Driving??? नको रेऽऽऽ बाबा!!!

"छे!गेली १० वर्षं गाडी चालवतेय,पण असलं भयानक ट्रॅफिक बघितलं नाही कधी!"

मी जामच वैतागले होते. आईपण कशीबशी माझ्या मागे जीव मुठीत धरून बसली होती.
तशी मी भित्री नव्हेच, किंबहुना शूरवीरच म्हणायला हवं मला, पण आज मी हात टेकले! खरं म्हणजे गाडी चालवायचा परवाना नसताना पुण्यासारख्या ठिकाणी मी व्यवस्थित ड्राइव्हिंग केलं होतं, तेही १७ व्या वर्षी. मस्तपैकी रस्ता-बिस्तापण चुकले होते, पण त्यातलंही थ्रिल(?) एन्जॉय केलं होतं. आईला हे समजलं तेव्हा तिने चांगलीच हजेरी घेतली होती माझी!
***********************
पण नाशिकचं ट्रॅफिक बघुन मात्र ती चकित झाली होती.
"इथे शिस्त कशी ती नाहीच! त्यातून हा पुणा-नाशिक हायवे! जीव थार्‍यावर नसतो घरी परतेपर्यंत."

माझ्या ड्राइव्हिंगवर वर आईचा खूप विश्वास. मी नीट सांभाळून गाडी चालवते असं तिचं मत. (खरंच आहे ते!)मी जेव्हा कायमचा परवाना काढायला RTO मधे गेले होते तेव्हा तिथल्या एजंटने सहज विचारलं होतं, कुठे कुठे गाडी चालवलीय म्हणून. मी बिन्धास्त सांगितलं होतं, पुण्यात चालवल्याचं.
"हो ना!मग तुम्ही जगाच्या पाठीवर कुठेही गाडी चालवाल!"
पुण्यातलं ट्रॅफिक अतिशय बेकार असल्याचं अनेक पुणेकरांनीच कबूल केलं होतं..

आज हे सगळं आठवलं कारण आज अगदी पडता पडता वाचले मी. सिग्नल वगैरे आपल्यासाठी नसतातच असा इथल्या रिक्क्षावाल्यांनी ग्रह करून घेतला असावा. मला हिरवा सिग्नल मिळल्यावर मी निघाले तेव्हा शेजारून एक रिक्षावाला सुसाट गेला. वर पुन्हा मलाच काहीतरी बोलून गेला.
मी गाडी थांबवली नि सरळ ट्रॅफिक पोलिस शोधून त्यांना विचारलं.
"काय सांगू म्याडम, आहो यातल्या येकाला जरी आमी पकडलेलं कळलं तरी कोन्तातरी राजकीय पक्ष रस्त्यावर उतरतोच बगा! आमी तरी काय करनार? आमालाबी फ्यामिली न् पोरंबाळं हायेत."
या उत्तरावर मला पुढे काही सुचेचना. मी शांतपणे गाडीला किक मारली. आई आणि मी घरी निघालो. ती बिचारी माझी समजूत घालत होती. मागे बसून मधेच वहातुकीचं धावतं वर्णन करत होती.
"...थांब, मागून व्हॉल्वो येत्येय, ती जाऊदेत.."
"..अगं अगं, जरा हळू घे! समोर बघत्येस ना?"
"लाल सिग्नल आहे, लक्ष आहे ना?.."
शेवटी, "घे! तूच चालव आता!!"असं मी म्हटल्यावर ती शांत झाली. कारण तिला माहिती होतं, तिने नुसती किक मारायचा प्रयत्न केला असता तरी आसपासचे ४ लोक गोळा झाले असते.

या सगळ्या गोंधळातून वाट काढत, २५ च्या स्पीडने मी गाडी चालवत होते, नि आई मात्र वाणसामानाच्या पिशवीचं टोक, पदर आणि जीव मुठीत घट्ट धरून बसली होती!

घरी आलो तेव्हा मला जाणवलं, माझ्या हातांत आणि पायांतही गोळे आले होते!
**********************************************************

माझं माबोवरचं पहिलंवहिलं लिखाण. बाकी सगळ्यांची रंगीत पानं खणताना स्वतःचं पण काहीतरी असावं म्हणून, कुठेतरी विस्मरणात गेलं होतं ते शोधून पुन्हा कॉपी-पेस्टून आणलं वर.