एक संध्याकाळ "संतूर"लेली

फोटो मस्त, जयू!
पहाडीला अधिक मजा आली असेल असे वाटते.

सुंदर अनुभव.
त्यांचा हात असा काही नजाकतीने फिरत असतो, कि क्षणभर सूर न ऐकता
त्या हातांकडेच बघावेसे वाटते.

व्वा !!! मैफिल संपू नये असंच वाटलं असेल सगळ्या उपस्थितांना.....
छान अनुभव......

आहाहा ! सही !
>>>आता संतूर अगदी रंगात आलेला असतो. बोटं जादूसारखी फिरत असतात……तबलाही मस्तीत येतो……. वेग वाढतो, श्वास वाढतो…..आवेग वाढतो…….. सूर अगदी टिपेला पोचतात…… श्वास रोखल्या जातो….. आणि तिहाई होऊन संतूर विसावतं <<< वा ! मी पण पोचले त्या मैफिलीत मनापासून धन्यवाद !

खरच ग जयु.....आणी काल तर त्यान मि वाकुन वन्दन केले तर खरा खुरा देव भेटल्याचा आनन्द होत ग्....एकदम सही ...अजुनही त्याच नशेत आहे मी पण .....

व्वाह!! बहोत खूब!!!

सुंदर फोटो आणि वर्णन
शिवजींनी एका मैफीलीत दाद देण्याचे प्रकार सांगीतले होते
अगदीच सुमार कार्यक्रम आणि अरसिक प्रेक्षक असतील तर कार्यक्रम केंव्हा सम्पतो ते कळत नाही. कलाकार उठल्यावर ४-५ लोक टाळ्या वाजवतात.
त्यापेक्षा चांगला कार्यक्रम असेल तर काही लोक ध्यान देउन ऐकतात, थोडीशी आपाप्सात कुजबुज चालु असते. अशा कार्यक्रमात कलाकार उठल्यावर सगळेच लोक टाळ्या वाजवतात.
कार्यक्रम खुपच सुंदर झाला तर सगळेच कान देउन ऐकतात आणि कार्यक्रम संपल्यावर सगळेच उभे राहुन जोरात टाळ्यांचा वर्षाव करतात
पण ज्यादिवशी सर्वोत्तम कार्यक्रम होतो आणि समोर बसलेले प्रेक्षक अत्यंत रसिक असतात त्यावेळेस कार्यक्रम सम्पला तरी सगळेच येवढे तल्लीन झालेले असतात की त्यांना काही वेळ टाळ्या वाजवायचे पण भान रहात नाही. क्षणभर सगळीकडेच शांतता असते. तो मैफीलिचा सर्वोत्तम क्षण असतो

सुंदर. मैफिल परत परत अनुभवावी असं वाटतयं.

जयाबाई... बहोत शुक्रिया...
शिवजी स्वतः उत्कॄष्टं तबला वादक आहेत. जुन्या काही हिन्दी गाण्यांना फिल्म इंडस्ट्रीमधे त्यांनी तबला वाजवलाय.
संतूर हे तार "छेडण्याचं" वाद्यं नाही (सतार, सरोदसारखं). तारेवर आघात करण्याचं आहे.
बेदम ताणलेल्या तारा, आपण आघात केला की, एक प्रतिघातासारखी रिअ‍ॅक्शन आपल्या हाताला मिळते. त्यात हे डिजिटल वाद्यं. म्हणजे मिंड नाही.
ह्या प्रतिघातामुळे ह्या वाद्यात लयीनुसार कलाकुसर करणं सोप्पं आहे.
... पण...
हे वाद्यं हातात असताना, आलापीची (आलापा.... जिला अजून लय शिवलेली नाही अशी) कला-कुसर हे एक भयंकर दिव्यं आहे.
शिवजींची आलापी ऐकणं एखाद्या गायकी ढंगाची सतार ऐकण्याइतकं सुंदर आहे. त्यांना वाजवताना बघणं हा एक अप्रतिम अनुभव आहे. डोळे मिटून अल्लाद चालणार्‍या त्यांच्या हातांना त्या दोन काठ्या ह्या धिक दोन बोटांइतक्या नैसर्गिक, सहज आहेत... संतूरशी त्यांचं एकरस होणं... केवळ अवर्णनिय.

तबल्यावर कोण होतं गं?
(अप्रतिम कुसरीच्या जागा घेतल्या जात असताना टाळ्या वाजवणार्‍यांचे हात कलम करावेत... असं मला अनेकदा वाटत आलय... हिंस्त्र विचार आहे, कबूल. पण गुन्हाही तितकाच गंभीर आहे...)

शिवकुमार शर्मा म्हणजे एकदम सुसंस्कृत आणि आदबशीर व्यक्तीमत्व. मी एकदा त्यांची मुलाखत घेतली होती.

जयावि, छान लिहिले आहेस.

मस्त
नि:शब्द होतो त्यांच संतुर ऐकल्या नंतर, छान शब्दबद्ध केलाय अनुभव

वा मस्त वर्णन २० नोव्हेंबरला स्वरभास्कर मधे ऐकलं होतं त्यांच संतूर त्याची आठवण झाली
धंन्यवाद

सुधीर

जयवि, रत्नागिरीला गेले की स्कॅन करून तुला मेल करेन. मी इथे किस्सा बीबीवर त्याना भेटले होते तो किस्सा लिहिला होता. तोदेखील जरूर वाच.