व्वाह! वैभव..
मिनुला खूप मोदक
कविता क्लास आहेच.. तुझ्या आवाजांत आणखी मजा आली..

क्लासच...ऐकायला अजून मजा आली

ऐकत ऐकत वाचायला वा वाचत वाचत ऐकायला अजून छान वाटतं म्हणून ही शब्दातही.

काही जुन्या स्मृतींशी सलगी करून गेला
पाऊस जीवघेणा आला निघून गेला

हा दूर चाललेला मृदगंध सांगताहे
कोणीतरी मनाच्या वेशीवरून गेला

थोडे मळभ निसटले थोड्या सरी निखळल्या
चाळून कागदांना वारा उडून गेला

एका क्षणात माझे गाणे निरभ्र झाले
या मैफलीतुनी का कोणी उठून गेला

तृष्णेत झिंगलेला वेडा फकीर होता
ग्रीष्मात पावसाचे गाणे म्हणून गेला

थोडे मळभ निसटले थोड्या सरी निखळल्या
चाळून कागदांना वारा उडून गेला
>>> वाह !

मस्त! गझल आणि सादरीकरण - दोन्ही.

वाह! क्या बात है!!
ऐकताना वातावरण निर्मिती इतकी मस्तं झाली की कामावर असलो तरी मला हे असं दिसलं :
एखाद्या कोकणातल्या खेड्यातल्या झाडींनी वेढलेल्या एकल्या घरात, रात्री, निघून गेलेल्या पावसाच्या झाडावरच्या थेंबांची टपटप .. आणि मनाला किंचित सुन्न करणा-या (आणि ऐकून झाल्यावर काही काळ तसंच ठेवणा-या) कवितेचा हा आवाज...

वाह वैभव.. मस्तंच!! जबरदस्त रचना!

ग्रेट !

एका खिन्न सायंकाळ चे व्हीजुअलाय्जेशन -शब्दात विश्व सामावले.
मनात माझ्या शब्दातील पाऊस हुरहूर सोडून गेला.

वैभव... तु लिहिलेलं तुच वाचतोस ना तेव्हा तुझ्या कवितेशी जास्तच मैत्री झाल्यासारखी वाटते.. अप्रतिम काव्य, शब्द आणि सादरीकरण.

वाह!

केवळ.. केवळ अप्रतिम!!!
मित्रा खूप दिवसांनी तुझा आवाज ऐकला!

वाचली होती आधी आज ऐकायला मिळाली... मस्त!!

व्वा...

थोडे मळभ निसटले थोड्या सरी निखळल्या
>>

सुरेख ......

सुंदर !!

शाळेत असल्यापासूनच कविता अभ्यासण्याऐवजी अश्या ऐकायला मिळाल्या असत्या तर मलाही कदाचित पद्यात वेळीच रस निर्माण झालाही असता...

तेव्हा लिहिली प्रश्नोत्तरे, संदर्भासहित स्पष्टीकरणे
काव्य अनुभवायचा का मजाच निघून गेला...