कुत्रे पालन - काही गैरसमजुतींचे निराकरण

कसलं भारी आहे हे पिल्लू.

अमा, बाफ वाचला आत्ताच. थँक्स..
खुप शंका होत्या त्या आता दुर झाल्या.. तुमचा 8वा मुद्दा चांगला आहे. अजुन लग्न वैगेरे झालेले नाही. करेल कि नाही हे सुद्धा माहिती नाही.. त्यामुळे पिल्लाची जबाबदारी अंगावर घ्यायची वेळ 5ते6 वर्ष पुढे ढकलायची गरज आहे. हे आत खोलवर जाणवलं.. जेव्हा कधी भुभू घरी घेऊन येईन. इथे नक्की पोस्ट करेल..

हा लेख छान आहे
कुत्रा पाळणं खरोखरच लहान मूल जन्माला घालण्या इतकाच मोठा निर्णय आहे.
मार्ले अँड मी चे नाव परवा पासून आठवत आहे.खूप गोड पिक्चर.हिरोचं शेवटचं कुत्र्याबद्दल चं वाक्य रडवून जातं.

https://www.youtube.com/watch?v=r6Bv93UKjQw

पिट बुल जातीच्या कुत्र्याने मालकीणी वर हल्ला केला आणि तिचं मांस खाल्लं,अशी बातमी हल्लीच ऐकली,
कुत्रे अचानक इतके हिंस्त्र कसे होतात?तेव्हा ते मालकीण, प्रेम, बांधीलकी वगैरे सगळं कसे विसरतात,
त्या बातमीत जेव्हा तिचा मुलगा आला तेव्हा तो कुत्रा पटकन पळून दुसऱ्या रूम मध्ये जाऊन लपला असं पण ऐकलं,म्हणजे त्या पिटबुल च डोकं अचानक ताळ्यावर आलं असं कसं??

मांस नाही हो खाल्लं
मीडियावर काय वाट्टेल ते सांगत आहेत

त्याने हल्ला केला आणि मालकीण 80 वर्षाची वृद्ध बाई होती
त्यात ती मेली

आता तो ब्राऊनी पोलिसांनी पिंजऱ्यात ठेवलाय
कशामुळे ट्रिगर झाला असेल काही कळत नाही
पण पिटबुल चिडखोर असतात आणि त्यांना ताळ्यावर ठेवायला भरपूर व्यायाम, शिस्त आणि ट्रेनिंग लागतं

त्यातलं काहीच न देता स्टेटस सिम्बॉल म्हणून पाळला असेल तर अशा दुर्घटना होऊ शकतात

पिटबुल जातीच्या कुत्र्यांचे असे हल्ले आणि त्यात मोठी माणस, मुलं आणि इतर कुत्री जखमी होणं आधीही ऐकलं आहे. या जातीचा नक्की काय problem होतो हे समजत नाही.

मीही वाचली ती बातमी.

https://www.youtube.com/watch?v=3zY03lrDWBc

पिट्बुल हे पूर्वी नॅनी डॉग्ज होते. प्रेमळ.
त्यांना मुद्दाम, लढाऊ म्हणजे कुत्र्यांचि मारामारी म्हणुन ब्रीड केले गेले व त्यातून आता हिंस्त्र जीन्स राहीलेले आहेत. असे मी ऐकले.

पिटबुल बद्दल खरेच गैरसमज आहेत,

ही ब्रीड मालकालाच (वाचा मा ल क त्याचे कुटुंबीय नाही) इमानदार असते, अन त्याचे गार्डिंग खूप जास्त आक्रमकपणे करते.

लखनऊ पिटबुल अटॅक केसमधील सगळ्यात महत्वाचे फॅक्ट

तो कुत्रा ऍडॉप केला होता, ते ही फुल ग्रोन झाल्यावर, सबब त्याची इमानदारी त्याच्या जुन्या मालकालाच असण्याची दाट शक्यता आहे

त्यासोबत वर सांगितल्याप्रमाणे आहार, विहार अन मैथुन इत्यादी बेसिक प्राणिज गरजांची उपलब्धता किंवा वानवा हे पण त्याच्या मूड्स वर असर करू शकतेच.

मांस नाही हो खाल्लं>>>हो मी मीडिया वरच वाचलं/ऐकलं,
त्यांचे पोटातले ऑर्गन खाल्ले होते म्हणून खूप जास्त रक्तस्राव झाला आणि त्यातच जीव गेला असच ऐकलं

सर्व कुत्राप्रेमी मंडळींबद्दल आदर आहे, पण इन्शुरन्स कंपनीच्या रिस्क analysis वर माझा जास्त विश्वास आहे. त्यामुळे मी पुढील कुत्र्यांच्या जवळपासही जात नाही.

1. Pit Bull Terriers
2. Staffordshire Terriers
3. Rottweilers
4. German Shepherds
5. Presa Canarios
6. Chows Chows
7. Doberman Pinschers
8. Akitas
9. Wolf-hybrids
10. Mastiffs
11. Cane Corsos
12. Great Danes
13. Alaskan Malamutes
14. Siberian Huskies

These breeds always make the cut when it comes to an insurance company’s list of aggressive dogs.

मायला आमचं जर्मन शेफर्ड पण आहे ह्या लिस्टमध्ये ! दिसायला लांडग्यासारखं आहे म्हणून असेल, त्याहून खतरनाक ते बेल्जियन मेलनोईस आहे राव !

जर्मन शेफर्ड्स असतात पण भयानक लॉयल, बेबी फ्रेंडली, अर्थात त्यांचा बाईट फोर्स, एक्सरसाईज निड्स वगैरे जबर जास्त असतंय बेसिकली अल्पईन वर्किंग डॉग होय तो ! पिटबुल पेक्षा काही बाबतीत जीएसडी वेगळा पडतो

१. सरासरीपेक्षा जास्त बुद्धी
२. मालक एकटा नाही तर कुटुंबियांशी बांधिलकी

अर्थात लुक्स अन आकार पाहता त्यांचा दंगा मस्ती पण लोकांना शेक देऊ शकतो हे एक आहेच. माझ्या अनुभवात माझ्या पोरीला ३ महिन्यांची असल्यापासून शाम्याचा (आमच्या कुत्र्याचं नाव होतं शामराव, नॉट अ जोक) लळा लागणं नंतर लिटरली त्याचे कान ओढून अंगावर लोळण घेणे वगैरे दिव्य प्रकार पण शामराव बापूडवणे तोंड करून सहन करताना बघितले आहेत मी तरी, त्यामुळे जर्मन शेफर्ड ह्या लिस्टमध्ये पाहून खरंच जेन्यूईन नवल वाटलं.

तुम्हाला आश्चर्य वाटलं, याचं आश्चर्य वाटलं नाही. बरीच कुत्राप्रेमी मंडळी आणि त्यांच्या आवडत्या संस्था इन्शुरन्स कंपनीवर दबाव टाकत आहेत की तुम्ही आमच्या प्रिय कुत्र्यांना इन्शुरन्स नाकारून असा भेदभाव का करत आहात? आणि मग राज्य पातळीवर कायदे बदलणे (उदा. भटक्या कुत्र्यांना पकडू नका वगैरे. वगैरे.) प्रकार सुरू होतात.

कसे आहे कुत्रा काय कुठलाही प्राणी काय तुम्ही कसा वाढवता, कसे ट्रीट करता यावर खूप गोष्टी अवलंबून असतात
सिंह, बिबट्या सारखे हिंस्त्र प्राणी देखील प्रकाश आमटे यांनी प्रेमाने सांभाळून दाखवले आहेत
जर्मन शेफर्ड प्रचंड मायाळू असतात हे मी पाहिलं अनुभवला आहे पण माझ्या लहानपणापासून मला त्याची भीती होती कारण आमच्या सोसायटी मध्ये एकाकडे होता रॉकी
तो इतका वाईल्ड झाला होता की त्याला पूर्णवेळ जाड साखळी ने बांधावे लागत असे
ती देखील तो हिसका देऊन तोडत असे
आणि रॉकी सुटला असा आरडाओरडा झाला की अक्षरशः लोक सैरावैरा पळून घरात जाऊन दारे लावून घेत
जोवर ते काका त्याला शोधून पकडून बांधत नसत तोवर सामसूम असे पूर्ण सोसायटी मध्ये

अजून एक उदाहरण म्हणजे माझ्या आई ला पमेरियन चावला होता
पार इंजेक्शन घ्यावं लागलं होतं
आता ते कसलं गरीब दिसणार भुभु आहे
फक्त किरट्या आवाजात भुंकून डोकं उठवतात हे सोडलं तर ते काय डेंजरस मध्ये नाही

आणि काही लॅब देखील चिडखोर पाहिले आहेत
आम्ही फिरायला जातो तेव्हा एकजण आणतो, त्याला एक सेकंद पण मोकळा सोडत नाहीत, साखळी बांधूनच फिरवावे लागते कारण दुसरा भुभु दिसला की तो अग्रेसिव्ह होतोच होतो

कुत्रा पालन प्रेमी आहे बुआ मी, कुत्रा प्रेमी नाही, सूक्ष्म फरक लक्षात घेतलात तर कदाचित आपल्या मनात आमच्या श्वानपालनाविषयी तयार होऊ घातलेला बेसिक स्टिरीओटाईप धुवून निघेल, माफ करा स्पष्ट बोलतोय पण माझं जर्मन शेफर्ड मनमिळाऊ आहे म्हणून जगात हयात असलेली कोट्यावधी कुत्री तशीच असतील असे काहीसे माझे म्हणणे आपल्यास वाटत असेल तर ते नाही हे इथे निःसंदिग्ध स्पष्ट करतोय.

माझ्या म्हणण्याचा रोख बव्हंशी "मायला आमचं येडं पाहून तर ही कुत्री इतकी डेंजर असतील असे वाटत नाही" इतपतच आहे, बाकी कोट्यावधी डॉलर्सचा प्रश्न पडला की ब्रिडिंग इंडस्ट्री, केनेल्स अन इन्शुरन्स कंपनीज आपापसात ठरवून घेऊ दे काय ते, आम्हाला काय केला कायदा का पाळ अन भर टॅक्स संपली जिंदगानी !

(स्वर्गवासी. शामरावचा शामळू मालक) वांडो

कुत्रा प्रेमी म्हणा, कुत्रा पालन प्रेमी म्हणा किंवा "आमचा कुत्रा नाही हो तसा, तुम्ही त्याला कसा वाढवलाय त्याच्यावर अवलंबून आहे" हे म्हणा.

रिस्क मॅनेजमेंटला फक्त ४ पर्याय असतात: १. Avoid risk २. Reduce risk ३. Transfer risk ४. Accept risk
मुद्दा हा आहे की इन्शुरन्स कंपनी रिस्क analysis करते आणि त्यानुसार ठरवते की अग्रेसिव्ह कुत्रे कुठले आहेत ते. त्यांचे आणि माझे मत एक आहे. तुमचे मत त्याच्याशी जुळावे असा आग्रह नाही.

जाता जाता: मला स्वतःला कुत्रे आवडतात, पण अग्रेसिव्ह कुत्रे, सतत केकाटणारे (व्यक्तिशः मला त्रास होत असेल तर), त्यात बसत नाहीत.

थोडक्यात सूक्ष्म फरक लक्षात आलेला/ घेतलेला दिसत नाहीये, त्यामुळे असो, इथेच थांबतो. शुभेच्छा.

मुद्दा हा आहे की इन्शुरन्स कंपनी रिस्क analysis करते आणि त्यानुसार ठरवते की अग्रेसिव्ह कुत्रे कुठले आहेत ते. त्यांचे आणि माझे मत एक आहे. तुमचे मत त्याच्याशी जुळावे असा आग्रह नाही.>>>
अखिर केहना क्या चाहते हो ?

<< अखिर केहना क्या चाहते हो ? >>
पिटबुल आणि इतर अग्रेसिव्ह कुत्र्यांपासून दूर रहाणे श्रेयस्कर.

हातीच्च्या मग ते सगळेच करतात की, हौसेने कोण जात असेल पीटबुल किंवा रॉटवायलरना कुरवाळयला असं वाटत नाही. असे हौशी असतीलही पण सर्वसामान्यपणे आपण लांबच राहतो असा माझा तर समज आहे.

मला वाटलं तुम्ही बंदी आणावी वगैरे काही म्हणाताय का, लांबच राहयचे असेल तर ठीके...

उत्तम निर्णय

पीटबुलविषयी एकलेल म्हणजे त्याना भावनिक तणाव जराही सहन होत नाही.

जर्मन शेफर्ड आणि ग्रेट डेन मायाळू असतात. ग्रेट डेन भलताच उंच असतो, ताकदही खूप आहे. पण हिंसक उदाहरण ऐकण्यात नाही. बरीचशी जर्मन शेफर्ड आळशी पाहण्यात आहेत. जर्मन शेफर्ड मधलं सिंगल लेअर / सिंगल हड्डी वालं फिमेल कुत्रं जास्त अ‍ॅक्टीव्ह असतं असं पाहण्यात आहे. जास्त वजनाची कुत्री त्यांना व्यायाम मिळाला नाही कि आळशी होतात. चुभूदेघे.

कुत्र्यांचं एक निरीक्षण ( समजूत वगैरे नाही.):- कुत्रा पाळलेला असला आणि मालकच खायला घालू लागला तरीही झडप घालतात,खाणे हुसकावून घेतात. ती नैसर्गिक प्रवृत्ती आहे. खाणं देण्यात वेळ लागला तर हाताला चावतात आणि डबा काढून घेतात.
त्यांना आपण खाणं देतोय असा विचार नसून त्यांचं खाणं आपल्याकडे आहे आणि ते लवकर हिसकावलं पाहिजे हा विचार असतो.

कधी भटकंती दरम्यान डबे काढून खायला घेतल्यावर एखादा कुत्रा बाजूल येतो. तेव्हा पोळीचा तुकडा दूर फेकतो. पण एकदा खायला समोर धरला तर त्याने एकटक पंधरा सेकंद पाहिले आणि मग झडप घातली तेव्हा दातांचा ओझरता स्पर्श झाला. नशीब जखम झाली नाही. अन्यथा ट्रिप खर्च ७५० ने वाढला असता.

कुत्रा पाळलेला असला आणि मालकच खायला घालू लागला तरीही झडप घालतात,खाणे हुसकावून घेतात. ती नैसर्गिक प्रवृत्ती आहे.>>>>

त्या साठी त्यांना शिस्त लावावी लागते
आमचं भुभु कितीही आवडीचे खाणे असले तरी शांतपणे वाट बघत थांबतो
जोवर त्याला खा म्हणत नाही तोवर तो खात नाही
इतकंच काय स्टे ची ऑर्डर देऊन मी वेगळ्या खोलीत गेलो तर लाळ तपकवत बसून राहतो पण खात नाही

पण हेच ज्यावेळी तो पिल्लू होता आणि त्याला घरी आणलं होतं त्यावेळी भुंकत गुरुगुरत झडप घालायचा खाण्यावर
त्याला हळूहळू शिकवत समजवत नेल्याने आमूलाग्र बदल झाला आहे