फोनमय सकाळ

फ़ोनमय सकाळ

सकाळीच बायको फ़ोन शोधत हॊती, मी म्हटले एव्ह्ढे काय महत्वाचे काम आहे? तर ती म्हणाली, अहो, बहिणीकडे कुर्डया करण्यासाठी गहु भिजायला टाकले. ती वाट पाहत असेल म्हणुन फ़ोन करायचा आहे.
फ़ोन सापडल्यावर लगेच बहिणीला फ़ोन लावला,
(१)
हॅलो, अगं मी तुला नंतर फ़ोन करते,
भिजले का गहु?
अगं बाई,
मग?
बर बर मी नंतर फ़ोन करते.

हे सर्व ऐकल्यावर माझी उत्सुकता ताणली गेली
मी: का गं काय झाले?
ती: गहु भिजले पण ते फ़ारच फ़सफ़स झाले आहे, आजच कुर्डया कराव्या लागतील
मी: मग करुन टाक

तिने लगेच फ़ोन घेतला आणी बहिणीला सांगितले
(२)
अग हे म्हणतात, आजच करुन टाकु,
बर बर,
ये मग,
मी यांना पाठवते
तिने फ़ोन ठेवला

माझी झॊपच उडाली,
मी बायकोला सांगीतले ये, मी कुर्डया वैगरे काही करणार नाही हं.
सौ: ठिक आहे, ठिक आहे, नाहीतरी कोणती मदत करता संसारात तुम्ही, तुम्हाला फ़क्त तिच्याकडचे भिजलेले गहु आणायचे आहे.
मी: अगं, पण मला वेळ कुठे आहे? आंघोळ, पुजा....
सौ: मग संध्याकाळी आणाल का? गव्हाचा चिक
मी: ठिक आहे देईल आणुन

(३)
तिने लगेच फ़ोन हाती घेतला
अग ते राहु दे, संध्याकाळी हे आणुन देतील, मग आपण उद्या कुर्डया करु
आज आपण पापड करुन टाकु.
ठीक आहे.
फ़ोन बंद झाला

सौ:काहो खारोड्या करायच्या का?
मी:काही हरकत नाही
सौ: खाल्ल्या पाहिजे
मी: व्वा खाईल की.

हा संवाद संपताच तिला काहीतरी आठवले तिने फ़ोन हातात घेतला आणी

(4)
हॅलो
अग मी बोलते, तु अस करना आज जेवायलाच इकडे ये, त्यांना पण इकडेच या म्हणावं
बर बर
ठेवते, यांची ऑफ़िसची वेळ झाली, थोडे फ़ोन वर निवांत बोलत नाहीतर, ऑफ़िसची घाई
ठिक आहे मग, ये लवकर

एव्हढे बोलुन फ़ोन माझ्या हातात दिला

मी: चला मग येतो
सौ: अहो, लवकर या

मला आजकाल ऑफिस मध्येच फोन चार्जींग करावा लागतो फोन वर तासंतास बोलण्याची सवय, पाच पाच मिनिटांनी फोन करण्याची सवय योग्य नाही एव्हढेच.