आज्ञा मानून रूमवर / होस्टेलवर थांबायचो.
मग काय. टपरीगिरी, टपोरीगिरी, कान्हागिरी अन सिनेमागिरी.
--
नमस्कार बाप्पा.
नमस्कार पुणेकर. कसं काय चाल्लंय?

तुला टण्या कसं म्हणु? नवर्याचे नाव शंतनु आहे. >>>>>>>
नवर्याच्या ईतक्या धाकात राहु नको गं. ते नाव घेण वेगळे आणि हे वेगळे.

या लायकली प्रश्नांमुळे माझ्या ऐका ऐम पी ऐस सी ची परिक्षा देनार्या मित्राच्या घरी पोलीस आले होते. कारण साहेबांनी २५०० रुत पेपर आणला होता आदल्या रात्री. धमाल आली होती तेव्हां.

पुण्यात रात्री रोशनाई दाखवायला नि बघायला विज आहे का?

मंडळी, गणेशोत्सवाची सुरुवात झालेली आहेच. सर्व मायबोलीकार स्पर्धा आणि अवांतर उपक्रमांमधे भाग घेण्यासाठी सज्ज झाले आहेतच. विविध स्पर्धा आणि अवांतर उपक्रमांबरोबर ह्यावर्षीचं खास आकर्षण असलेल्या सांस्कृतिक कार्यंक्रमात
येत आहे एक खास लिहित-श्राव्य कार्यक्रम.

भारतीय चित्रपटसृष्टीवर अधिराज्य गाजवत असलेल्या एक जेष्ठ गायिका. नाट्यसंगितापासून केब्रेपर्यंत, अभंगापासून रिमिक्स पर्यंत, मधुबाला पासून मल्लिका शेरावत पर्यंत मधल्या सगळया पिढ्यांमधल्या अभिनेत्रींसाठी पार्श्वगायन करून रसिकांना मंत्रमुग्ध करून टाकणार्‍या आशा भोसले ह्यांच्या वाढदिवसानिमित्त ८ सप्टेंबर रोजी सादर करत आहोत एक खास कार्यक्रम.
सादरकर्ता : चिनूक्स.

मायबोली गणेशोत्सव २००८

सुप्रभात मंडळी क.अ.स.

************************

नमस्कार बाप्पा.
नमस्कार पुण्यातले अन पुण्याबाहेरचे पुणेकर.
केदार, काही मोठ्या मंडळांचे स्वतःचे जनरेटर्स आहेत. बाकीच्या छोट्या मोठ्या मंडळांना वीज मंडळांकडून रीतसर परवानगी अन पुरवठा मागून घेण्याचे आवाहन कारण्यात आले आहे.
बाकी गणेशोत्सवात इतर गरजा बाजूला ठेऊन वॉज पुरवली जात असेल. लोकांचा (त्याहीपेक्षा मंडळांचा) रोष कोण पत्करणार? अन उत्सवात खोडा घातल्याचे पाप कोण माथी घेणार??

मन प्रक्शूब्द झाले आहे. काय करावे?
ऑस्ट्रिया ऐकत नाही. बर्मन ऐकत नाही. पाकिस्तान अन चीनही ऐकत नाहीत.
टाटा ऐकत नाहीत. ममता ऐकत नाही.
देशमुख, पाटील ऐकत नाहीत. राज, राणेही ऐकत नाहीत.
हिरवे किडे ऐकत नाहीत. भगवे भुंगे ऐकत नाहीत. निळे नाकतोडे ऐकत नाहीत.
हवालदार ऐकत नाहीत. वाहनचालक ऐकत नाहीत.
मंडपवाले, कर्ण्यांवाले ऐकत नाहीत. शिवदर्शनवालेही ऐकत नाहीत.
मन प्रक्शूब्द झाले आहे.
ऐसे समयी, शेक्सपियर नामे महान असामीचे 'टु बी ऑर नॉट टु बी' हे जगप्रसिध्द वचन एक हजार एकाव्या वेळी वाचनात आले.
तेच समयी, प्रशांत दामले नामक सद्गृहस्थांचे 'हाय काय अन नाय काय' हे सद्वचन एक हजार एकाव्या वेळी आमच्या कानांवर पडले.
वरील दोन्ही महान व्यक्तींच्या या दोन महान सुविचारांबद्दल अनुक्रमे- विद्वत्ताप्रचूर, जपून, विचार करून वागावे की बिनधास्त, व्यावहारिक वागावे यासंबंधी मनी गोंधळ उत्पन्न झाला आहे.
मन प्रक्शूब्द झाले आहे. काय करावे?

एक झोप काढावी. नाहीतर पुन्हा एकदा एक हजार एकाव्या वेळी थोर साहित्यिक पुलं नी सांगितल्याप्रमाणे जे चालले आहे ते आपल्यासाठीच चालले आहे असा विचार करून आपापल्या कामाला लागावे. ज्या विचारांनी आपल्याला व इतरांना मानसिक प्रक्षुब्धता येते अशा नसत्या उचापात्या करू नयेत.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
नको दंड नको शिक्षा , शांत मंगलमय गणेशोत्सव हीच अपेक्षा!