समज-२

अगदी नेहमी सारख छान..............

खरच तुमच्या लिखाणाला दाद देण्यासाठी शब्द अपुरे पडतात. फारच अप्रतिम लिहीता तुम्ही! अगदी थेट मनाला भिडणारं. पुढील लिखाणाची उत्सुकतेने वाट पहायला लावणारं.

मीही हेच माझ्या दोन्ही मुलांना सांगितल होत की ह्या पैकीच एखादी मुलगी तुझी बायको होणार आहे. तिच्याशी तिच्या वर्गमित्रांनी जसं वागावं अस तुला वाटत तसा तू ही तुझ्या मैत्रिणींशी वागला पाहिजेस.मी सारखी तुला टोकू शकणार नाही पण मोठा होण्याच्या प्रक्रियेत जबाबदारी स्वीकारण अध्याहृत असत तेव्हा तुझा conscience तूच. पण तरीही मुलांना काही कमी धोके नसतात्.कुसंगती किंवा प्रलोभनांचा मोह भल्याभल्यांना टाळता येत नाही.तेव्हा धोक्याचा इशारा देण दोन्ही बाबतीत इष्ट ठरेल नाही का?
अन्जलि

तू लेकाला सांगितलेल्या दोन्ही गोष्टी एक आई म्हणून माझ्या आत्त्यांनीही माझ्या आतेभावांना सांगितल्या होत्या. त्यांची जपणूक अजूनही होते.
आणि, मालवणी बोलतय तू?? काय सांगतस तरी काय?? बरा वाटल्यान हां समजून!!

दाद, आमच्या मुलांवर आम्ही काय आणि कसे संस्कार करावेत ह्याचे संस्कार तू आमच्यावर करते आहेस.

btw, तुझ मुलगा खरंच एवढा मोठा आहे? म्हणजे असायला काही हरकत नाही माझी, फक्त तुला आता 'अहो, दादमावशी' असं संबोधावे लागेल....

खरच? की ललित संपवण्या पुरत. आपण पालक झालो तरी आपले पालक निवांत होत नाहीत. वडिल म्हणजे संकट आल की तारणार दैवत, तो पर्यंत ते निवांत( नुसते वाटतात), पण 'आई' तिला निवांत हा माहीतच नाही. "पुरे आता काय लहान आहोत का?" हे वाक्य आपण आपल्या आईवडिलांना आणि ते त्याच्या. आणि त्यावर मिळणार उत्तर ही तेच 'पिढीजात'.

संवाद आवडला, तुझ लिखाण हे लेख किंवा ललित असण्यापेक्षा संवाद आहेत अस मला वाटत.

मस्स्त !!

खूप छान लिहीलंस दाद. समज-१ पेक्षा खूप वरचं आहे हे लिखाण. तेही छान होतंच पण हे खूप जास्त छान आहे.

मस्त लिहीलय.
मला तर नेहमी वाटत कि निसर्गानेच अन्याय केलाय काही गोष्टिंमधे स्त्रीवर. बघ ना, नाही जाता येत तिला मुलासारख वाटेल तिथे, वाटेल त्या वेळी. कायम कुणाच्या तरी सोबतीचा टेकु घ्यायचा, जो मुलांना लागतो अस वाटतच नाही.

दाद,
काळजी मुलाची पण वाटते ग! मुली पण मुलांना संकटात टाकू शकतात. आणि बाकी कुसंगतिचा पण धोका असतोच की, विशेषतः मुले जेंव्हा अनोळखी शहरात, एकटी जातात शिक्षणाच्या निमित्ताने.
माझा मुलगा टोरोंटो ला गेला तेंव्हा मला अशीच काळजी वाटत होती.
प्रत्येकाकडे सद्सद्विवेक बुध्दी असणे महत्वाचे. चांगल्या वाईटाची पारख करता आली पाहिजे आणि चांगल्याची साथ देण्याचे धाडस असले पाहिजे.

चांगला विशय मांडलास! नेहमी प्रमाणे आवडले!
-अनिता

मस्त लिहिलंस दाद! आई ही शेवटी आई असते- मुलाची असो की मुलीची.. त्यामुळे तुला वाटत असलेली काळजी भिडली. आणि शेवट तर लई खास केला आहेस.. अगदी योग्य, आणि पंच असलेला!
लिहित रहा..

अगदी शब्दांचा नेमकेपणा आहे तुमच्या लेखनात.
आवडल

काल अगदी हेच मी आणि माझी नणंद बोलत होतो. मुलींना तर आपण शिकवत असतोच, पण मुलांना काय सांगायच, जेणे करुन उद्या छेडणार्या मुलांमध्ये नाही तर त्यांना सुनावणार्यांमध्ये आपलया घरातला मुलगा असेल. ही जवाबदारी सगळ्यात आधी आई वडीलांची आहे.
तु तुझ्या मुलाला जी वाक्ये शेवटी सांगितलीस, तीच वाक्ये मनात घर करतात्--मुलांच्या. आणि एखाद्या मुलीला वाचवतात, अपमानीत होण्यापासून.
तुझ्या लिखाणाबद्दलच माझ मत तुला माहीत आहेच्--अप्रतिम.
अनघा

>>>'बाकी, कळता माका सगळी'

कळता मां? आणि काय व्हया मगे? खूप झाला!!

एक पालक म्हणून जितकं "इतरांपासून जपण्याचा" सल्ला मुलीला दिला जातो, तितका "इतरांना जपण्याचा" सल्ला मुलांना देण्याची नैतिक जबाबदारी आपली सगळ्यांची आहे... इतकच ह्या लेखाचं सार!>>>>
लाख बोललिस बघ!
मुलगा असो मुलगी चांगल वाईट दोघांनाही सारखच कळाव हेच खर..

ए खरंच .. असं सगळे लोकं अपल्या मुलांना सांगत असतील का??
उलट वटतं मला..
मोकळा सोडतात :-|
दुर्दैव आहे.. समजदार आया (आई चं अनेकवचन) क्वचीत अढळतात मुलांच्या.. आधीच्या पिढीत तरी..

अत्ताच्या आयांचं तुमच्या सारखं असेल तर किती बर होईल..
मग आपली मुलगी असली तरी जिवाला घोर नको

मस्त लिहिलय...
समज - १ - अप्रतिमच....
((तुझा कुणी मित्रं कुणा मुलीच्या बाबतीत काही विपरित घडवत असेल तर कोणतीही किंमत चुकवून ते थांबव....
आणि असलं काही तुझ्या हातून घडत असल्यास ते मी थांबवेन, कोणतीही किंमत चुकवून! हे ध्यानात असूदे..)) समज कम धमकी आवड्ली...

हे आवडलं - समज १ पेक्षाही.

असलं काही तुझ्या हातून घडत असल्यास ते मी थांबवेन, कोणतीही किंमत चुकवून! हे ध्यानात असूदे >> लोहाराचं एकच वाक्य पुरेसं असतं

आवडलं

आवडेश

पट्लं .. अगदीच!

खुप छान आहे हे.... आणि पटंलही

मुलगा काय मुलगी , दोघांची चिंता जगात सारखीच.

माझी मुलगी जराशी आताशीच एकटी कुठे कुठे बाहेर जाते... मला तर उगाच चिंता लागते. खात्री असते मला तिची व ती सांगून जाते.
पण बर्‍यापैकी काही टवाळ मित्र-मैत्रीणी पण आहेत. पण मी काहीही सांगितले मुलीला की तिला वाटते तिच्या मित्र-मैत्रीणींच्या विरोधातच बोलतेय असे वाटते. तरीही मी बोलतेच.
सगळ्या प्रकारच्या चर्चा नीट करून झाल्यात(दारू, सिगरेट, क्रश, प्रलोभने वगैरे वगैरे...) पण मलाच कळत नाही , कितपत डोक्यात गेलेय, तेव्हा मी ही 'त्याच्यावर' सोडतेय.

दाद , खुपच छान लिहिलंय तुम्ही.
विशेषतः शेवटचे वाक्य तर खासच.
प्रत्येक टप्प्यावर पालक म्हणून आपणही नव्याने शिकत असतो असं वाटतं.

"मुलगा काय मुलगी , दोघांची चिंता जगात सारखीच." >> अगदी खरं!
माझा आदी जेव्हा या टप्प्यातून जाईल तेव्हा त्याच्याशी कसे वागायचे, त्याची ही वाट कशी सोपी करायची हे प्रश्न मला आत्ताच कधी कधी अस्वस्थ करतात. त्याला चांगले मित्र असणं फार फार महत्त्वाचं वाटतं मला.

तुझा कुणी मित्रं कुणा मुलीच्या बाबतीत काही विपरित घडवत असेल तर कोणतीही किंमत चुकवून ते थांबव....
आणि असलं काही तुझ्या हातून घडत असल्यास ते मी थांबवेन, कोणतीही किंमत चुकवून! हे ध्यानात असूदे....>>>>> आवडल्....खरच याची गरज आहे...मी म्हणेन प्रत्येक आईने हे आपल्या मुलाला सांगावे...
खुप छान लिहीलय...

सगळ्या प्रकारच्या चर्चा नीट करून झाल्यात(दारू, सिगरेट, क्रश, प्रलोभने वगैरे वगैरे...) पण मलाच कळत नाही , कितपत डोक्यात गेलेय <<< सगळ्या आई-बापांना असंच वाटत असतं. आणि इतकं सांगितलंय पण त्यातलं गांभीर्य नक्की थोडं तरी डोक्यात घुसलंय की नाही देवजाणे.. नाहीतर अजून थोडं सांगू या, असा विचार करून पुढची संधी मिळताच (जिथे जिथे शक्य होईल तिथे तिथे - किंवा मुद्दाम गाडी तिकडे वळवत पण नकळत तिकडे गाडी आल्याचे दाखवत) पुन्हा सूचनांचा भडीमार चालू होतो..........

दाद, चांगलं लिहिलंयत. पहिल्या परिच्छेदातली वाक्ये तर तंतोतंत.